Booker T. & The M.G.'s - Hip Hug-Her (1967)

Het swingt minder de pan uit dan ik gewend ben van Booker T. & The M.G.'s. Het album vind ik te braaf door de wat jazzy'er sound.

Zoals hiervoor al gemeld door Osiris Apis (die daarmee de tot nog toe complete berichtgeving over dit album op MusicMeter voor zijn rekening nam, een klein schandaal) klinkt dit album af en toe wat luier en jazzier, bijvoorbeeld op Slim Jenkins' place en Pigmy, en bovendien komt het mij voor dat Steve Cropper hier wat minder op de voorgrond treedt, dus dan krijg je al gauw een wat meliger geluid, bijvoorbeeld op het Telstar-achtige More (waarvan het origineel schijnbaar de filmmuziek van de brute film Mondo cane was!) en op Get ready, oorspronkelijk natuurlijk een geweldig nummer van Rare Earth maar hier de enige echte misser vanwege dat laffe elektrische pianootje (sowieso is het natuurlijk een dubieuze beslissing om een nummer met zo'n sterke vocale hook in een instrumentale versie te brengen).
        Gelukkig staan er ook diverse wèl gelukte tracks op, zoals het funky openingsnummer, het wèl lekker stevige Double or nothing en mijn persoonlijke favoriet Groovin', oorspronkelijk een Amerikaanse nummer-1-hit voor de Young Rascals en niet veel later #21 voor Booker T (en daarmee een grotere hit dan het titelnummer dat niet hoger dan de 37ste plaats kwam). Al met al een aardig album met zes eigen composities en vijf covers, niet hun beste plaat maar met voldoende hoogtepunten om hem voor de liefhebber toch de moeite waard te maken. En 60's-ig-er dan déze hoes zul je ze niet gauw vinden.
        Overigens een grappig detail: het zevende nummer hierboven heette oorspronkelijk Slim Jenkins' joint, vernoemd naar de juke joints, min of meer illegale kroegen waar gedronken, gedanst en/of opium gebruikt kon worden, maar sinds een joint ook een sigaret met cannabis is gaan betekenen is de titel van dat nummer veranderd in Slim Jenkins' place. Niet overal: ik heb deze plaat in zo'n goedkoop Original album series-doosje met 5 CD's uit 2012, maar terwijl op dat doosje zelf en op het schijfje al de titel met place staat, heet het nummer op de kartonnen hoes van de aparte CD nog steeds Slim Jenkins' joint... Die gaat nog geld waard worden!

Een nietszeggend album dit. Zo eentonig en saai als het maar zijn kan. Het lukt zowaar om de luisteraar bij het afspelen van Get Ready in slaap te krijgen. OK, het is niet mijn genre, maar dit is wel heel erg matig. Sunny. is de afsluiter.....maar dan wel erg mistig
2* voor nummer 93 in de 100 Greatest Albums of 1967 en 279 in Best Ever Albums 1967