Ben Folds - Rockin' the Suburbs (2001)

Soloalbum van de beste man... Verschilt niet heel erg met Ben Folds Five... even leuke muziek

Als ik me niet vergis heeft hij alles zelf ingespeeld toch?
Erg mooi albumpje dit.

Yep, hij heeft alles zelf ingespeeld... Met uitzondering van een gitaarpartij op ‘Still Fighting It’ en ‘Rockin' the Suburbs’. Het was dan ook de eerste keer dat er überhaupt gitaar in een nummer van ‘m zit (naast een b-side: Emaline).

Ik vind het trouwens zelf wel een groot verschil met de Ben Folds Five-periode. De productie was in het begin een beetje wennen. De stuwende bas van Robert Sledge mist hier. Op enkele nummers vliegt de fuzzbass nog wel uit de bocht (‘Not the Same’, ‘Still Fighting It’, ‘Gone’) maar over het algemeen blijft deze partij netjes. Daarnaast is het soms een tikkeltje gladder, en zit er hier en daar een handenklap en wat bliepjes in de nummers.
Maar het blijft toch een ontzettend goede plaat, stuk voor stuk zijn het zulke goede composities (behalve dan het titelnummer, vandaar ook een 4,5 van mij…). ‘Carrying Cathy’ (een cut-out van Reinhold Messner), ‘Gone’ en ‘Fred Jones pt.2’ zijn hierbij de prijsnummers. Er zit iets magisch in de combi piano, bas en drums, maar weet het niet zo goed te definiëren. Misschien de directheid van het instrument?
Ik leerde Ben Folds Five voor het eerst kennen toen hun 2e album ‘Whatever and Ever Amen’ uitkwam. Het was echter ‘The Unauthorized Biography of Reinhold Messner’ waar ik helemaal verknocht aan raakte, ik heb die plaat helemaal grijsgedraaid. Vanaf dat moment heb ik ook een periode bijna alleen maar Ben Folds Five zitten luisteren en gespeeld op piano (zelfs m’n pianoleraar enthousiast gemaakt).
Ik ken weinig artiesten die kunnen tippen aan het talent van Ben Folds. Wat mij betreft is hij één van de grootste liedjesschrijvers, zo niet de grootste liedjesschrijver van de laatste 10 jaar.

Overigens weet ik de releasedatum ook nog: 9-11, ai...

ik heb net even kennis gemaakt met dit album. eerste indruk bij mij is dat het net wat te veel 'teenage-american' muziek is... ik kan het helemaal fout hebben maar tot nu toe heb ik die indruk

Prachtige solo effort van de frontman van wijlen Ben Folds Five.
Zoals we van de beste man gewend zijn heeft de piano de hoofdrol en worden de songs verpakt in zeer rijke arrangementen. De kracht van Folds ligt 'm echter vooral in het feit dat de soms zeer rijke arrangementen te allen tijde in dienst blijven staan van de song. Carrying Cathy, the Ascent of Stan (de bridge met die kooropbouw, te mooi voor woorden), Fred Jones part 2, Fired, ik kan nog wel even doorgaan.
Ook solo stelt Ben me niet teleur. Hoewel het geluid enigszins anders lijkt ten opzichte van Ben Folds Five is het venijn en de energie in de meeste nummers nog wel degelijk aanwezig.
Vanwege het feit dat hij zo'n pakket prachtsongs op 1 album weet te krijgen en ook nog eens ruim 95% van het instrumentarium ter hand heeft genomen tijdens de productie verdient dit album een hoge waardering:

****1/2

Dit is gewoon puur een singer-songwriters plaat van een getalenteerd artiest, niet meer, zeker niet minder. En eenhele goeie, met als hoogtepunten The Ascent of Stan, Annie Waits en Rocking the Suburbs.
Wat bedoel je trouwens met 'teenage-American' music ??? not the slightest idea!

Lekker schijfje van Ben Folds.
**** (4)

De titeltrack vind ik hier juist een buitenbeentje... Best grappig nummertje, maar de man kan zooooveel beter. Carrying Cathy bijvoorbeeld: onnavolgbaar!
De vergelijking met teenage-american music begrijp ik inderdaad ook niet zo. Volgens mij neemt hij dat juist op de hak!

Ik ben Ben Folds een week of twee op MuMe Forum voor het eerst tegen gekomen en was meteen benieuwed kennis met zijn muziek en teksten te maken. Ik had nog nooit van hem gehoord maar het is ook nooit te laat.

Wat een geweldige pianist en muzikant. De teksten van hem zijn de mooite waard maar ik moet deze nog intensiever herbeluisteren.

Ben Folds is een energiek en getalenteerd muzikant van wie er in de toekomst nog veel te verwachten valt

Ik hoorde gister een fractie van 'Rockin' the Suburbs' op TV. Gelijk ff opgezocht en wat een relaxt album!

.

Even achteraan gegaan vanwege Rockin' Park waarvan ik hoopte dat deze knakker misschien 1 van de hoogtepuntjes zou worden voor me.

