Russian Circles - Geneva (2009)

Krachtig. Dat is het woord dat mij het meeste bij blijft van deze plaat. Maar tevens ook het gevoel van evenwichtigheid, iets dat inherent is aan dit genre: elk instrument dat hoorbaar is krijgt evenveel aandacht (bass liefhebbers opgelet) en deze plaat wordt op die manier ook een fijn geheel.

Fathom ligt in de lijn der verwachtingen, maar toont ook meteen aan dat we hier niet met een debuterende band te maken hebben. Dit is Russian Circles' derde plaat, en door de opbouw van het intro nummer op deze manier te verzorgen scheppen ze meteen duidelijkheid over wat we kunnen verwachten van Geneva. Er hing een diep onheilspellende sfeer die mij meteen interesseerde, die vervolgt werd met een passend, steeds zwaarder wordende toon. Maar wat laat Russian Circles ook zien: er bestaat naast dat zwaarmoedige spul ook een vorm van rust, want het nummer gaat (in positieve zin) als een nachtkaars uit, de rust is wedergekeerd.

Een van de grootste complimenten die ik de band kan geven is dat alhoewel ze makkelijk op een herhalingstour hadden kunnen gaan gezien hun vorige plaat Station, ze juist alles behalve hebben gedaan, en ze opnieuw een nieuwe weg hebben willen bewandelen. Verwacht geen slopende gitaar of drum solo's, want alhoewel dit een volledig instrumentale plaat is, is dat niet de insteek van deze band uit Chicago. Dit is het beste voorbeeld van hoe een post-rock plaat gemixt in een metal sausje zou moeten klinken, het is onvoorspelbaar door de mix van rustige en ruige momenten, en weet daarom keer op keer te verrassen.

Hoogtepuntjes zijn Melee en Hexed All.

Even een vernieuwde mening, toch: Prima plaat, band durft gelukkig te experimenteren, maar Station was destijds een echte 'ontdekking', en heeft veel voor mij betekend. Geneva slaagt er niet in om zo'n indruk te maken, al is dit een enorm sfeervolle en muzikaal gezien zeer sterke schijf. Daarom gewoon een ruime voldoende.

Als inzending nummer 62 van Lykathea had ik toch een aantal twijfels of ik dit goed zou vinden, gezien de discussie bij de topic HMAvdW en mijn eerdere niet zo positieve ervaringen met post-rock, post-metal, post-plakt-er-zelf-een-etiket-op. Mijn mooiste ervaring tot nu toe via deze site op het gebied van sfeervolle muziek ondanks het etiket was het album The Mantle van Agalloch waarvan ik nog veel van geniet.
Russian Circles was tot voor kort onbekend bij mij maar dit album heeft me fel gesmaakt. Gek genoeg mis ik hierop geen zang maar doet de muziek de rest, hoewel ik bijzonder weinig van de nummers kan onthouden, dat hoeft ook niet, het is een album om van begin tot einde in een ruk af te spelen. Toch vind ik het gitaargeluid bijzonder mooi en ontwaar ik hier en daar een bijzondere rol voor de bassist, denk ik toch, die bijzondere accenten legt in de nummers.
Mooiste nummer vind ik Malko (zeker de eerste helft!) en Russian Circles zal niet lang onbekend blijven bij mij, denk ik. De andere albums vliegen op mijn ontdekkingslijst. Jaja, wie had dat van mij gedacht, ik alleszins niet.

Russian Circles, een geheel instrumentale band en vaak ben ik daar niet zo een fan van, maar ik moet zeggen ze doen het toch wel erg goed en ze weten hier en daar ook wat emotie los te maken. Ik vind Hexed All een van de mooiste nummers van de plaat. Erg mooi hoe daar alles naar voren komt.