Neil Finn & Friends - 7 Worlds Collide (2009)

Sympathiek vind ik net wat te aardig klinken. Daarvoor zijn veel nummers van een te hoog niveau of anders gezegd zeer acceptabel. Het begint alleen al erg goed met You Never Know, Little by Little, Learn to Crawl, Black Silk Ribbon & Run in the Dust. En wat te denken van het geweldige Bodhisattva Blues? Ed O'Brien, Liam Finn, Elroy Finn & Jeff Tweedy klinken als een kruising tussen Crowded House, the Beatles & Wilco. Daarna komt het oh zo mooie What Could Have Been, wat zo op een Wilco plaat had kunnen staan.

Dat deze jongens en meisjes muziek kunnen maken, dat wisten we al. Maar dat ze dat in 3 weken studio in Nieuw Zeeland ook zo goed konden, dat is toch wel echt knap. Wat een prima songs zitten er tussen en ja, natuurlijk is het ook erg goed neergezet allemaal. Als je dat flinke aantal echt goede nummers op een rij zet, dan heb je een echt goed album. Het geluid is daarbij inderdaad zeer consistent, het is erg prettig geproduceerd allemaal. Soms is het ook tamelijk origineel: op Reptile heb je zelfs naast de gewone drums, 'toys and robots drumming'.

Daarom vind ik het eigenlijk een prettige bijzaak dat de opbrengst naar Oxfam gaat. Dit is meer dan een sympathieke goede doelen plaat. Daarvoor is de kwaliteit van songs, uitvoering en productie simpelweg te hoog. Ik vind het een pure aanrader dit 7 Worlds Collide 2009.