Sufjan Stevens - The BQE (2009)

Hoewel ook ik in eerste instantie redelijk sceptisch was heb ik het toch een kans gegeven.
De eerste keer wist het me nog niet echt te pakken, maar dat zal ongetwijfeld komen doordat ik simpelweg andere verwachtingen heb bij Sufjan (kijk naar illinoise, michigan). Na het album langs me gelegd te hebben en er eigenlijk nauwlijks nog aandacht aan besteed te hebben, had ik hem deze week toch nog maar weer een luisterbeurt gegund.
Ik moet zeggen dat na een paar keer luisteren ik toch wel de schoonheid van de composities inzag en dat ik het steeds meer ben gaan waarderen. Ik heb het album uiteindelijk ook aangeschafd, en je ziet ook dat er echt veel aandacht aan is besteed.
4* voor nu (maar nu ga ik eerst nog even de dvd kijken)

Ik mis de Sufjan van weleer, toen hij albums maakte vol met prachtige songs inclusief teksten

Wees gerust Daniel, die Sufjan komt er weer aan. Dit is een speciaal project waar hij voor gevraagd is het te maken en wat volgens hem een van de redenen is waardoor hij in een creatieve crisis is beland.

Check het nummers Barn Owl, Night Killer eens op Youtube. Dit is een van zijn nieuwe nummers die hij live al speelt. Ik vind het weer ouderwets goed klinken. En toch kunnen we iets geheel anders verwachten van Sufjan al hij (hopelijk) volgend jaar met een nieuw album komt. Hij heeft de banjo's en de trompetten weggelegd en gaat zich meer op de piano richten omdat hij moe werd van die instrumenten. Als je de piano solo op "You are the blood" hebt gehoord, weet je dat je weinig te vrezen en te missen hebt in het geval van Sufjan. Een artiest die heel goed lijkt te beseffen wat goed en niet goed is, wat mooi en wat geforceerd is.

Laten we het hopen, laten we het hopen.

De nieuwe nummers die op Youtube circuleren klinken heel erg veelbelovend. Ik kan er wel respect voor hebben dat hij dit soort dingen ook maakt. Hij doet gewoon lekker wat hij wil. Hoewel ik wel heel erg aan het wachten ben op een album met echt "liedjes", hoor.

Nu ook maar eens gedaan: tja............... ik kan er niet zo veel mee. Leuke plaatjes bij leuke muziek. Muziek die ik overigens toch wel steeds meer ga waarderen moet ik eerlijk toegeven. Ik ben er steeds meer van gaan houden.
Kwestie van volhouden met The BQE dus.

Hmm, dat hoor ik te vaak. Ik wil niet altijd maar volhouden. Ik wil weer eens zo'n 'liefde op het eerste gezicht' moment beleven

Erg leuk uitstapje van Sufjan Stevens. Ik kan hier, schijnbaar in tegenstelling tot vele anderen, zeker van genieten. Album vandaag in nieuwstaat toch echt aangeschaft, 4,99 bij cdwow kan niemand onberoerd laten

Nou dat weet ik zo zeker nog niet hoor. Hij scheen een beetje gehad te hebben met die 'liedjesplaten' en dan vooral de buitensporige aandacht die hij erop kreeg. Hij schijnt niet graag in de spotlights te staan. Ik waardeer dat wel. Lekker doen wat je zelf wil

Maar wat is er mis met terechte aandacht voor een knap staaltje werk?

Sufjan Stevens heeft mij weer verrast met een uitzonderlijk goed album. Op de cover van het album afgaand verwacht je niet veel, maar het blijkt maar weer dat schijn bedriegt. Op de cover is de The Brooklyn-Queens Expressway (The BQE, vandaar die vreemde titel) afgebeeld, de verkeersader die de inspiratie is van het album, met daarboven een onleesbare tekst in graffiti waar als ik na lang kijken alleen de titel van het album ontmaskerd heb, en er maar van uitga dat de hiërogliefen daarboven die andere naam uitbeeldt.
Zingen doet hij niet op dit album, dus de fans van Sufjan Stevens als singer-songwriter moet ik teleurstellen, tenzij ze natuurlijk net als ik ook kunnen genieten van een door een orkest uitgevoerd meesterwerk van zijn hand. Het doet klassiek aan, maar nergens is het aan 'stoffige' regels onderworpen. Er zitten pianostukken in die mij als leek in de klassieke muziek doen denken aan de nocturnes van Chopin en een strijkorkest alsof het door Debussy is gecomponeerd.
Het album lijkt te beginnen met een monotoon geluid, maar na enkele seconden deed het mij denken aan twee orkesten die in de verte door elkaar spelen. De spanning loopt langzaam op en wordt afgelost door het geschetter van blazers. Zelf luisterde ik dit in een rustige treincoupé en sloot me af van de buitenwereld, wat de volgende trip opleverde. Movement II deed mij in een klassieke sprookjeswereld belanden. Ook Movement III had dat sprookjesachtige, maar daarbij kwam ik in een Amélie-achtige setting terecht, wat misschien wel kwam omdat het bij vlagen iets weg had van de door Yann Tiersen geschreven soundtrack. De droom werd onderbroken door Movement IV. Dit is een elektronische uitvoering van Movement III waarmee hij lijkt te voorkomen dat het album wordt gekaapt door figuren die alleen de klassieke muziek hoog aanslaan, al zullen die waarschijnlijk al zijn verjaagd met de cover en het openingsnummer. Het album bestaat verder uit interludes met aan het begin een prelude en natuurlijk een postlude als afsluiter. In dit laatste nummer sterft het orkest langzaam weg, waarna je tot de conclusie komt dat je naar een briljante compositie hebt geluisterd van alleskunner in de muziek, Sufjan Stevens.

