Dexter Gordon - Go (1962)

Door velen het meesterwerk van Dexter Gordon genoemd.
Aangezien ik niet goed genoeg bekend ben in de wereld der jazz kan ik dat niet goed beoordelen. Wel dat ik het een album vind waar het plezier van afspat. Een album waar ik dan ook veel van datzelfde plezier aan beleef, meesterwerk of niet

Ik heb meer platen van Dexter Gordon gehoord, dit vind ik ook een van de betere juist vanwege het plezier! Een aanrader voor wie zich in de jazz verdiept, ik ken geen jazz liefhebber die deze plaat/cd niet heeft.

Het 'plezier' moet bij mij, na 3 luisterbeurten nog komen. Zeker niet slecht, maar een Klassieker? Hoor het er vooralsnog niet vanaf.....begin met 3....kan dus nog alle kanten op....
N.b. 'Love For Sale' is idd een lekker, plezierig nummer!

Cheese Cake vind ik een goed nummer.

Ik dacht al waar ken ik 'Love For Sale' toch van? Grote vergelijkenis met het Love For Sale van Cannonball Adderly.

Wat mij opvalt is de geluidskwaliteit en het mooie zuivere geluid van de saxofoon. Het betreft hier immers toch al een oude opname.
Mooi en toegenkelijk album.

No Risk Disc

Heb deze plaat net gekocht in de kringloop, ben er erg mee in mijn nopjes want erg fijne jazzplaat.

2e hands gekocht, ben ook geen Dexter Gordon liefhebber. speelt mij iets te "easy going"

Heb ook nooit begrepen waarom dit album zoveel verkocht is en waarom het een klassieker status heeft.

volgens mij geef je zelf al antwoord op je vraag.

Edit: opzich vind ik dit geen slecht album, de eerste nummers zijn zelfs heel leuk Maar na 10 minuten, kakt mijn aandacht in, en merk ik dat alles een beetje op de achtergrond weg valt. In het album waren ervoor mij geen echte hoogte punten, ook geen diepte punten

nee toch...ik heb het niet die klassieker status gegeven

wat maakt dit album uitzonderlijk?

Dit album valt mij bij nader inzien toch wat tegen.
Als je Dexter afzet tegen andere saxofonisten valt het kwartje niet zijn kant op. Het klinkt allemaal solide maar ook voorspelbaar.
Zelden geniaal.
Helaas van 4/5 naar 3/5.

Een tijdje geleden kocht ik 'Round Midnight voor een zeer mooi prijsje, Dexter Gordon speelt in die film de rol van drankverslaafde Dale Turner. Naast geweldig acteren speelt de man ook een heel erg mooi stukje saxofoon op dat album, zo mooi dat ik dit album meteen ging luisteren -

Een van mijn favoriete scènes in de film is een bepaald moment waarin Dale Turner buiten op straat ligt, wat aangeschoten en in een klein dipje probeert hij zich de woorden van het nummer "Autumn In New York" voor de geest te halen, de drank belet hem daarin, later in de film speelt hij dan die 'standard' (indien ik me niet vergis), adembenemend en vooral mooi om te zien hoe hij die woorden goed in melodie kon omzetten.

"I Guess I'll Hang My Tears Out To Dry" - dat nummer besloot ik voordat ik de film zag eens te luisteren vanwege de mooie titel, bij dat nummer moet ik vaker aan die ene scène terugdenken. Later besloot ik om eens de tekst ervan op te zoeken en de Frank Sinatra-versie te luisteren (ook zeker de moeite waard). Dat prachtige, vol emotie en vooral warme spel doet het voor mij, de enige keer dat ik voordien zó geraakt werd door Jazz is door Rollins met zijn "You Don't Know What Love is" -
-
When I want rain I get sunny weather
I'm just as blue as the sky
Since love is gone can't pull myself together
Guess I'll hang my tears out to dry

Somebody said just forget about her
So I gave that treatment a try
Strangely enough I got along without him
Then one day he passed me right by
Oh well I guess I'll hang my tears out to dry
-
Prachtige song toch? Juist zo'n tekst weet hij perfect weer te geven in zijn nummers naar mijn mening.

