Nas - Street's Disciple (2004)

Lastig te beoordelen plaat. Dit was ooit bijna mijn eerste aangeschafte hiphopplaat. De keuze viel op Red Light District van Ludacris uiteindelijk (ja, ik vond Virgo een heel fijne track). Daarna zijn er nog veel van Nas gevolgd, maar heb deze uiteindelijk pas recent voor een prikkie opgepikt ergens. Ik was verrast door het hoge niveau van cd1. Tot en met track 8 is dit Nas op zijn allerbest. Nas als Scarlett vind ik ook een leuke vondst. Helaas komt daarna de klad er wat in met een wat minder geïnspireerde Nas en vooral slappe refreintjes (I see people hating other people, tell me what's the reason... ). nog wel een leuke afsluiter in de vorm van You Know My Style. Cd2 heeft net als cd1 ook een lekker begin maar dat is na 2 nummers al voorbij. Op Street's Disciple gaat Nas nog wel echt lekker, maar des te jammerlijker klinkt dan de rest van de plaat. UBR is een leuk idee, maar blijkbaar dacht Nas dat de uitvoering vanzelf gaat als je een leuk idee hebt. Erg inspiratieloze rap. Blij dat deel 2 er nooit van gekomen is. Virgo heeft de tand des tijds niet zo glansrijk doorstaan. Daarna gaat het van kwaad naar erger met het geneuzel over zijn op handen zijnde huwelijk (Say hello to the man, goodbye to the gigalo. It was difficult for me to find a chick a want ). Ook nu is er weer een kleine opleving op het einde met Thief's Theme, maar alles bij elkaar is het veel te weinig. Dus tjsa, zoals zo vaak bij dubbelplaten: niet selectief genoeg. Een hoop moois maar net zo veel matig tot slecht. Een voldoende, niet meer.