Dat gaat dus niet gebeuren.
De man kan best een stukje musiceren en het klinkt best melodisch maar veel te Sky radio achtig en (dare I say it?) suf en vooral erg Amerikaans middle of the road.
Live lijkt me al helemaal niks.

Jammer.

Sky Radio achtig? Het moet niet veel gekker worden (met alle respect).... Ik hoor Folds toch echt niet back to back met reguliere zendtijdvullers als Lionel Richie, Celine Dion en Phil Collins.

Ik zou nog maar even goed luisteren, anders kun je op Rockin' Park altijd nog meebrullen met Dolphin's cry of Overcome van Live...

Mocht dit je uiteindelijk toch echt niet kunnen bekoren, dan zou je het oude werk van Ben Folds Five eens kunnen proberen, zeker het naamloze debuut is behoorlijk gepeperd, sommigen noemden het pianopunk.

Wie weet zie ik je 29 juni alsnog in de Paradiso...

.


Oke, ik zal het proberen!.

Anders is de cover van Dr. Dre's B*tches Ain't Sh*t misschien wat meer voor jou?

is die van hem? die is grappig ja.

Ahh dit album is een juweeltje.
Heerlijk opzwepend geluid van de piano, catchy beats, maar zeker niet té poppy o.i.d.
Ook vind ik de stem van Mr. Folds zeer aangenaam. Lang geleden alweer dat ik deze cd heb gekocht, 2004 denk ik?

Hm ja zeker wel één van m'n favoriete cd's, zit gewoon goed inelkaar qua geluid, vocals, lyrics, top.

Een aanwinst voor een ieder zijn/haar cd-collectie

Ik was naar een concert geweest van een zekere Ben Folds in het Paradiso in Amsterdam. Het was op de dag van de finale van het EK. Met alle respect, maar toen had ik nog nooit van deze man gehoord en ik had geen idee wat ik moest verwachten. Ik wist niks van zijn achtergrond, of uberhaupt wat voor muziek die man maakte.

Eenmaal binnen, was het voorprogramma al beginnen. Een man die luid keels stond te 'zingen', door sommige grunten genoemt, was al druk bezig. Nadat hij van het podium verdween onder een daverend applaus, merkte ik dat naast mij de lead zanger van Di-rect Tim stond. Niet dat ik echt iets heb met Di-rect maar grappig was het zeker.

Toen was daar dan eindelijk de enige echte Ben Folds met twee andere muziekanten, die hem zouden begeleiden op de drums en bass.
Omdat het paradiso niet zo gek groot is en het volume redelijk was opgeschroeft, voelde het sowieso al wel een beetje dat het dak eraf ging. Hoewel zouden de talenten van Ben Folds daar ook zijn steentje hebben bij gedragen. Hij was heer en meester van de piano en zijn synthesiser (hoe het ook moge heten), en hij maakte er een spetterende show van. Ik geloof terwijl Rockin' the Suburbs speelde, moest hij continue switchen tussen zijn piano en de synthesiser, wat geweldig was om zien. Ook omdat zijn synthesiser niet geheel op de meest handige manier voor hem geplaatst was, maar hij kreeg het toch voor elkaar. Ook werden de nummers Gone en Losig Lisa gespeeld (overigens een heel mooi nummer, ik begrijp niet helemaal waarom dat hij laatste staat bij de statistieken). De meeste nummers waren van zijn Songs for Silverman en nog een paar nummers van zijn nieuwe album, die ook inmiddels is toegevoegd.
Na het concert gooide meneer Folds zijn stoel nog op de piano (wat redelijk onverwacht kwam ) en konden we de reis naar huis weer inzetten.

Eenmaal thuis heb ik natuurlijk nog even wat research gedaan en heb ik dit album maar is beluisterd.

Meer hoef ik vast niet uit te leggen
3.5*

Super-CD. Een van de betere cd's uit mijn kast. Niet dat dit een referentie is misschien...maar je zou mijn kast eens moeten checken. Leo Blokhuis ( ik hem 'm best hoog zitten) heeft deze cd in zijn Top5-albums allertijden staan en ik snap hem (niet in zijn voorliefde voor Crosby/Nash en Young) maar het is allemaal smaak natuurlijk.

Een van mijn favoriete albums van dit decennium. Vernieuwend is een groot woord, hij benadert het wel.

Net zoals twee collegas hier op de website moet ik toch met spijt in het hart meedelen dat ik het een betere pianist dan songwriter vind. De songs lijken mij iets te vrolijk en te puberaal, wat niet altijd slecht is maar het pakt me hier toch niet echt.

Mee eens. De 3,5* krijgt het album ook puur vanwege zijn spel. De teksten vind ik regelmatig wat simplistisch.

Wat een ontzettend irritante muziek. Soort blink-182 die serieus genomen wil worden. Echt helemaal niets voor mij. Snel door...

Na hem eindelijk live te hebben gezien, gooi ik mijn oude waardering van 4* omhoog tot 4,5*.
Hele sympathieke artiest en live echt een must-see. Bij dit album komen al zijn talent samen.