Wrathchild America - 3-D (1991)

Uit de metalalbum van de week topic:

Het m.i. ondergewaardeerde Wrathchild America was de voorloper van het misschien iets bekendere Souls At Zero. In een tijd dat (gematigde) thrash metal het commerciëel erg goed deed in de VS, kreeg bijna iedere nieuwe band een deal bij een major label. Wrathchild America tekende op zijn beurt bij het grote Atlantic.Volgens mij alleen op basis van de opvallende vocale gelijkenissen van Brad Divens met James Hetfield. De stijl is weliswaar geworteld in thrash, maar de band is zoveel meer. Wellicht was dat ook het probleem van de band. Want de band liet zich duidelijk niet in een hokje stoppen.
Deze tweede onthulling van Wrathchild America klinkt een stuk coherenter dan het al niet misselijke debuut. Hoewel er louter gebruik gemaakt wordt van de gebruikelijke rockinstrumenten, switcht de band moeiteloos en schijnbaar achteloos tussen loodzware metal, lichtvoetigere rock, blues, funk en zelfs reggae.
De nummers wisselen elkaar ook af in enerzijds complexere zware stukken zoals het geniale Gentleman Death en anderszijds hitpotente nummers zoals het vlotte, gladde Spy.
Nergens klinkt het echter geforceerd, alles voelt heel natuurlijk aan. Het spelplezier spat gewoon van de plaat af. En als deze avontuurlijke achtbaanrit voorbij is, wil je maar één ding: Nog een keer!

Dit is hun tweede album en opnieuw op een major label Atlantic, zoals terecht aangegeven door Edwynn was er destijds veel meer mogelijk dan vandaag. Een major label gaat ook samen met een bekende producer (Alex Perialas, o.a. Testament) geassisteerd door Rob “Wacko” Hunter (drummer bij het Engelse Raven).
De muziek varieert van uptempo thrash (Gentleman Death, Surrounded by Idiots en Another Nameless Face) tot songs met diverse andere invloeden en laat dat nu net ook mijn probleem zijn: die stukken bevallen me niet zo. Voorbeeld: Surrounded by Idiots bevat een briljante versnelling met mooie solo’s en zolang het tempo erin blijft is het een goede song en dan hoor je stukken (juist na dat middenstuk) die me dan doen fronsen.
Desert Grin heeft ook die “ziekte”, heel goede song maar dan opeens dat akoestisch stukje gevolgd door een vervormde gitaar. Tang op een varken? Voor mij wel.
Songs als Spy en Another Nameless Face vind ik zelfs tamelijk saai en het stemgeluid van zanger steekt me een beetje tegen. En toch is het soms bedrieglijk: aanvankelijk vermoedde ik in Draintain een saaie song / instrumental maar na een minuut barst deze los in een goede thrasher. Forever Alone vind ik het beste nummer op dit album omdat het tempo, afwisseling, goed samenspel en de beste zangpartijen bevat.
Ik twijfel nog tussen een 3,50 en mijn gekende 4,00. Zou ik dit kopen? Ongetwijfeld! Wat me over de streep trekt, is de kwaliteit van de songs, wat me dan weer doet twijfelen, is het geforceerd karakter van bepaalde muziekstukken: daar kon de producer hen toch op gewezen hebben. Vooruit, een vier want zoals terecht aangegeven is dit een heel aardig album van een miskende groep.