Dat dit voor veel mensen slechts gemiddelde tot goede Jazz is kan ik zeker begrijpen, een soort 'standaard' Blue Note die leuk/toegankelijk is en niet teleurstelt voor een avond (ik zie momenteel 4* als hoogste stem). Voor mij is dit album nu nét dat beetje meer - Ergens klopt alles aan dit album voor mij: zeer fijne nummers die Dexter Gordon perfect van begin tot einde weet te spelen, de zijmannen spelen zeer goed mee (vooral die korte pianosolo's van Sonny Clark kan ik erg op prijs stellen), moeilijk voor me om negatieve dingen te vermelden over deze plaat -

Naar aanleiding van de reactie van Dardan maar weer eens uit de kast getrokken. Vorige keer was ik wat teleurgesteld, maar eigenlijk is dit toch wel een fijne plaat. 3 sterren is wel erg mager, dus een puntje erbij voor Dexter. Het album "Our man in Paris" is ook de moeite waard overigens.

Na wat Dardan geschreven heeft kan ik hier eigenlijk weinig toevoegen.
Een dikke 5 *

Hmm Cheeeeeese Cake

Door kenners een meesterwerk genoemd. Ik ben geen kenner, maar ik weet wel dat ik deze plaat heerlijk vind klinken.

Prima, aangenaam album, niks mis mee, maar in 1962 gebeurden er wel spannender dingen dan dit.

Opener 'Cheese Cake' maakt me zeer blij, maar daarmee heb je ook meteen het beste gehad. De andere vijf songs zijn nergens zo briljant en raken me ook niet meteen, maar elk nummer heeft wel z'n momentjes.

Slecht is het zeker niet, maar ik heb het graag wat spannender.

Mooie jazzplaat waar veel plezier van afstraalt, met een afwisseling tussen ballads en wat uptempo nummers. Vooral Gordon zijn saxofoonspel vind ik erg mooi, dat geeft de nummers wel heel wat extra.

Zeker een fijne plaat, vind ik nog steeds. Een mooie plaat, vooral, en daar knelt het schoentje voor mij een beetje. Alles klinkt erg mooi en netjes, ik zie Gordon en zijn band zo in keurig maatpak voor een stelletje dinerende ouwelui hun set spelen.

Er valt genoeg te genieten, maar echt in extase raak ik nooit van deze plaat.

3,5 sterren

Ik vind toevallig Dexter Gordon echt fantastisch. De beste man heeft een heftig leven gehad, en los daarvan heeft hij een ontzettend rijk en hoogstaand oeuvre achter gelaten.

Niet een saxofonist die iedereen zo maar even bij naam kent, maar wel eentje die steeds meer bij een favoriet aan het worden is. Zijn wat luie timing en zijn frasering spreken mij erg aan. Ik heb hetzelfde een beetje bij Hank Mobley die ook steeds meer een favoriet wordt bij mij.

Bij mij zijn het dus niet alleen Coltrane, Rollins en Shorter die hoge ogen gooien. Misschien vind ik gewoon snel iets erg goed, geen idee. Maar ik vind het fantastisch, en zo ook zijn ander '61 en '62 Blue Note platen.

Booyah, nu deze (samen met Doin' Allright) op lp. Dat wordt muzikaal smullen.

Hoewel ik deze absolute klassieker jaren geleden voor het eerst hoorde, had ik hier nog geen stem bij staan. Bij mij is dat vaak toch wel een veeg teken. En inderdaad: nadat ik de laatste maand wat meer in deze plaat ben gedoken, is het me nog steeds niet gelukt hier enorm sterke gevoelens voor te ontwikkelen.

Sterke band, dat zeker, met een goede energie. Gordon is een prima saxofonist die misschien ook expressiever en eigenzinniger is dan soms wordt beweerd. En toch, er blijft altijd zo weinig hangen van deze plaat, weinig dat in me opkomt als ik eraan denk dat me motiveert dit nog vaker te draaien. Ondanks dat er geen verkeerd klinkende noot op staat, laat dat ook gezegd zijn.

Ik denk ik bij nader inzien zijn SteepleChase-platen prefereer boven zijn BlueNotes, maar dat komt vooral door de warme producties en het basspel van Niels-Henning Ørsted Pedersen, die wel langzamerhand tot mijn favorieten gerekend kan worden.

Een jazz klassieker dus en voor mij een fantastische jazz plaat, die hier op MusicMeter een wat lage score kent.