Ry Cooder - Borderline (1980)

Een onweerstaanbaar goede cd. Alle liedjes bevatten de coolness die altijd van Ry Cooder afdruipt, maar het zijn ook echt meezingers (six!three!four!five!seven!eight!nine! ) met vaak schitterende teksten (Girls from Texas) En Borderline is een absoluut bewijs van de superioriteit van deze muzikanten. Deze muziek is gewoon zó cool, ik kan niet stoppen met ernaar te luisteren.

* zucht * dat betekent morgenavond een zoektocht door de jungle (m.a.w. = onze platenverzameling thuis ) op zoek naar Borderline



Toch met opletten - ik ken mensen in mijn omgeving die na eindeloos luisteren naar één muzikant ernstig dissident verdrag vertonen - dat kan variëren van twaalf uur durende wandelingen op rondepunten tot het bijten van de postbode. Je bent gewaarschuwd!

Ik heb net een The Stooges-plaatjes luistermarathon achter de rug, dus ik begin al aardig te schuimbekken hierzo.

Als ik een cd pas hebt ontdekt heb ik vaak de neiging om enkel de nummers te spelen die ik echt super vind. Als je dan later de hele cd speelt dan ontdek je soms dat lang niet alle liedjes even goed zijn. Heb ik hier ook een beetje eigenlijk: Down in the boondocks bijvoorbeeld is een leuk liedje, maar het is nogal erg pop, met dat achtergrondkoortje en zo (dat koortje is trouwens de hele cd aanwezig en werkt lang niet altijd even goed) Daar is niets mis mee, maar cool is het wel niet meer Misschien moet ik mijn aanvankelijke enthousiasme wat bekoelen en de cd 4 sterren geven om te beginnen. Dan zal ik later wel ontdekken of hij meer verdient, dat lijkt me een betere procedure.
Maar wat ik gezegd heb over Girls from Texas en Borderline blijft wel absoluut geldig: supergoede nummers, en hetzelfde geldt voor Speedo (Uh! Mister Uh!) (wat zingen ze eigenlijk trouwens?) en Crazy 'bout an Automobile (ondanks het 'Shubibidoeh' op de achtergrond ) en Never make your move too soon.

Jammer dat ik je enthousiasme niet kan delen over deze plaat, Freud. Hoewel er in The Girls from Texas duidelijk sprake is van een vlijmscherp scheermes, mis ik de scherpe kantjes op "Borderline" die blues/countryrock voor mij interessant maken.

Tekstueel en muzikaal vind ik deze plaat te weinig "nitty-gritty" klinken. Natuurlijk is countryrock niet gebaat bij literaire hoogstandjes over 's-werelds menselijke ellende, maar vanuit mijn optiek klinkt "Borderline" op vele momenten tenenkrommend poppy en oppervlakkig, zoals op 634-5789 en Speedo.

Qua melodie erg aanstekelijk allemaal idd, maar verder vond ik er eerlijk gezegd geen bal aan. Ik had voortdurend het idee dat ik naar de soundtrack van een middelmatige roadmovie uit de jaren '80 zat te luisteren.

Maar gelukkig voor mij bewijst Ry Cooder ook dat hij met nummers zoals Johnny Porter catchy bluesrockers kan maken. Het vrolijk jengelend gitaarspel en het vol overgave oehoehende achtergrondkoortje maken het beeld van een hete avond in een rokerige Roadhouse compleet.

Ook het vergelijkbare maar wel trage Never Make Your Move Too Soon is de wel de moeite waard. Wel een beetje 'vanille' qua ritmiek maar qua "coolheid" (mooi gitaarspel wederom) scoort het vrij hoog idd.

Uitzonderingen zoals Johnny Porter en Never Make Your Move Too Soon nagelaten, krijgt "Borderline" mijn vingers niet echt aan het knippen. 2,5*.

Ik had het al een beetje verwacht Ik ben gewoon erg vatbaar voor aanstekelijke liedjes, en een beperkte mate van kitsch kan ik ook altijd apprecieren. En als dergelijke nummers dan nog gecombineerd worden met een (overduidelijke) instrumentale klasse dan raak ik nog meer in de ban. Spijtig dat je die verbroken hebt, want nu kan ik nooit nog meezingen tijdens het afwassen zonder te beseffen dat ik weeral helemaal fout bezig ben

Laat mijn woorden het plezier dat je uit deze plaat haalt, vooral niet vergallen

Bovendien is er toch helemaal niets mis met een beetje "fout" vermaak ? Je moest eens weten wat voor een kapriolen ik uithaal als ik de soundtrack van "Ja Zuster, Nee Zuster" opzet.

Ik heb de lp blind gekocht.
Je moet eens wat gokken in het leven hoor ik wel eens.
Dit was na 2 maal draaien toch een miskoop.
Je hoopt dat het na enkele nummers wat pakkender wordt maar ik had me voor genomen de lp zeker 2 keer te draaien.
Wat kan dat lang duren.
Jammer, want ik heb nog 2 Ry Cooders gekocht.

de tekst van girls from texas=hilarisch. op j.porter en never make.. staat gierend slidewerk. (hoor nu op de koptelefoon pas dat cooder de hele solo in j.porter meezingt). toch valt dit album wat tegen door wat mindere nummers:634, speedo, down on the..,the way we.. daarom slechts en 3.5

Best een goede produktie met lekkere muziek!
Ik kan dit niet beargumenteren, het is een kwestie van smaak en gevoel!

Cooder speelt uitmuntend, ook op de wat mindere nummers, die zo toch een meerwaarde krijgen.

Aan het begin ontsiert de productie de muziek, maar daarna ontpoppen zich aanstekelijke rootsnummers die op fraaie, eigen manier worden gespeeld. Lang geen verkeerde plaat.

