The Devil's Blood - The Time of No Time Evermore (2009)

Come, Reap wordt een klassieker. Dat voel ik gewoon. The Time Of No Time Evermore wordt dat niet zozeer, dat voel ik ook. Ik bespeur in tracks #8 t/m 10 geen fillers, maar ze zijn niet zo goed als enkele andere tracks op dit album, laat staan als de nummers van Come, Reap. Inkorting had hier echt een betere plaat gemaakt.

Leuke plaat weer van deze band, de gitaarpartijen doen erg aan Thin Lizzy denken.

Wat vaker beluisterd en wat een sterke plaat zeg, de laatste vier nummers zijn juist het beste wat mij betreft. Heerlijk retro, back to the seventies.

Het kwartje bij deze plaat valt bij mij veel minder snel als bij de Come, Reap EP. Maar dat wil niet zeggen dat ie muziekaal minder is, verre van eerlijk gezegt. Ik heb em nu zo'n 15 keer afgespeeld en ik moet zeggen dat ie zwaar verslavend is. vooral de laatste nummers zijn inderdaad heerlijk! De sterke solo's en de zwaar beukende drums en de sfeer die er gewoon vanaf druipt maken dit voor mij een zeer zeer sterk album!
4,5* en waarschijnlijk gaat het nog wel omhoog.

Raar land eigenlijk dat Nederland, hebben ze eindelijk een goede rock band rondlopen, kent geen hond het.

Het wordt in kleinere kringen (TMF/MTV nog niet nee, maar al wel Large bijvoorbeeld) anders flink gehypet momenteel. Deze band groeit echt als kool.

Live klink klonk het goed, de band was wel erg statisch en de showelelementen bestonden uit bloed besmeurde gezichten en zwarte kaarsen.
Come Reap is een aanrader en deze sluit goed aan zover ik het gehoord heb. Seventies rock met gothic invloeden zou ik het noemen.

huh, gothic?

Fantastisch album. Wat ik er van vind (beetje te lang om te copy-pasten):
Metalfan.nl Review: The Devil's Blood - The Time of No Time Evermore

Goeie Review, de naam The Devil's Blood is ook naar het gelijk namige nummer van watain! Voor mensen die wat hebben met jaren 70 rock en het occulte thema van deze band is misschien Coven ook wel een toffe band om te checken ( heeft de gitarist/bandleider van de band beinvloed )

Gothic in uitstraling/occult en ik bedoel geen pop-gothic maar gothic seventies stijl.

Aha, dan geef ik je gelijk ja.

Ik had geen flauw idee wat ik kon verwachten, en door de hype heb ik hem blind aangeschaft, dus vanochtend in mijn cd gepropt. En eigenlijk staat hij nu nog aan!! Op de een of andere manier doet het me denken aan de eerste keer dat ik Mandylion van de Gathering hoorde...de stem doet me er aan denken (soms dan hè) Nog even wachten met stemmen maar nu zeker een ****

Hilarisch als je de interviews met de bandleader leest.

Overtuigde satanist en heel die doom & gloom toestand en dit terwijl de muziek net het tegenovergestelde van gevoel meegeeft .
Ik kan dit dit zelfs op een familiefeestje draaien waar er gedanst moet worden.

Ik ga helemaal niet naar familiefeestjes maar je begrijpt me wel...

Getipt door een kameraad.
We gaan in februari daarheen en dan moet ik het natuurlijk wel eerst luisteren.

Waanzinnig al heb ik het wel beter gehoord, bijvoorbeeld Siena Root ( Siena Root - Different Realities (2009) ).


Van de hype weet ik niets. Maar ik ben ook blind voor hypes, schijnt.

Heb ze ondertussen live gezien hier in Antwerpen en het gaat als volgt, allen met bloed (of equivalent) bedrenkt en de zangeres voert een nummertje op.
Alleszinds ik hoop dat het dat is.
Ze staat zowat onbewogen te zingen in een soort van gesimuleerde trance en zwaait enkel met haar armen wat.
Na haar laatste zanglijn verdwijnt ze vliegensvlug van het podium en je ziet haar niet meer terug.

