Pixie Lott - Turn It Up (2009)

Ik was aangenaam verrast door de singles die deze dame al heeft uitgebracht dus heb ik de gok maar gewaagd en dit album van Pixie Lott beluisterd. Nu blijkt dat Pixie eigenlijk een hele goeie zangeres is met een fijne stem en haar album is evenzo fijn. Een popalbum met erg fijne afwisselende nummers waardoor je van begin tot eind makkelijk kunt doorlopen.

De opener ‘Mama do’ is echt een perfect nummer om als eerste op een album te zetten, goed geproduceerd met een hangend refrein. Bij ‘Cry me out’ laat Pixie zich gelijk van een hele andere kant zien, daar waar ‘Mama do’ nog een beetje kinderlijk overkomt, is deze ballad qua tekst erg volwassen maar niet dramatisch of deprimerend, daarom erg fijn om naar te luisteren, de meeste ballads zijn zo cliché, dat vind ik hier reuze meevallen.

‘Band aid’ vind ik heeft wel iets weg van de 60s Motown sound alleen dan met een flinke dosis pop eroverheen, geen slecht nummer maar op dit album niet bepaald een uitblinker. Het nummer ‘Turn it up’ werd in Engeland ook op single uitgebracht en deed het daar vrij aardig, het is een beetje dance een beetje soul en een beetje pop dat prima in elkaar zit. ‘Boys and girls’ is typisch zo’n 80s discodeuntje dat in een nieuw jasje is worden gegoten een beetje in de stijl van Gabriella Cilmi’s nieuwe album dat ook prima in de stijl van dit album past. ‘Gravity’ is een ballad die in het begin niet zo bijzonder lijkt maar tijdens het refrein ontpopt het zich tot een behoorlijk goed nummer. ‘My love’ is R&B, een nummer dat ook door iemand als bijvoorbeeld Alicia Keys had gezongen kunnen worden, niet onaardig maar is een beetje verdwaalt op dit album. ‘Jack’ is weer erg fijn, blijft hangen en is voorzien van een mooi arrangement.

‘Nothing compares’ is een ballad, wat aan de langdradige kant maar naar mate het nummer naar z’n climax gaat wordt het wat interessanter, op dit nummer laat Pixie wel horen dat ze vocaal gezien erg sterk is. ‘Here we go again’ is ook weer zo’n catchy nummer, ook een beetje 80s disco alleen in een nieuw sausje gegoten, erg fijne beat en een refrein dat de hele dag in je hoofd blijft hangen. ‘The way the world works’ is een wat R&B en wat soul, ook weer een prima nummer. Het laatste nummer ‘Hold me in your arms’ vind ik wat minder, het klinkt wat zeurderig, dit soort nummers hebben we veel vaker (en beter) gehoord.

Voor een debuutalbum is het niet slecht. De stem en de looks heeft ze zeker, alleen moet ze met die stem wat meer doen. Het soul genre past erg goed bij Pixie dus het mag de volgende keer nog wel wat soulvoller, maar zeker geen slecht album.