Israel Nash Gripka - New York Town (2009)

Dit is zo'n plaat waar je je hele leven naar kan zoeken, maar nooit zal vinden.
Ik koester deze dan ook. Wat deze plaat (voor mij) op emotioneel vlak doet, kunnen weinig andere platen in mijn collectie aan meten.

De ervaring zal voor ieder anders zijn. Voor mij is deze plaat erg intens en gaat tot op het bot. Zodra 'Evening' begint is het een soort van tunnel waar je word gezogen, tijd en ruimte lijken stil te staan en alles om je heen is even niet belangrijk meer.

Op een bergpuntje, tussen de flarden mist. Daar sta ik dan, naarmate dit album vordert krijg ik verschillende aanzichten van mijzelf te zien. Dit album laat me nadenken. Nadenken over de dingen die ik heb besloten, heb gedaan en dingen die niet meer zijn. Maar ook hoe het misschien zal zijn, wat de toekomst gaat brengen.
Dit album maakt me dan ook vaak erg verdrietig, mede omdat Gripka vaak de juiste toon weet te raken die zo perfect klinkt dat het bijna onmogelijk is om hier niet voor te vallen.

Ik kan mij ook wel indentificeren met de teksten, al moet je dat niet te letterlijk zien want de teksten zijn toch redelijk plaatsgebonden, al kunnen die in een andere context op ieder van toepassing zijn. Het moment dat je een geliefde voor het laatst kust, wetende dat je dat nooit meer zal doen omdat de liefde over is. Maar ook simpelere zaken.

De plaat is nog niet eens de beste in zijn genre, en soms zelfs wat poppy. Maar de emotie die er in zit maakt dit tot een fenomenale plaat, althans dat vind ik. Kant A is fenomenaal maar 'Confess' vind ik een zwak nummer, ookal doet het tekstueel wel wat leuks..
Daarnaast is niet ieder nummer even bijzonder. Ik hoop niet dat ik de plaat met 4 sterren dan te kort doe.

Het is in ieder geval een plaat die ik nooit meer kwijt wil, maar ook niet te vaak wil horen. Eentje om te koesteren.