Sommige songs kwamen in een licht aangepaste live uitvoering.
Kortom, best wel leuk om eens gezien te hebben.

Lekkere vintage hardrock die geen seconde verveelt, met fraai gelaagd gitaarspel en in sommige nummers ook mooie vocale meerstemmigheid (in, hoe kan het ook anders, House of 10,000 Voices bijvoorbeeld).

Wat de leadzang betreft hoor ik goede dingen, maar ik vind dat de vibrato af en toe wat overdreven wordt, al hoort dat waarschijnlijk ook een beetje bij de muziek.

Qua occult hoor ik inderdaad niet veel in de muziek terug, zo'n Christ or Cocain-riff (lekkere stamper trouwens) had bijvoorbeeld net zo goed van Survivor kunnen zijn (zonder de driedubbele gitaar dan).

Al met al een positieve verrassing. Dit ga ik zeker nog vaker draaien. Voorlopig een welverdiende 4*

Muzikaal valt dit helemaal in m`n oude hardrock straatje, maar heel dat Satan gedoe rond deze band kan me gestolen worden
Volwassen mensen die een act met bloed ed. doen, zal wel.

Zoiets dus:
http://upload.metalrage.com/100_1342.JPG

Ik ga ze ook zien in februari in Nijmegen, dat live showtje wat ik hier begrijp is dus echt niet waar ik op zit te wachten, maar als je genoeg bier drinkt kan ik er misschien wel om lachen. Waar het in ieder wel om gaat, de muziek, dat vind ik echt steengoed, zeker (hoe stom het misschien ook klinkt) van Nederlandse bodem. Dat laatste nummer bijvoorbeeld, heerlijk!

Ben ik nou de enige die de voorgaande ep en demo beter vind?

Vooral het nummer Voodoo Dust.

In mijn ogen is dit album anders (qua sfeer), maar ik vind hem zeker niet minder goed dan de EP. En de demo... tja. Rukgeluid, misschien gaaf toen er nog niks beter voorhanden was. Ben zeer benieuwd naar hun volgende release..

Knappe rockplaat, waarop vooral de zangpartijen bewondering afdwingen. Voegt echter niets toe aan de bekende tradities (of mogen we zelfs zeggen clichés) van de klassieke hardrock, en kan daarom moeilijk essentieel worden genoemd.
Alle liefhebbers van het genre zullen desondanks veel plezier beleven aan deze cd.

Eens met Sandokan-veld, maar het is op zich indrukwekkend om te zien/horen hoe (snel) The Devil's Blood zich ontwikkeld.

Ik kan beamen wat Sandokan-veld hier zegt: ik heb met veel plezier voor de eerste keer naar dit album geluisterd. Het is buitengewoon lekker klinkende rockmuziek spijts het misleidende imago. Weer een ontdekking bij!

Ik ben verkocht, niettegenstaande de misleidende bandnaam en het blijkbaar foute imago (wat is er nu verkeerd met een beetje bloed?) word ik gehypnotiseerd door de aanwezige melodie- en gitaarlijnen. Heerlijke warme productie, zo seventies alvorens de producers een grote bek en een nog grotere nek kregen en de boel naar de Filistijnen begonnen te helpen. Een productie met ballen, gezond verstand en liefde voor het vak hoor ik hierop en ik geniet.
Iemand liet hier al de naam Thin Lizzy vallen, een groep die beroemd is voor zijn vele twingitaarwerk. The Devil's Blood is anders dan Thin Lizzy maar die gitaren zorgen bij mij voor evenveel plezier als bij Thin Lizzy en die laatstgenoemden konden er ook wat van, hoor! EP staat al op de luisterlijst en ik houd deze muzikanten in het oog.
Voor dergelijke groepen, albums en ontdekkingen zijn topics als het Rock Album van de Week zo interessant.

