The Devil's Blood - The Time of No Time Evermore (2009)

Come, Reap wordt een klassieker. Dat voel ik gewoon. The Time Of No Time Evermore wordt dat niet zozeer, dat voel ik ook. Ik bespeur in tracks #8 t/m 10 geen fillers, maar ze zijn niet zo goed als enkele andere tracks op dit album, laat staan als de nummers van Come, Reap. Inkorting had hier echt een betere plaat gemaakt.

Knappe rockplaat, waarop vooral de zangpartijen bewondering afdwingen. Voegt echter niets toe aan de bekende tradities (of mogen we zelfs zeggen clichés) van de klassieke hardrock, en kan daarom moeilijk essentieel worden genoemd.
Alle liefhebbers van het genre zullen desondanks veel plezier beleven aan deze cd.

Ik ben verkocht, niettegenstaande de misleidende bandnaam en het blijkbaar foute imago (wat is er nu verkeerd met een beetje bloed?) word ik gehypnotiseerd door de aanwezige melodie- en gitaarlijnen. Heerlijke warme productie, zo seventies alvorens de producers een grote bek en een nog grotere nek kregen en de boel naar de Filistijnen begonnen te helpen. Een productie met ballen, gezond verstand en liefde voor het vak hoor ik hierop en ik geniet.
Iemand liet hier al de naam Thin Lizzy vallen, een groep die beroemd is voor zijn vele twingitaarwerk. The Devil's Blood is anders dan Thin Lizzy maar die gitaren zorgen bij mij voor evenveel plezier als bij Thin Lizzy en die laatstgenoemden konden er ook wat van, hoor! EP staat al op de luisterlijst en ik houd deze muzikanten in het oog.
Voor dergelijke groepen, albums en ontdekkingen zijn topics als het Rock Album van de Week zo interessant.

Mij doet dit qua sfeer wat denken ergens aan een Danzig meets The Cult, met een eigen gezicht weliswaar. Meer dan een erg fijn plaatje in ieder geval. De (lichte , misschien terechte) kritiek dat het in feite niks meer is dan ordinaire retro-hardrock wordt naar mijn gevoel ruimschoots goedgemaakt door de perfecte doseringen. Zowel in de geluidsmix (die zang net iets te zacht, zodat het toch weer die perfecte sfeer weergeeft, de gitaarsolo's helder genoeg maar niet alles wegdrukkend, de drive gevende ritmesectie...), maar ook qua compositie's. Dit alles maakt dat ook het retro-gevoel niet overheerst, en het toch ook erg hedendaags aanvoelt.
Ik ken hun voorgaande werk (nog) niet. Moest dit hun debuut zijn zou ik vrezen dat het een toevalstreffer zou kunnen zijn. Maar afgaande op de commentaren hier blijkt dit alvast niet het geval te zijn. Gelukkig maar! Ik lust wel meer van dit.

edit: Nog een bedankje aan laboomzaa. Doordat dit zijn keuze was in het rockalbum v/d week topic heb ik met dit album toen voor het eerst kennisgemaakt! Voor mij een van de ontdekkingen van het laatste jaar.