The Animals - Animal Tracks (1965)

Ik ken niet alle tracks van deze, maar The Animals (originele naam in de tijd waar de meeste bands zich noemden naar dieren...) zijn wel altijd 1 van mijn favorieten geweest. Konden die (h)eerlijke blanke blues spelen op volle kracht vooruit. Roadrunner is daar een mooi voorbeeld van.

Natuurlijk waren ze ook niet vies van de wat gevoeligere liedjes, maar die stem voorzag het allemaal van een rauw randje. En dat orgel; orgelspel zoals Jerry Lee Lewis het had gewild als die orgel had gespeeld.

goed album! The Animals is gewoon een erg goede ban
vooral It's My life vind ik erg leuk over het algemeen goede rock'n'roll en blues nummers
3.5*

Geweldig album! Eén van de beste R&B covergroepen van begin jaren '60.
Vette cover ook.

Inderdaad een mooi album van The Animals. Bevat geen hitsingles maar dat kwam in die tijd meer voor. Er werd een single naast het album uitgebracht. De Beatles, Stones en Kinks deden het ook.
Er staan wel nummers op die hits hadden kunnen zijn. Bright Lights, Big City is er zo eentje. Het nummer 'Mess Around' is een leuke start. Beetje jazz-achtig zelfs. De blues overheerst. Het klinkt soms wel alsof het in een take is opgenomen. Een nummer als 'Let The Good Times Roll' is er een voorbeeld van. Het klinkt nogal aarzelend zelfs, alsof het niet eens vooraf gerepeteerd is. En 'Roadrunner' vind ik zelfs wat lullig klinken. Maar ik ben dan ook de versie van The Pretty Things gewend. Kom daar maar eens overheen....

Snel weer eens beluisterd na het bericht van nlkink, en wat een goed album is en blijft het, in ieder geval voor mij. Eric Burdon vind ik hier in topvorm, vooral in de bluesy nummers How You've Changed, I Believe To My Soul en For Miss Caulker. Zeer soulful. Eigenlijk vind ik het gehele album erg goed, behalve dan Roadrunner van Bo Diddley en I Ain't Got You (alhoewel het de Yardbirds versie overtreft naar mijn smaak).

Eervolle vermelding: het pianospel van Alan Price, daar neem ik mijn petje voor af.

heartofsoul schreef:



Leuk om te lezen dat iemand zijn album gaat beluisteren na een stukje dat ik heb geschreven

Gebeurt mij regelmatig dat ik geprikkeld raak door een berichtje van een mede-user en vind dat helemaal niet verkeerd. Wat dit album betreft: naar The Animals en andere soortgelijke groepen keer ik regelmatig weer terug. Die albums staan bij mij op de plank "altijd bij de hand houden".

Zondagmorgen 26 oktober a.s. mag ik een uur lang (van 09:00 uur tot 10:00 uur) muziek van The Kinks laten horen op Radio Drenthe. Als thema heb ik singles die een link met Nederland hebben. Dan moet je o.a. denken aan singles die exclusief op de Nederlandse markt waren gericht, zoals 'Dandy' en 'Mr. Pleasant', maar ook singles die in Engeland flopten maar in Nederland wel hits waren. Denk aan Dave's 'Lincoln County' en 'Starstruck'. Zo mag ik 10 liedjes laten horen waarbij ik Kinks nummers kan laten horen die anders nooit meer op de radio te horen zijn. Een leuke manier om mensen te laten horen hoe bijzonder zo'n groep is zonder de platgetreden paden te bewandelen. Misschien dat mensen naar aanleiding van de uitzending een CD van The Kinks aanschaffen.

Als het over blues gaat zijn The Animals niet als eerste het onderwerp van gesprek. Toch is dit album vooral een bluesalbum. Voor mij zijn de Animals in combinatie met blues nog een ongeschreven bladzijde.
Sinds ik met de jaarlijstjes in de hand allerlei muziek ontdek, ontdek ik ook veel voor mij onbekende blues en bluesmuzikanten. Één naam springt er voor mij dan uit: Bo Carter.
En Bo Carter en The Animals vergelijken is moeilijk. Met alle respect voor The Animals overigens. Want ik heb het album net twee keer beluisterd en ook dit is goed. Ik vind het zelfs lastig om favorieten te benoemen zo constant is de kwaliteit.
Alles afwegend kom ik tot een score van 3,5*
Het album staat op 28 in de 100 Greatest Albums of 1965 en 79 in BestEverAlbums.

Wat sterker (want consistenter) dan het debuut, met iets minder plichtmatige covers (hoewel Hallelujah I love her so en Let the good times roll wel als opvullertjes klinken) en weer een paar prachtige hoogtepunten: het kwetsbare How you've changed, het prachtige I believe to my soul (ironisch genoeg direct op die teleurstellende andere Ray Charles-cover volgend), het jachtige Bright lights big city, en natuurlijk Worried life blues, het nummer waardoor ik als jonge luisteraar viel voor deze band en dat nog altijd mijn favoriete track in hun repertoire is. En ach, die mindere nummers, misschien is het wel een kwaliteit van deze band dat ze het allemaal zo gemakkelijk laten klinken, soms dus zelfs té gemakkelijk – ik vergeef het ze graag. Jammer dat Alan Price de band hierna zo spoedig verliet, want voor mijn gevoel hadden ze in deze samenstelling nog veel beter kunnen worden. Meer dan vijftig jaar nadat ik ze voor het eerst hoorde luister ik hier nog steeds graag naar.