Placebo - Ball of Eyes (1971)

Klassevol met een hoek af, als een surrealistisch werk van Magritte of een kledingstuk van Martin Margiela, zo valt de jazz-funk van Marc Moulin te omschrijven. Tevens, als Magritte of Margiela, een van Belgiës beste ambassadeurs in zijn vakgebied!

Moulin was al jaren actief in het jazzmilieu, voornamelijk als keyboardspeler. Placebo was zijn poging om de funk en soul die toen in Amerika zo populair was te integreren in jazzmuziek. Hij stelde het collectief samen van muzikanten uit de verschillende trio's, quartetten en quintetten waar hij ooit deel van uitmaakte. Enkelen daarvan "hadden niet door waar ze eigenlijk mee bezig waren": Moulins eigen woorden vele jaren later, als reactie op de cultstatus die de groep tegen dan verworven had. "En dat hoor je." Zulk bont Brussels gezelschap met verschillende ideeën (of onwetendheden) zorgt juist voor deze unieke en op een vreemde manier gesofisticeerde sound. Het is op bijna naïeve wijze dat ze zich wagen aan Inner City Blues en You Got Me Hummin', twee klassiekers in spe. Gastzanger Guy Theisen haalt het natuurlijk niet van Sam, Dave of Marvin, maar dat hoeft niet, de meeste muzikanten springen gevoelsmatig in en doen proper hun werk. Dat in combinatie met het pianospel van Marc Moulin, dat bij wijlen lekker de band uitspringt (hij is duidelijk de visionair van dit project), en het gedrum van Freddy Rottier, dat net wat vettiger is dan gangbaar, geven deze nummers een eigen karakter mee, dat vooral voor You Got Me Hummin' zeer goed werkt.

In Moulins eigen composities is meer plaats voor speelsheid, nog steeds met de grootste beheerstheid, bijna een paradox, enkel te vinden in Belgische bodem. Planes en Humpty Dumpty, twee beleefde opdondertjes, illustreren dit uiterst mooi (die laatste is ook wel bekend onder de naam Love Jones,
J Dilla's versie van de opdonder). Placebo speelt het serieus, maar meent het daarvoor niet altijd zo. Aria begint niet met een Italiaanse operazanger, maar met een bende spelende kinderen. Er zal vast iets achter zitten, Marc weet wat. Het is hier dat de blazers, na een half album bijna onderhuids te zitten, eindelijk volledig kunnen losbarsten en er zelfs hier en daar een solo afkan tegen de electrische piano. Het grootst opgebouwd is de Showbiz Suite, waar iedereen nog een kans krijgt om te blinken, niet in het minst de bas van Nick Kletchkovsky, die een solo krijgt die naam waardig, aangezien alle andere instrumenten compleet stilvallen.

Afsluitend horen we nog de bezieler solo in het titelnummer en Oh La La, een bijzondere slotminuut van een bijzonder project. De combinatie jazz-funk op zich was niets nieuws in 1971, wat Placebo zo gegeerd maakt onder liefhebbers is hoe het element 'afkomst' hun klank heeft bepaald. Uniek en bijzonder, maar ook begrijpelijk en beheerst.

De cover is in ieder geval briljant!

Nou, de covers zijn niet echt briljant hoor Al moet ik zeggen dat bijvoorbeeld Placebo's versie van Inner City Blues(blijkbaar zonder Holler) me ook niet echt heeft gestoord. Net als bij Sam & Dave's You Got Me Hummin',. Maar dat had ik eigenlijk bij het hele album, het stoorde me niet. Maar het pakte me ook niet. Alles wordt aardig op een soort automatische piloot gespeeld en de funk die in de genrebeschrijving staat kon ik toch niet echt vinden. De jazz natuurlijk wel, maar dat lijkt me logisch met Marc Moulin als frontman.
Voor mij zal dit dus vooral een cd'tje worden die op zet bij het eten, of andere bezigheden. Gewoon als ik een rustig achtergrondmuziekje nodig heb.

Hoezo niet? Misschien eerder mellow i.p.v. dansbaar, maar daarom niet minder funky. Om dit als een puur jazzalbum te verkopen zit volgens mij veel verder van de waarheid.

Ik zou het meer categoriseren als jazz/soul of jazz/R&B(in de positieve zin van het woord)

Ach, da's toch één pot nat.

Inderdaad, en waarschijnlijk om die reden ligt dit album mij zo. Want dankij kemm kon ik nu eindelijk dit album een draai geven, en dat bevalt heel erg goed. Dit is absoluut muziek waar ik van kan genieten.

Ik vind het een vrolijk funky album, met af en toe wat ruimte voor een kleine solo. Niet te ingewikkeld allemaal, maar wél catchy. Misschien dat dat de reden is dat een jazz man als Marc Moulin niet helemaal tevreden is met dit album.

