Charles Mingus and His Jazz Groups - Mingus Dynasty (1959)

Net als Father McKenzie reken ik mezelf helemaal niet tot het selecte groepje van “jazz-kenners”. Ik kan wel enorm genieten van een goed gemaakte jazz plaat vol afwisseling en sfeervolle geluidstoetsen.

Charles Mingus kende ik reeds van zijn meesterwerk “The Black Saint and the Sinner Lady”, met deze referentie op zak heb ik me dan natuurlijk vol enthousiasme op dit oudere werk gestort, een interessante studieronde zo bleek al snel.

Deze plaat vergelijk ik graag met een storm in een aquarium. De kakofonische (snelle en ook agressieve ) momenten wisselen zich af met zwoele (meer rustig) voortkabbelende tonen. De plaat swingt van her naar der zonder dat het zijn huiselijke en luistervriendelijk karakter verliest, dit is zeker niet de meest ingewikkelde Mingusplaat.

Net als op de hoes verloochend Mingus hier niet zijn roots, niet alleen de Aziatische invloeden (zie cover van dit album), maar ook gospel en zijn liefde voor de jazzmuziek van Duke Ellington komen hier naar voren. Net als bij alle andere Mingus platen word deze plaat ook vooral gekenmerkt door Mingus zijn legandarische karakter en zijn uitbarstingen, gelukkige gebeurt dit enkel via een artistieke weg.

Op Gunslinging Bird stelt Mingus zich bijvoorbeeld kritisch op ten opzichte van het succes van Charlie Parker. Dit nummer had eigenlijk “If Charlie Parker Were a Gunslinger, There'd Be a Whole Lot of Dead Copycats" moeten heten, maar wegens de te lange titel hebben ze deze ingekort. In die tijd was Charlie Parker namelijk de ster aan het jazz firmament en zoals dat nu nog steeds is wordt succes spijtig genoeg meestal gekopieerd.

Jammer enkel van dat verschikkelijke bonustrack “Strollin”, vooralsnog vind ik dat dit nummer die niets extra bijbrengt op deze overigens volledig intrumentale plaat.

Toppers zijn hier voor mij: Far Wells, Mill Valley; New Now Know How en Gunslinging Bird. Slotsom een 4 voor deze worp van Mingus.