Brian Wilson - I Just Wasn't Made for These Times (1995)

Betreft soundtrack, behorend bij de gelijknamige film over Brian Wilson. We horen hier 11 herinterpretaties van eigen nrs door de maestro himself. Het plaatje is van korte duur (nog geen half uur), maar wel het beluisteren waard. Ook in zijn eentje weet Brian er wat van te maken. Verder leuk om te zien dat enkele van mijn Beach Boys-favorieten ook Brians favorieten blijken te zijn (This Whole World, Do it again, Wonderful en 'Til I Die).

Vreemd dat het titelnummer er niet op staat.

De versie van 'Do It Again' is sterker dan het origineel.

'Til i die vind ik een regelrechte verkrachting, helaas helaas

veel beter dan zijn eerste , een half uurtje prachtige muziek

De documentaire op Veronica omstreeks 1997 deed voor mij, als halve leek in de muziek van Beach Boys (had een paar lp's) pas echt mijn lichtje volledig branden en heel wat kwartjes vallen.
Thurston Moore van Sonic Youth, voor mij volkomen onverwacht BeachBoysfan, zei daarin dat-ie die plaat met schapen op de hoes (sic!) lange tijd niets aan vond, totdat hij begreep dat Brian Wilson MUZIEK wàs en slechts MOOIE MUZIEK wilde maken.
Dat warme gevoel, een muzikant, niet geïnerresseerd in sterrenstatus of geld, maar alleen in muziek, dat warme gevoel zit ìn zijn muziek.
Er zijn stukken (uit Cabin Essence, Surf's Up, Heroes&Villians en meer) waarvan ik zou willen dat ze aanelkaar vastgeplakt waren en als er een hemel bestond, je daar in het hiernamaals deze muziek eindeloos zou mogen horen...
Toen hij op zijn allerdepressiefs zelfmoord wilde plegen door uit het raam te springen ( in Baambrugge nota bene!), was alleen de gedachte dat er dan geen muziek meer gemaakt kon worden de reden om dat niet te doen.
Om jaren later de triomf te voelen: samen met zijn dochters 'Do It Again' te zingen, een ontroerend moment, dat je op cd alleen kunt vermoeden...
Natuurlijk heeft de man zijn beste muziek lang geleden samen met the Beach Boys gemaakt, over later werk, inclusief de remake van SMiLE kan ik zeggen: blijven doen Brian, muziek maken, platen opnemen, maar breng ze niet uit...!

Bewerkingen van Beach Boys songs waar Brian Wilson uiteraard de supervisie over had en heeft .
Nog altjid is na het horen van deze liedjes overduidelijk dat Wilson een genie is . Een songsmit van het hoogste niveau . De nummers zijn natuurlijk helderder in de mix door het tijdsbeeld en vooral de coirtjes die overal opduiken , zijn immer fraai . Toch hadden The Beach Boys als eenheid toendertijd een unieke vocale capiciteit , die ik hier dan wel mis .
Brian probeert overigens nergens krampachtig vernieuwingen in de songs te brengen . De beleving is er zeker en de arangementen zijn niet heel veel anders dan toen .
Het meest opmerkelijke stuk en waar ik kippevel van krijg is de huisdemo Still I Dream Of It .
Een stuk opgenomen achter de piano in een periode dat het niet goed ging met Brian . HIj is schor , klinkt vermoeid , maar de emotie is geweldig . Echt een uniek extraatje op deze onderhoudende cd . Een erg korte cd overigens .

Oorspronkelijk geschreven door Brian in de stiekeme hoop dat Frank Sinatra het zou willen opnemen, wat min of meer ook gold voor een ander nummer uit die periode ("It's Over Now", het jaar 1976 heb ik het dan over). Vergeefse hoop, zo bleek al snel.

Ik vind het een indrukwekkend stuk . Zeker door de lading en de emotie die hier gevangen is .
Mooi dat het bewaard is gebleven .

Prachtig album, dat mij zeer emotioneert. Dat het om remakes gaat, en dat de stem van Brian door de tand des tijds is aangetast, het kan mij nauwelijks deren. Schitterende liedjes, die je hier (door de andere arrangementen) eens van een andere kant hoort, maar ze blijven recht overeind. Wat een muzikale warmte. Dank je, Brian.

Dat was in die tijd blijkbaar de heilige graal onder songwriters, ik ken een soortgelijk verhaal van 'I Keep A Close Watch' van John Cale. Ook dat bleek vergeefse hoop, maar het is wel duidelijk een nummer dat prima bij Sinatra gepast had.

Dit was voor mij de allereerste aanschaf van een Brian Wilson soloalbum. Voorheen concentreerde ik me vnl. op werk van Wilson in The Beach Boys. Aanleiding was een laaiend enthousiaste recensie in misschien Muziekkrant OOR. Reken me er niet op af als er geen recensie in dat blad terug te vinden is, maar ik had toen een abonnement. Kan haast niet anders.
Ik was aangenaam verrast door het album. Ik heb niet echt een aversie tegen (grotendeels) coveralbums, in tegenstelling tot een aantal MM'ers hier. Bovendien geeft Wilson er genoeg zijn eigen draai aan. Ook ik werd geraakt door Still I Dream of it. De wat mindere geluidskwaliteit in combinatie met Wilson's voordracht ontroeren me zelfs. Ik pak 'm niet vaak, maar toch wel een paar keer per jaar. En elke keer denk ik dan, eigenlijk moet ik deze wat vaker draaien.

En ook bij Cale zelf prima past Ben blij dat dit nummer niet naar Sinatra gegaan is. Één van m'n favoriete Cale songs.

Wat ik niet wist, is dat Stevie Wonder en Elton John blijkbaar de back-up kandidaten waren voor Brian Wilson's Still I Dream of It, voor het geval Ol' Blue Eyes het nummer zou weigeren.