Wat mij vooral aanspreekt is het duidelijk aanwezige drumwerk. Lekkere drumbeats met daaromheen gehangen de verdere muziekbegeleiding; heerlijk.

Zalig album voor mij dus, met ook nog een geniale cover. Je mag jezelf gelukkig prijzen als je dit op LP hebt, zag de originele persing al voor 750 euro te koop staan

Het album begint wat mij betreft met een geslaagde versie van Inner City Blues. Marvin wordt bij lange na niet geëvenaard, maar hij wordt met respect behandeld in de versie van Placebo. Het opvolgende nummer weet eveneens te prikkelen. You Got Me Hummin' is dan nog een aardige cover, maar bij de eigen compositie van Humpty Dumpty begint de eentonigheid toe te slaan. Aria lijkt een verlengde van het eerdere, met dezelfde noot als ondersteuning. Zodra de bas-solo in Showbiz Suite zich aandoet, neig ik me aan te sluiten bij de opmerking van frontman Marc Moulin. Ik hoor slechts gepingel aan de snaren. Het mist enige vorm van richting; het mist een doordacht idee. In een positiever daglicht gezet geeft dit de plaat ook wel zijn charme en het is misschien een typerend element uit de jazz, dat losse en vrijblijvende, maar het wilt me hier niet geheel overtuigen. Titelnummer Ball of Eyes geeft me een zenuwachtige indruk en Oh La La lijkt me totaal overbodig. Begrijp me nu niet verkeerd, want ik heb in momenten zeker genoten van deze aparte plaat. In zijn geheel wist het me echter minder te charmeren.

ik heb dit album toch echt meerdere malen moeten beluisteren voor ik mijn stem kon plaatsen.
Het is inderdaad een aparte, maar toch ook wel interessante plaat.
Ik vind de Marvin Gaye-cover echt heel lekker klinken.

Maar ik heb ook een beetje hetzelfde probleem als Reijersen. De rest pakt me niet echt. Het luistert wel lekker weg, maar het blijft niet hangen. Ik heb het net weer helemaal geluisterd, maar ben het nu eigenlijk alweer vergeten.

Ik vind het zeker niet slecht, maar heb een beetje het gevoel alsof ze het even vlug in elkaar hebben gezet. Met wat meer aandacht had er meer ingezeten denk ik.

Verbazingwekkend genoeg heb ik erg genoten van dit gedeeltelijk instrumentale album. Dit album ademt sfeer uit en in mijn ogen een lekkere laidback jazzy / funky sfeer. Het sluitingsnummer had van mij zeker van het album gelaten mogen worden. Maar overall heeft dit album een goede sfeer die mij genoeg weet te boeien. Knap voor een instrumentaal album in combi met mijn persoontje.

Verbazend goed voor zo´n totaal vergeten groepje. En dat komt dan uit België; wel dan is dit toch een plaat met internationale allure, ook zeker in de tijd geplaatst. Heel aardige jazzy funk, waarbij instrumentarium ruim is opgezet met redelijke goede blazers, een goede bas en een grote rol voor de toetsen, al kan die laatste het voor mij toch niet helemaal waarmaken. Humpty Dumpty en Aria vind ik het beste en de openingstrack kan er ook goed mee door. Die getuigt ook van inzicht in het genre (het album van Marvin Gaye - uit hetzelfde jaar - was niet meteen vanaf het begin zo algemeen erkend als classic, meen ik te weten).

Een paar toch wat saaiere stukken zoals de povere (vooral ook toetsen-) arrangementen in You Got Me Hummin (weet niet waarvan dat een cover moet zijn, sorry) en ook de pianosolo verderop op kant 2 is onder de maat. Maar al met al toch een interessant album waarvan het alleen al leuk is om de naam te kennen. Op de MuMe meeting (in Antwerpen) kreeg ik geen respons op deze 'minder bekende' Placebo.

In de Record Collector zijn jullie geweest toch hé? Daar hebben ze eens alledrie de albums van Placebo gehad aan 30 euro per stuk (goedkoper was ik ze nog niet tegen gekomen). Ball of Eyes had ik al en dus heb ik toen de tweede, 1973, meegenomen. Een paar weken terug wou ik eens zien of de derde er nog lag, maar helaas geen geluk. Jammer, omdat ik dat zo stilletjesaan de beste begin te vinden...
Overigens zijn er wel twee betaalbare compilaties te krijgen van het Placebo-werk: deze en deze

En You Got Me Hummin' is origineel van Sam & Dave.

Dit album vind ik erg vergelijkbaar met de muziek van Bob James. Alleen vind ik Bob James een stuk interessanter. Op dit album staan weinig nummers die me echt kunnen boeien (bijvoorbeeld het 7,5 minuut durende Showbiz Suite). Maar echt slecht klinkt het ook weer niet. Humpty Dumpty vind ik wel weer fantastisch. En de cover Inner City Blues vind ik ook geslaagd. De laatste 2 nummers slaan weer nergens op.