ForMusicOnly

Hij is natuurlijk een multitalent, Sufjan Stevens. Kan ontzettend veel en dat manifesteert hij in klassieke suite-achtige muziek, als metafoor voor een snelweg in Brooklyn-Queens. Niet slecht, maar na een paar luisterbeurten ken ik het wel. Ik hoor toch liever de singer/songwriter van 'Seven Swans' of de multi-instrumentale pracht van 'Michigan' en Illinois'. Leuk uitstapje, nu weer zo'n verbluffende popplaat.

dat moet je aan Sufjan vragen

Maar dan moet ik helemaal naar New York toe!

in tegenstelling tot anderen hier, vond ik de hoes van the bqe onwaarschijnlijk briljant en heb hem puur voor die reden - en omdat het Sufjan is natuurlijk - gekocht. Maar m'n adem stokte toen er een film - voor het hele album - bij bleek te zitten, geschoten op Super 8mm film! Ikzelf werk met super 8mm en aangezien dat in deze tijden vrij zeldzaam is kon het vanaf dat moment eigenlijk niet meer stuk, met echt werkelijkwaar wonderschone beelden van NY en een zeer creatieve montage, waar ik wel overeenkomsten in zie qua aanpak in hoe de muziek van Sufjan moet ontstaan in zijn brein.

En dan heb ik het nog niet eens over de muziek, die ik steeds mooier en mooier ga vinden. Zo'n enorme brei van indrukken die hij toch - zowel in film als muziek - tot een harmonieus geheel weet te maken, hoewel dat misschien ook de reden is dat veel mensen de muziek van Stevens een te hoog adhd-gehalte vinden hebben

Ik stem hier alleen voor de muziek (de film is 5* waard), maar ook die kan nog gaan stijgen tot 5*. Ik hoor hier nog steeds alles in wat ook zo mooi vind aan de andere Sufjan Stevens albums.

Mooi dat het jou zo kan bekoren sterkenburg! Ikzelf kijk echter uit naar een "echte" Sufjan plaat.

DVD 1 keer bekeken, grappig, maar niet meer dan dat.

De CD is apart...dubieuze kwalificatie, maar goed. Track 5,6,7 zijn voor mij nog net toegankelijk en zijn ondanks, nee, juist door hun vreemdheid prachtig. Die mix van klassiek en techno-bliepjes werkt bij mij wel.
Een hele CD uitzitten...nee dank u toch. Ik heb het grootste deel van de tijd het gevoel dat ik dit meesterbrein niet kan bijbenen, te moeilijk, alsof een kernfysicus jou logaritmes probeert uit te leggen. Ik heb hem nou een jaar in huis, maar zal hem mede daardoor niet gauw weer opzetten.

Steeds weer dacht ik dat dit album te veel afweek van wat je doorgaans van Sufjan Stevens verwacht. Ik was echter helemaal fout: Vorige week heb ik dit album dan toch maar eens beluisterd en sindsdien draai ik niiks anders meer. Dit plaatje past wat mij betreft perfect bij herfstachtig regenweer.

Voor een euro in de kringloop op de kop getikt! Moest wel even wennen maar bevalt me steeds beter. Heel blij mee in ieder geval

Stevens heeft muzikaal toch echt wel wat in zijn mars, dat blijkt wel nu hij zijn arrangementen op de voorgrond zet en de 'liedjes' voor de verandering eens achterwege laat. Zijn stijl is wel herkenbaar en neigt af en toe ook wat naar Zappa en Glass.