Arch Enemy - The Root of All Evil (2009)

Niet zozeer een nieuw album, maar wel één met gloednieuwe her-opnames van een aantal klassiekers van de eerste 3 Arch Enemy-schijven, gezongen hier dus door brul-chick Angela Gossow. Op zich vind ik het herkauwen van oude nummers vaak niet zo heel erg denderend, maar ik moet wel bekennen, na het horen van de nieuwe versie van "Beast of Man" op MySpace, dat ik stiekem toch zéér benieuwd ben. En wellicht zullen de Ammot-broertjes ook wel met een hoop verrassende en evt. nieuwe geïmproviseerde gitaar-solo's komen, zodat de nummers toch voorzien worden met wat nieuwe opsmuk.

Ik had hier graag Angelclaw nog bij gezien. Gossow's stem lijkt me perfect voor dat nummer.

prachtige remastered tracks van AE. vooral Transmigration Macabre en Bridge of Destiny. Ook al blijven de oude ook alsnog steenhard.

Niet dat er iets mis is met de originele uitvoeringen, maar qua strakheid en produktie is deze verzamelaar van oudjes-in-een-nieuw-jasje toch een stuk bruter. De zang van Gossow voegt weinig toe, maar de muziek bewijst dat het eerdere werk van de band anno 2009 niets aan kracht heeft verloren. Van mij mag de band zich nu gaan wagen aan een nieuwe versie van Metallica's St. Anger.

Het Liiva-tijdperk wordt hier vakkundig verkracht.

Met de nadruk op vakkundig. Want er wordt heus niet slecht gespeeld of iets in die trant. Sterker nog, het spel klinkt strakker en de zang is misschien wel beter. Maar het is vooral gelikter. Waar is die hondsbrute intentie gebleven? Liiva mocht dan geen technisch begaafde zanger zijn, maar als hij stond te blaffen vlogen de schuimvlokken in het rond. En dat paste schitterend bij de rauwe sound van het destijdse Arch Enemy.

Daarom rijst bij mij de vraag: Als de Gossow 'haar eigen' verzamelaar mag hebben (http://www.musicmeter.nl/album/160020), waarom Liiva dan (zelf) niet?

Ik kan met alle tijdperken van Arch Enemy goed leven, maar heb een sterke voorkeur voor het tijdperk Liiva. Hun moderne, gepolijste, melodieuze (death?) metal gaat er bij mij ook prima in, maar de gruizige, rauwe bruutheid van de eerste drie albums blijven voor mij ongeëvenaard. De emotie van het gebrul van Liiva spat eraf en de energie knalt uit je speakers.
Daarom zie ik ook absoluut niet in waarom je die klassieke nummers zou willen voorzien van een modern jasje. Alsof je een portret van Rembrandt in Photoshop zo glad trekt dat het een coverfoto van de Elle zou kunnen zijn: al het leven is eruit. Het is me dan ook nog niet gelukt deze draak helemaal te luisteren. Ik krijg er echt de kriebels van en het enige wat daartegen helpt is 'Black Earth' nog maar eens opzetten. Bah.