Atlas Sound - Logos (2009)

Walkabout klinkt erg gaaf

Walkabout klinkt als één van de beste dingen die ik dit jaar al gehoord heb. Vreselijke albumcover wel

Walkabout klinkt inderdaad erg goed, misschien wordt dit de Person Pitch van 2009?

20 oktober, nog zo lang.

Yes, oh fucking yes. Ik wist niet dat Bradford Cox met een nieuw album kwam. Ik heb er zin in.

Hij is leaked.

Op zoek!

Sorry mensen, vals alarm

word zeer cool!

Als ti op ze minst even cool is als het debuut, ben ik heeeel blij.

Nu wél echt gelekt!

Ik kan hem niet vinden.

Hij is mooi.

Hij is wel leaked ik hebt 'em. Overigens ik heb 'em ook nog eens geupload. Dus PM me maar raak, of mag dit niet op musicmeter wat ik nu aan het doen ben?

Quick Canal is goddelijk!

Wat ziet mijn oog!
Walkabout "met Noah Lennox"
Panda

Ik heb het album! Luisteren maar!

Zoals ik had verwacht verdrinkt dit album weer in de dikke muzieksaus van Bradford Cox. Het is alsof hij iedere nacht de wekker laat overgaan, met een slaapkop zijn bed uit rolt, en daarmee tussen de instrumenten ploft. Vervolgens begint hij te spelen en na een goede paar nachten heeft hij Logos gemaakt. Het album begint 'schmutzig' en wordt pas speelser, en meer 'klaterig' met Walkabout. Geweldig nummer. Hoe kan het ook anders, Panda Bear zingt mee, en omdat ik nou eenmaal een ontzettende fanboy van hem ben kan ik blind vertrouwen op diens muzikale kwaliteiten. Panda maakt er een opgewekt nummer van, een nummer dat tegelijk ergens in de wolken zweeft. De andere nummers zijn doorgaans 'om doorheen te lopen', gewoon fijn, muziek die niet aan je mouwen trekt. Het hoogtepunt is werkelijk waar Quick Canal. TJONGE, wat is dat nummer mooi zeg. Laetitia Sadier ken ik niet, maar ze weet de droomwereld van Cox perfect binnen te dringen. Eigenlijk klopt alles aan Quick Canal, het drumloopje, de wazigheid in het algemeen, en natuurlijk de vocals. Ik begin met een bescheiden 4,0*, Quick Canal schurkt direct tegen de 5,0*

Sadier is de zangeres van Stereolab.

Ziet er uit als een leuk album, trouwens!

Er vallen twee dingen op aan Bradford Cox. Ten eerste dat hij een raar lichaam heeft. Hij lijdt aan het Syndroom van Marfan, een aangeboren afwijking van bindweefsel dat ervoor zorgt dat hij graatmager is en hele lange armen, benen en vingers heeft. Dapper dus om voor de cover van zijn nieuwe plaat naakt te poseren. Aan de andere kant hoeft hij zich er niet voor te schamen, want Abraham Lincoln, Sergej Rachmaninov, Robert Johnson en Joey Ramone zijn zomaar wat namen van illustere voorgangers die aan deze ziekte leden. Hij bevindt zich dus ieder geval in goed gezelschap. Het tweede wat opvalt aan Cox en wat natuurlijk veel belangrijker is dan het eerste punt, is dat hij een van de meest productieve muzikanten is van dit moment. Zo bracht hij vorig jaar maar liefst drie albums uit. Twee met zijn band Deerhunter (Microcastle en Weird Era Cont.) en een met z'n solo-project Atlas Sound (het prachtig getitelde Let The Blind Lead Those Who Can See But Cannot Feel). Dit jaar werden we vervolgens verblijd met de hele mooie Deerhunter-EP Rainwater Cassette Exchange, die bij concerten van de band op het hartverwarmende medium cassettebandje gekocht kon worden. En nu is er dan weer een nieuwe langspeler onder de naam Atlas Sound. Althans, nieuw?

Een embryonale versie van Logos, want zo heet het album, lekte vorig jaar reeds tot veel geluk van de fans. Tot minder geluk van Cox zelf, dat dan weer wel. De arme stumperd had op wat verkeerde knopjes van zijn kompjoeter gedrukt en daarmee per abuis het project waaraan hij op dat moment met ziel en zaligheid bezig was de wereld in verzonden. Hij ontstak vervolgens op zijn blog in een felle tirade en zwoer zelfs het album in definitieve vorm nu nooit meer uit te zullen gaan brengen. Ik wilde me graag solidair verklaren en besloot het dan maar niet te downloaden, al was ik bang dat ik dit album nu nooit meer zou horen. Gelukkig komt Logos er nu dan echt, in oktober om precies te zijn. Het album lekte vorige week opnieuw, zoals dat tegenwoordig nu eenmaal gaat. Maar dit keer mocht ik het wél van mezelf downloaden, aangezien het hier immers de 'real deal' betrof. Vanzelfsprekend koop ik de plaat zo gauw hij in de winkel komt te liggen, al was het maar om de collectie compleet te houden.