Ry Cooder is natuurlijk niet de allerbeste zanger, maar toch storen zijn beperkte vocale mogelijkheden me nauwelijks als ik naar dit album luister. Nadat ik het destijds had gekocht tamelijk vaak gedraaid, en toen ik het album vandaag weer eens in de speler stopte wist ik weer waarom. Het plezier in het musiceren spat er namelijk vanaf, en al heb ik wel enige kritiek op de productie (hier en daar klinkt het me te clean), de meeste covers kunnen volgens mij gewoon bestaan naast de originelen, al hoor ik 634-5789 wel veel liever van Wilson Pickett. Verder moet ik opmerken dat zowel Jim Keltner (een van mijn favoriete rockdrummers) als Cooder zelf met zijn slide-spel, mijn onverdeelde aandacht hebben. Fijn album, al heeft Cooder er natuurlijk nog betere op zijn naam staan.

Dit album vond ik destijds een van de mindere van Ry. Maar na vele jaren weer aandachtig opnieuw beluisterd en ik moet mijn mening bijstellen. Een van Ry's betere. Opgehoogd naar 4 sterren. Zal wel met de leeftijd te maken hebben.

Met name gekocht omwille van de mooie hoes; al zei de naam Ry Cooder mij ook wel wat. Niettemin hebben we hier van doen met een erg relaxte bluesrockplaat. Luistert lekker weg.

Leeftijd? Als nieuwsgierige boomer ken ik het stereotiep. Populair zijn we niet. Ha. Met ons gezeik over voortschrijdend muzikaal inzicht en de kunst van het luisteren...blabla. Het album: luchtige, bonte, bluesy, swingende, verzameling vrolijke deunen op achteloze wijze superieur vertolkt. Wat een muzikanten! Minpuntje? Ja, de registratie en productie. Koelcel galm. Nog prominenter dan op Bop till you drop. En dat vond/vind ik als fan al op het randje. Leve de digitalisering!? Jammer. Desondanks: geen buil aan te vallen. Niet zijn beste maar wel zijn meest lichtvoetige?

ben een grote fan van Ry Cooder met name zijn 1e 5 albums vanaf het gelijknamige debuut t/m "Chicken Skin Music" bevinden zich regelmatig in mijn speler.

de "roots music" (folk/blues) van die albums met veel oude door hem bewerkte traditionals o.a. "dust bowl ballads", zoals op zijn klassieker "Into the Purple Valley" maakt op dit album plaats voor meer r&b en bluesrock getinte nummers met een echt bandgeluid in een vrij gladde, gepolijste productie, waarop als vanouds geweldig wordt gemusiceerd.

na een 4-tal mindere tracks op kant 1) "634-5789", "Speedo" en de Joe South klassieker "Down in the Boondocks", waarvan "Why Don't You Try Me" het meest kan bekoren, volgt het 1e hoogtepunt met de funky bluesrock van "Johnny Porter" met geweldig slide gitaar werk van Ry Cooder.

kant 2) bevalt mij een stuk beter met het John Hiatt nummer "The Way We Make a Broken Heart", het catchy, vrolijke "The Girls from Texas", de fraaie instrumental "Borderline" en de slow blues "Never Make Your Move Too Soon" met wederom een heerlijke slide gitaar partij.

Album werd geproduceerd door Ry Cooder
Recorded at Warner Bros. Recording Studio, Burbank, California

Ry Cooder: guitar, vibes, vocals
Jim Keltner: drums
George "Baboo" Pierre: percussion
Tim Drummond, Reggie McBride: bass
William D. Smith: piano, organ, vocals
John Hiatt: guitar, vocals
Jesse Harms: synthesizer
Bobby King, Willie Green Jr.: vocals

Grappig, ik was helemaal vergeten dat Ry Cooder de eerste versie van dit nummer opnam. Ik ken het vooral van Rosanne Cash, die het in eerste instantie (in 1983) opnam als een destijds niet uitgebracht duet duet met Hiatt (het nummer verscheen pas veel later op een Hiatt-verzamelaar) en vier jaar later in een solo-uitvoering. Met de laatste versie scoorde ze een nummer-1 hit in de country-hitlijsten, dus het nummer heeft zeker potentie. Raar eigenlijk dat John Hiatt het zelf al die tijd heeft laten liggen. Al gold dat wel voor meer Hiatt-songs, die hits werden in de versies van andere artiesten.

Met Purple valley kan ik prima uit de voeten, maar Chicken skin music kan ik op de een of andere manier maar matig hebben. Zelf heb ik een lichte voorkeur voor Ry Cooders latere werk. Waar zijn eerste albums worden gekenmerkt door een rootsy benadering, met veel covers van soms stokoude nummers, blinkt zijn latere werk (zeg maar vanaf 1979) uit in spontaan vakmanschap waarin nog steeds de liefde voor muziek komt bovendrijven. Ik ben een iets minder uitgesproken liefhebber van Americana-muziek, misschien dat het daaraan ligt.

Ik bedenk me nu ook dat de Cooder-Hiatt-connectie, die vooral kwam bovendrijven op Bring the family en het latere Little Village-album, hier al begon, of misschien nog wel eerder. Ook een opmerkelijke naam op dit album is Jesse Harms, die ik vooral ken van latere bijdragen aan voornamelijk harder rockende bands. Maar hij speelde rond deze tijd kennelijk een tijdje in de band van John Hiatt, die hem introduceerde bij Ry Cooder. Vandaar zijn medewerking aan dit album. Sowieso een muzikale 'journeyman', als ik zijn Wiki-bio mag geloven.