Atlas Sound - Logos (2009)

Zoals ik had verwacht verdrinkt dit album weer in de dikke muzieksaus van Bradford Cox. Het is alsof hij iedere nacht de wekker laat overgaan, met een slaapkop zijn bed uit rolt, en daarmee tussen de instrumenten ploft. Vervolgens begint hij te spelen en na een goede paar nachten heeft hij Logos gemaakt. Het album begint 'schmutzig' en wordt pas speelser, en meer 'klaterig' met Walkabout. Geweldig nummer. Hoe kan het ook anders, Panda Bear zingt mee, en omdat ik nou eenmaal een ontzettende fanboy van hem ben kan ik blind vertrouwen op diens muzikale kwaliteiten. Panda maakt er een opgewekt nummer van, een nummer dat tegelijk ergens in de wolken zweeft. De andere nummers zijn doorgaans 'om doorheen te lopen', gewoon fijn, muziek die niet aan je mouwen trekt. Het hoogtepunt is werkelijk waar Quick Canal. TJONGE, wat is dat nummer mooi zeg. Laetitia Sadier ken ik niet, maar ze weet de droomwereld van Cox perfect binnen te dringen. Eigenlijk klopt alles aan Quick Canal, het drumloopje, de wazigheid in het algemeen, en natuurlijk de vocals. Ik begin met een bescheiden 4,0*, Quick Canal schurkt direct tegen de 5,0*

Er vallen twee dingen op aan Bradford Cox. Ten eerste dat hij een raar lichaam heeft. Hij lijdt aan het Syndroom van Marfan, een aangeboren afwijking van bindweefsel dat ervoor zorgt dat hij graatmager is en hele lange armen, benen en vingers heeft. Dapper dus om voor de cover van zijn nieuwe plaat naakt te poseren. Aan de andere kant hoeft hij zich er niet voor te schamen, want Abraham Lincoln, Sergej Rachmaninov, Robert Johnson en Joey Ramone zijn zomaar wat namen van illustere voorgangers die aan deze ziekte leden. Hij bevindt zich dus ieder geval in goed gezelschap. Het tweede wat opvalt aan Cox en wat natuurlijk veel belangrijker is dan het eerste punt, is dat hij een van de meest productieve muzikanten is van dit moment. Zo bracht hij vorig jaar maar liefst drie albums uit. Twee met zijn band Deerhunter (Microcastle en Weird Era Cont.) en een met z'n solo-project Atlas Sound (het prachtig getitelde Let The Blind Lead Those Who Can See But Cannot Feel). Dit jaar werden we vervolgens verblijd met de hele mooie Deerhunter-EP Rainwater Cassette Exchange, die bij concerten van de band op het hartverwarmende medium cassettebandje gekocht kon worden. En nu is er dan weer een nieuwe langspeler onder de naam Atlas Sound. Althans, nieuw?

Een embryonale versie van Logos, want zo heet het album, lekte vorig jaar reeds tot veel geluk van de fans. Tot minder geluk van Cox zelf, dat dan weer wel. De arme stumperd had op wat verkeerde knopjes van zijn kompjoeter gedrukt en daarmee per abuis het project waaraan hij op dat moment met ziel en zaligheid bezig was de wereld in verzonden. Hij ontstak vervolgens op zijn blog in een felle tirade en zwoer zelfs het album in definitieve vorm nu nooit meer uit te zullen gaan brengen. Ik wilde me graag solidair verklaren en besloot het dan maar niet te downloaden, al was ik bang dat ik dit album nu nooit meer zou horen. Gelukkig komt Logos er nu dan echt, in oktober om precies te zijn. Het album lekte vorige week opnieuw, zoals dat tegenwoordig nu eenmaal gaat. Maar dit keer mocht ik het wél van mezelf downloaden, aangezien het hier immers de 'real deal' betrof. Vanzelfsprekend koop ik de plaat zo gauw hij in de winkel komt te liggen, al was het maar om de collectie compleet te houden.

Productiviteit staat natuurlijk niet garant voor constante kwaliteit. Ik vind Bradford Cox een van de bijzonderste songschrijvers en muzikanten van de afgelopen jaren, maar het is vooral Deerhunter waar ik veel mee heb. De sterke popsongs die deze band verpakt in spannende sferische shoegaze spreken tot de verbeelding, ze nemen je mee naar plekken die tegelijk hemels en benauwend kunnen zijn, escapistisch en confronterend. Atlas Sound streeft een andere esthetiek na. Minder groots, minder meeslepend. Het overrompelt nergens, maar nestelt zich op de beste momenten in het deel van je schedelpan dat tussen waken en slapen briljante gedachten mogelijk maakt. Op de mindere momenten is het niet meer dan aangename achtergrondmuziek. En die lijn lijkt soms aardig dun.

Er staan een aantal fantastische songs op Logos. Van de single Walkabout is het goed te begrijpen dat Cox aan Panda Bear heeft gevraagd de vocalen op zich te nemen, dit zomerse liedje is hem namelijk op het lijf geschreven. Ook de gastbijdrage van Stereolab-zangeres Lætitia Sadier op Quick Canal is zeer passend. Dit lange nummer met fijne oceaan-geluiden en funky bas is bijna 'lounge' te noemen, maar dan in de betere zin des woords. De twee beste songs van het album worden echter gezongen door Cox himself: het folky Attic Lights en het sixties-psychedelische Shelia. Het zijn melodieus sterke nummers, met erg mooie - vergeef mij het woord! - 'wendinkjes'. Ook het melancholische Criminals, het spannende Kid Klimax en het bezwerende My Halo mogen er wezen. Veel goede nummers op deze plaat dus. Maar als geheel toch ook nét iets teveel tracks die nogal richtingloos voortkabbelen. Die teveel storende elementen bevatten om 'ambient' te mogen worden genoemd, maar tegelijk te weinig bieden om als popsong interessant te kunnen zijn. Logos is een moeilijke plaat, maar van Bradford Cox zijn we voorlopig nog niet af. Ik kan niet wachten op de volgende Deerhunter! Hem kennende zal het wel niet al te lang meer duren.

Bron: http://kasblog.punt.nl/