Productiviteit staat natuurlijk niet garant voor constante kwaliteit. Ik vind Bradford Cox een van de bijzonderste songschrijvers en muzikanten van de afgelopen jaren, maar het is vooral Deerhunter waar ik veel mee heb. De sterke popsongs die deze band verpakt in spannende sferische shoegaze spreken tot de verbeelding, ze nemen je mee naar plekken die tegelijk hemels en benauwend kunnen zijn, escapistisch en confronterend. Atlas Sound streeft een andere esthetiek na. Minder groots, minder meeslepend. Het overrompelt nergens, maar nestelt zich op de beste momenten in het deel van je schedelpan dat tussen waken en slapen briljante gedachten mogelijk maakt. Op de mindere momenten is het niet meer dan aangename achtergrondmuziek. En die lijn lijkt soms aardig dun.

Er staan een aantal fantastische songs op Logos. Van de single Walkabout is het goed te begrijpen dat Cox aan Panda Bear heeft gevraagd de vocalen op zich te nemen, dit zomerse liedje is hem namelijk op het lijf geschreven. Ook de gastbijdrage van Stereolab-zangeres Lætitia Sadier op Quick Canal is zeer passend. Dit lange nummer met fijne oceaan-geluiden en funky bas is bijna 'lounge' te noemen, maar dan in de betere zin des woords. De twee beste songs van het album worden echter gezongen door Cox himself: het folky Attic Lights en het sixties-psychedelische Shelia. Het zijn melodieus sterke nummers, met erg mooie - vergeef mij het woord! - 'wendinkjes'. Ook het melancholische Criminals, het spannende Kid Klimax en het bezwerende My Halo mogen er wezen. Veel goede nummers op deze plaat dus. Maar als geheel toch ook nét iets teveel tracks die nogal richtingloos voortkabbelen. Die teveel storende elementen bevatten om 'ambient' te mogen worden genoemd, maar tegelijk te weinig bieden om als popsong interessant te kunnen zijn. Logos is een moeilijke plaat, maar van Bradford Cox zijn we voorlopig nog niet af. Ik kan niet wachten op de volgende Deerhunter! Hem kennende zal het wel niet al te lang meer duren.

Bron: http://kasblog.punt.nl/

Prachtige ambient-pop. En inderdaad Quick Canal is ge-wel-dig.

Net als voorganger 'Let The Blind...' (die ik overigens erg ondergewaardeerd vind hier op MuMe) klinkt dit album ook weer erg tof! De aangekaarte favoriete nummers Quick Canal en Walkabout zijn inderdaad zeer fraai en ook mijn favoriete nummers. Hieraan moet ik wel het nummer Attic Lights toevoegen, die ik ook niet ongemeld wil laten! Hopelijk valt dit tweede Atlas Sound-album ietsjes meer in de smaak bij de MuMe-members dan de voorganger!

4 sterren!

Quick Canal

Verder, om echt eerlijk te zijn, vond ik zijn vorige album beter als geheel, en qua sfeer... Ja, ik vind enkele nummers heel erg mooi maar als het gaat om het totaalplaatje kijk ik liever naar Let The Blind Lead Those Who Cannot Feel.

Naar mijn mening nog beter dan zijn voorganger, hier staan werkelijk geweldige dingen op, walkabout, attic lights, logos,.. Gewoon een heel goed album dat ik nog regelmatig zal opzetten en in een keer uithoren.

Walkabout deed mij altijd aan iets denken.
Luister maar.

Inderdaad! Grappig om te horen! Dat zal dan wel Noah Lennox' (aka Panda Bear) inbreng zijn geweest, aangezien zijn album Person Pitch ook al is opgebouwd uit dergelijke samples.

Jep, ze hebben dat nummer inderdaad 'gebruikt' voor het maken van Walkabout. Op briljante wijze overigens.

Dit mag ik mensen hier niet onthouden, dit vind ik een waanzinnige opname en deze Attic lights is ook zo veel beter dan op het album.

Pitchfork: TV

Bradford Cox is koning!

Mooie Walkabout versie op die Pitchfork TV!

Ik dacht dat "Quick Canal" een samenwerking was met Laetitia Sadier?

Meesterwerk, wat ik pas als een meesterwerk zie na 3 jaar haha.... zijn muziek bestaat uit zoveel verschillende lagen dat het wat langer duurt voordat je het helemaal door hebt

Erg mooie akoestische versie van Kid Klimax: YouTube - Atlas Sound - Kid Klimax (acoustic version)