Otep - Smash the Control Machine (2009)

Wtf? Een nieuw Otep-album? Ikke benieuwd zijn

Heb hem een tijd geleden al gedownload. Wel lekker album, maarje moet er wel in komen en vaker draaien.

Redelijk genietbaar maar niets baanbrekends.

ligt het aan mij of klinkt dit relatief kalm ivg met de andere albums??

HUH, dit wist ik niet. Zal me er eens snel over buigen dan. Aangezien de verkrijgbaarheid van Otep albums in NL heb ik nog steeds The Ascension niet, maar dat ligt meer aan mij. Ben veel met andere dingen bezig geweest.

Otep doet weer waar ze zin in heeft!
Klinkt dit album 'relatief' kalm? Mah, dit ligt aan de productie waarschijnlijk. De muur aan geluid die open werd getrokken op andere albums, heeft hier meer plaats gemaakt voor een meer Hardcore geluid in plaats van massief Metal.

Aan de ene kant kent dit album redelijk wat refrein gerichte nummers, met als absolute meebruller Smash The Control Machine. Het is alsof ze de tekst erin wil rammen:
Smash the control machine! Work, Buy, Consume, DIE! t lijkt me duidelijk he. Opvallend dat zelfs de meezingers niet vervallen in inhoudloze nummers.
Aan de andere kant, hebben we natuurlijk de beukers, maar ook weer wat experimenteler werk en 1 ballad. Tekstueel valt het bij die afwijkende nummers vaak des te meer op, hoe sterk het in elkaar zit. Zo ook hier. Where The River Ends geeft me echt kippenvel. Ondersteunt door voornamelijk een baslijn, doet Otep een verhaal uit de doeken, met de onvermijdelijke uitbarstingen. Vrolijk is anders, maar o zo mooi.

Instrumentaal ben ik iets minder te spreken. De band die ze op vorig album om zich heen had, heeft ze inmiddels weer ingeruild voor de band van Sevas Tra. Op de vorige cd was ik erg te spreken over het technisch niveau van de band. Vooral die ritme sectie was erg sterk. Dat is hier helaas allemaal weer wat minder. De bas is nog steeds goed aanwezig, gewoon wat minder eigenwijs en speels en dat is jammer!

Tekstueel goed, af en toe iets te catchy, het blinkt uit bij de rustpunten. Iets minder goed dan The Ascension.

Hmmm, toch wat minder dan het voorgaande album, vooral door de minder geïnspireerde songs en de terugkeer van een paar hoorspel-achtige zeiknummers. Deze variant op Slipknot ragt er nog volop op los, maar het album maakt als geheel weinig indruk. De meeste songs blijven ook niet hangen.