Living Colour - The Chair in the Doorway (2009)

Even leek het er op dat Collideoscope een eenmalige opleving was van de band die ik ooit zo hoog had zitten. Tien jaar moesten we wachten op een cd die niet slecht was maar nogal bleek afkleurde bij de oudere albums.
Wederom hebben ze er even over gedaan: zes jaar om precies te zijn en wederom moet ik concluderen dat of ik gewoon klaar ben met Living Colour, klaar ben met de black crossover bandjes die begin jaren '90 zo populair waren of dat de band gewoonweg niet meer in staat is om met een enorme klapper te komen...... of slaat de twijfel nu toch toe en gaat die vlieger niet helemaal op?
Corey Glover brult nog steeds boos, de gitaren van Vernon Reid klinken hier en daar wat bedaarder maar zijn nog steeds aanwezig evenals het experiment dat de mannen ook op The Chair in the Doorway niet schuwen.
Waar voorganger Collideoscope soms wat te veel doorschoot in het experiment daar weten ze het nu beter binnen de lijntjes te houden en dat maakt dit nieuwe album net even iets plezieriger om naar te luisteren ook al moet je er wel degelijk wat moeite voor doen en het de tijd gunnen om te rijpen.
Of Living Colour na Stain had moeten stoppen vind ik een lastige vraag: anno 2009 verbaast de band niemand meer echt denk ik en is er misschien een minder groot publiek voor. Tegelijkertijd is Living Colour nog steeds een boeiende, niet alledaagse rockband die hier en daar wat zijpaden durft te bewandelen die andere groepen angstvallig mijden.
En ach, The Chair in the Doorway is zeker geen onvoldoende-album voor mij; ik vermaak me er prima mee.
Ben ik klaar met Living Colour? Nee, toch maar even niet......