Roger Glover and Guests - The Butterfly Ball and the Grasshopper's Feast (1974)

Mijn allereerste LP, gekregen voor Sinterklaas toen ik net 5 jaar oud was. Het bijbehorende boek ligt ook nog ergens in mijn ouderlijke huis. Hoewel ik nog niet kon lezen, heb ik er uren in gebladerd terwijl de LP ondertussen helemaal grijs gedraaid werd. Grappig eigenlijk dat ik zo jong al zoveel verschillende muziekstijlen kon waarderen. 45 jaar later blijkt het album nog niets aan kracht ingeboet te hebben.

Vanaf najaar 1976 ging ik Hilversum 3 luisteren en bij Arbeidsvitaminen kwam regelmatig Love Is All langs, waarvan ik aannam dat Roger Glover dit zong. Pas later leerde ik dat hij ex-Deep Purple was en "slechts" bassist - plus hier componist, producer, synthesizerspeler en projectleider.

De tv-docuserie Single Luck besteedde in 2001 aandacht aan het liedje en de achtergronden, later verkort te zien bij de Top 2000 a Go-Go. Niet uit wraak ontstaan zoals ik hierboven lees, maar simpelweg omdat de firma Purple hem uit het niets dit project aanbood.
In de oorspronkelijke docu vertelt Glover hoezeer Ronnie James Dio Love Is All tot Glovers blijde verbazing een hoger plan zong, waarbij ze de oorspronkelijke demo lieten horen zonder hem. Dat was weer een andere dan de demo die via streaming is te horen met daarop diverse gastzangers, waaronder Dio. Ook was er aandacht voor de geflopte film die in 1976 volgde.

Op The Butterfly Ball and the Grasshopper's Feast klinkt een bonte en vrolijke verzameling van stemmen en sferen, als verhaal verbonden door dat prentenboek. Mijn hoogtepunten zijn veelal verbonden aan de mannelijke zangers: Get Ready met Glenn Hughes, Behind the Smile met David Coverdale, het weemoedige Sitting in a Dream en Homeward met Ronnie Dio, Waiting met Jimmy Helms, Sir Maximus Mouse met Eddie Hardin en natuurlijk de single met de kikker, die ik nog vóór ik Hilversum 3 ontdekte zo leuk vond vanwege de tekenfilmclip.
Fraai is ook het duet tussen Helen Chappelle en Barry St. John, Saffron Dormouse and Lizzy Bee. Opvallend is dat Ronnie Dio met zijn maatje van Elf, toetsenist Mickey Lee Soule, twee nummers aanleverde, te weten Harlequin Hare en Together Again; Eddie Hardin is de schrijver van de twee laatste nummers van de oorspronkelijke elpee, Love Is All en het door Dio en kinderkoor gezongen Homeward.

Van Dio leerde ik later dat deze teleurgesteld was dat zijn naam niet op de singlehoes van Love Is All was te lezen. Het was desondanks mijn eerste kennismaking met de zanger. Als album een charmant buitenbeentje in de wereld van Deep Purple en Roger Glover.
Overigens kent de Nederlandse muziekwereld een vergelijkbaar muziekproject: ik denk dat Het dierenbos zingt! de eerste muziekelpee was die ik leuk vond...