Quentin Tarantino's Inglourious Basterds (2009)
mijn stem
53 stemmen
Verenigde Staten
Score / Pop
Label: Warner Bros.
-
Nick Perito - The Green Leaves of Summer (1:56)
-
Ennio Morricone - The Verdict (Dopo la Condanna) (1:13)
-
Charles Bernstein - White Lightning (2:54)
-
Billy Preston - Slaughter [Album Version] (4:24)
-
Ennio Morricone - The Surrender (La Resa) (2:48)
-
The Film Studio Orchestra - One Silver Dollar (Un Dollaro Bucato) (2:03)
-
Zarah Leander - Davon Geht Die Welt Nicht Unter (2:05)
-
Samantha Shelton and Michael Andrew - The Man with the Big Sombrero (1:49)
-
Lilian Harvey & Willy Fritsch - Ich Wollt Ich Waer ein Huhn (2:44)
-
Jacques Loussier - Main Theme from Dark of the Sun (3:10)
-
David Bowie - Cat People (Putting Out the Fire) (4:10)
-
Lalo Schifrin - Tiger Tank (1:18)
-
Ennio Morricone - Un Amico (2:35)
-
Ennio Morricone - Rabbia E Tarantella (3:54)
0
geplaatst: 25 augustus 2009, 18:42 uur
Laat ik meteen maar zeggen dat ik een enorm groot fan van de films van Quentin Tarantino ben.
En zoals velen weten zijn ook de soundtracks behorende bij zijn films altijd erg opvallend te noemen omdat de beste man telkens weer met onverwachte tracks op de proppen weet te komen: vergeten nummers uit vervlogen tijden, maar ook zijn voorliefde voor spaghetti-westerns zien we regelmatig opduiken, zo ook op de soundtrack behorende bij de film Inglourious Basterds en hier dan in de vorm van de Ennio Morricone tracks die deze keer zeer duidelijk aanwezig zijn mogen we wel stellen: nummers uit The Big Gundown, Revolver en Allonsanfàn.
Maar er staan ook andere tracks uit andere films op waarvan de meeste mij echt niets zeggen. Ik noem een film als Glückskinder (Ich Wollt Ich Wär Ein Huhn) of Hi Diddle Diddle (The Man With The Big Sombrero).
Wat mij deze keer opvalt is dat het nu veel meer om echte filmmuziek draait en dat er redelijk wat instrumentale nummers op staan. Maar zoals altijd bij Tarantino zijn het reeds bestaande nummers die bij elkaar gezet zijn en kunnen we niet echt van een soundtrack spreken. Op het eerste gehoor lijkt dat telkens weer een allegaartje, maar toch past het telkens wonderwel goed bij elkaar.
De nummers waarop gezongen wordt zijn nu ook wat afwijkender in de vorm van de duitse liedjes uit lang vervlogen tijden.
Blijft over de track die ook wel in andere film had kunnen opduiken: Belly Preston's Slaughter en de keuze voor David Bowie's Cat People uit de gelijknamige film, alweer daterend uit 1982.
Naast een groot liefhebber van de films ben ik dat ook van de soundtracks die ik allemaal in bezit heb. Deze vind ik wederom erg plezierig maar beschouw ik wel als een iets mindere in de reeks.
Wat ook nieuw is is het feit dat ik nu de soundtrack heb gehoord voordat ik de film gezien heb. Normaal gesproken koop ik de cd's pas als ik door de film weer eens enthousiast ben gemaakt voor de heerlijke muziek (bij de vorige film Death Proof was dat zeer duidelijk het geval toen ik uit de bioscoop gelijk doorliep naar de cd zaak om de soundtrack te kopen).
Komend weekend weet ik of de film inderdaad zo goed is als menigeen weet te vertellen maar nu weet ik dat ook deze soundtrack een zeer bijzondere is passend bij Tarantino. Hij zet zijn eigen traditie lustig voort.
En zoals velen weten zijn ook de soundtracks behorende bij zijn films altijd erg opvallend te noemen omdat de beste man telkens weer met onverwachte tracks op de proppen weet te komen: vergeten nummers uit vervlogen tijden, maar ook zijn voorliefde voor spaghetti-westerns zien we regelmatig opduiken, zo ook op de soundtrack behorende bij de film Inglourious Basterds en hier dan in de vorm van de Ennio Morricone tracks die deze keer zeer duidelijk aanwezig zijn mogen we wel stellen: nummers uit The Big Gundown, Revolver en Allonsanfàn.
Maar er staan ook andere tracks uit andere films op waarvan de meeste mij echt niets zeggen. Ik noem een film als Glückskinder (Ich Wollt Ich Wär Ein Huhn) of Hi Diddle Diddle (The Man With The Big Sombrero).
Wat mij deze keer opvalt is dat het nu veel meer om echte filmmuziek draait en dat er redelijk wat instrumentale nummers op staan. Maar zoals altijd bij Tarantino zijn het reeds bestaande nummers die bij elkaar gezet zijn en kunnen we niet echt van een soundtrack spreken. Op het eerste gehoor lijkt dat telkens weer een allegaartje, maar toch past het telkens wonderwel goed bij elkaar.
De nummers waarop gezongen wordt zijn nu ook wat afwijkender in de vorm van de duitse liedjes uit lang vervlogen tijden.
Blijft over de track die ook wel in andere film had kunnen opduiken: Belly Preston's Slaughter en de keuze voor David Bowie's Cat People uit de gelijknamige film, alweer daterend uit 1982.
Naast een groot liefhebber van de films ben ik dat ook van de soundtracks die ik allemaal in bezit heb. Deze vind ik wederom erg plezierig maar beschouw ik wel als een iets mindere in de reeks.
Wat ook nieuw is is het feit dat ik nu de soundtrack heb gehoord voordat ik de film gezien heb. Normaal gesproken koop ik de cd's pas als ik door de film weer eens enthousiast ben gemaakt voor de heerlijke muziek (bij de vorige film Death Proof was dat zeer duidelijk het geval toen ik uit de bioscoop gelijk doorliep naar de cd zaak om de soundtrack te kopen).
Komend weekend weet ik of de film inderdaad zo goed is als menigeen weet te vertellen maar nu weet ik dat ook deze soundtrack een zeer bijzondere is passend bij Tarantino. Hij zet zijn eigen traditie lustig voort.
* denotes required fields.
* denotes required fields.