Ik ben onder de indruk van het mooie gitaarwerk. De zang weet me minder te bekoren. Die vind ik wat al te gewoontjes. Maar misschien valt dat bij volgende beluisteringen wel op zijn plaats.

Lekker gitaarwerk en fijne seventies-zanglijnen.
Alleen 1 vraag; mijn cd-hoesje+boekje is totaal onleesbaar. En dat komt niet door die psychedelische vormgeving, maar het is gewoon veel te donker.Heb ik een slechte druk, of hoort het zo? Besteld bij Bol, anders was ik wel meteen teruggegaan naar de platenboer.

Iedere week paseert dit album de revue ten Huize Spamalot, het klinkt dan ook zo verdomd lekker: fijn melodieus gitaarwerk, muzikanten die hun wonderlijk samenspel illustreren en nogmaals, laat u niet afschrikken door de naam en het imago (nog zo'n lelijk woord) want dit is bijzonder fijne rockmuziek, misschien nog het best vergelijkbaar met Thin Lizzy, hoewel ik de gitaarsolo's vergelijk met de solo's van Mr. Michael Schenker, vol vuurwerk en passie maar steeds met een kop en staart. Heel aangename plaat.

Mij doet dit qua sfeer wat denken ergens aan een Danzig meets The Cult, met een eigen gezicht weliswaar. Meer dan een erg fijn plaatje in ieder geval. De (lichte , misschien terechte) kritiek dat het in feite niks meer is dan ordinaire retro-hardrock wordt naar mijn gevoel ruimschoots goedgemaakt door de perfecte doseringen. Zowel in de geluidsmix (die zang net iets te zacht, zodat het toch weer die perfecte sfeer weergeeft, de gitaarsolo's helder genoeg maar niet alles wegdrukkend, de drive gevende ritmesectie...), maar ook qua compositie's. Dit alles maakt dat ook het retro-gevoel niet overheerst, en het toch ook erg hedendaags aanvoelt.
Ik ken hun voorgaande werk (nog) niet. Moest dit hun debuut zijn zou ik vrezen dat het een toevalstreffer zou kunnen zijn. Maar afgaande op de commentaren hier blijkt dit alvast niet het geval te zijn. Gelukkig maar! Ik lust wel meer van dit.

edit: Nog een bedankje aan laboomzaa. Doordat dit zijn keuze was in het rockalbum v/d week topic heb ik met dit album toen voor het eerst kennisgemaakt! Voor mij een van de ontdekkingen van het laatste jaar.

C.B., ik ken deze plaat maar al te goed ondertussen. Het is zo aanstekelijk, het heeft de "hooks", de catchy riffs en refreinen. Het blijft altijd een plezier om deze op schappelijk volume door de luidsprekers te jagen. Ik dank de topic "Het Rock Album van de Week". Plukkezot word ik van die twingitaarlijnen!

Ik leerde de band pas kennen toen Thousandfold uitkwam. Maar sinds enige tijd is ook het debuut in mijn geheugen gekerfd. Alles is al wel gezegd over de muziek hierboven.

Over de pakkende retro-hardrock hangt een lekkere occulte sluier. Qua uitvoering is The Time Of No Time Evermore een tikkie onstuimiger dan The Thousandfold Epicentre. Het gitaarsologehalte is ook flink hoger dan op de voornoemde opvolger. Mij doen die solo's ook erg aan de solo's van de vroegere Thin Lizzy denken. Verder valt op dat de zangeres op het debuur wat minder goed uit de verf komt.

Voor wat betreft luisterplezier sla ik beide platen even hoog aan. De nummers zijn heerlijk afwisselend en liggen wel heel prettig in het gehoor. Misschien zijn ze daarom ook enorm verslavend.

Ja, ik voel wel veel warmte bij dit bloederige gezelschap.