Dexter Gordon - Go (1962)

Hoewel ik deze absolute klassieker jaren geleden voor het eerst hoorde, had ik hier nog geen stem bij staan. Bij mij is dat vaak toch wel een veeg teken. En inderdaad: nadat ik de laatste maand wat meer in deze plaat ben gedoken, is het me nog steeds niet gelukt hier enorm sterke gevoelens voor te ontwikkelen.

Sterke band, dat zeker, met een goede energie. Gordon is een prima saxofonist die misschien ook expressiever en eigenzinniger is dan soms wordt beweerd. En toch, er blijft altijd zo weinig hangen van deze plaat, weinig dat in me opkomt als ik eraan denk dat me motiveert dit nog vaker te draaien. Ondanks dat er geen verkeerd klinkende noot op staat, laat dat ook gezegd zijn.