menu

Charles Mingus - Blues & Roots (1960)

mijn stem
4,03 (86)
86 stemmen

Verenigde Staten
Jazz
Label: Atlantic

  1. Wednesday Night Prayer Meeting (5:39)
  2. Cryin' Blues (4:58)
  3. Moanin' (7:57)
  4. Tensions (6:27)
  5. My Jelly Roll Soul (6:47)
  6. E's Flat Ah's Flat Too (6:37)
totale tijdsduur: 38:25
zoeken in:
avatar van aERodynamIC
4,5
Het zijn vooral de swingende nummers die mij erg boeien, maar verder valt dit (voorlopig) nog in de categorie: "best pittig voor deze niet-grote-jazz-kenner".
Typisch een album dat zal moeten rijpen in mijn cd-kast, en ik denk dat de waardering dan steeds meer naar boven zal gaan schuiven in de loop der tijd .

avatar van aERodynamIC
4,5
MINGUS. Ja hoofdletters, je ziet het goed.
Alweer wat schrijven bij dit album ? Jazeker, want ik had het over een rijpingsproces. Net als wijn: na een rijpingsproces is de smaak voller, warmer, streelt het je tong nog meer. Muziek eigenlijk idem dito: na rijping klinkt het nog mooier, komt het beter tot zijn recht, klinkt het warmer, oorstrelender dan ooit te voren. Het kwartje valt. Alles gaat kloppen.
MINGUS krijgt dat voor elkaar bij mij. Naar horen zeggen is dit album een hele dikke middelvinger geweest naar de critici toe: MINGUS (ja ja nog steeds in hoofdletters) zou niet genoeg swingen.
WAT ??? Ik waardeer de man zo enorm omdat het mijn jazz-oogkleppen (of moet ik zeggen oordoppen ?) heeft weggenomen. MINGUS rockt, MINGUS swingt, MINGUS raakt, MINGUS scoort.
Eigenlijk kan je over dit soort muziek niet eens meer iets in woorden proberen te vangen. Al die mooie praatjes van MuMe-users (incl. mijzelf) stellen natuurlijk niks voor bij de prestaties die geleverd worden op albums als deze. In Rotterdam zeggen we dan "Muil dicht en luisteren".
Maar potverdorie, waarom zie ik dan maar 2 beoordelingen bij dit album (en de overige MINGUS platen) ? Dat kan toch niet ? Zijn er dan toch te veel mensen die dit niet aandurven of kunnen ?
Hoe overtuig ik mensen om eens een zijsprong te maken naar dit soort muziek ? dEUS is er door geinspireerd geraakt. Helpt dat ? Ik weet het niet. Angst voor het onbekende, of misschien willen mensen dit heel lang laten rijpen en er pas heel laat nog eens op terugkomen. Maar ach, ik draaf door.
"Muil dicht aERo...........luisteren !"

avatar van blabla
3,5
aERodynamIC schreef:

Maar potverdorie, waarom zie ik dan maar 2 beoordelingen bij dit album (en de overige MINGUS platen) ?

Aan mij ligt het niet.

Ik ken het gevoel kijk maar eens naar de meeste van mijn 4,5 en 5 sterren albums, het merendeel heeft wel 1 stemmen en die zijn nog van mezelf ook, het is aan de andere kant ook ergens ver weg wel een prettig idee, niemand kent het en toch vind ik het beregoed.

Het is wat je zelf al aanhaalde, over muziek moet je niet lullen (en zeker niet teveel) maar naar luisteren (en van genieten).

avatar van aERodynamIC
4,5
Stiekempjes hou ik je dan ook wel in de gaten hier (over die negatieve 0,5 stemmen heb ik het dan maar niet ). Ik neem vaak de moeite om door jou beoordeelde albums op te zoeken. Ik merk wel dat veel nog iets te ver weg ligt voor mij, maar ik weet zeker dat ook daar de tijd wel eens rijp voor zal zijn
Ik mis Zachary alleen bij dit soort albums: de avonturen in jazz-land zijn zeker een beetje tot stilstand gekomen bij hem.

avatar van Zachary Glass
aERodynamIC schreef:

Ik mis Zachary alleen bij dit soort albums: de avonturen in jazz-land zijn zeker een beetje tot stilstand gekomen bij hem.


Ja, ik mis mezelf ook best wel

Feit is: ik ben zo'n potverdorie ellendig trage luisteraar geworden. Vroeger had ik eerder een "prachtig! En nu op naar de volgende plaat!"-attitude. Nu blijf en blijf ik maar luisteren, het lijkt erop dat ik me steeds meer en meer ga verwonderen over muziek.

Momenteel zit ik ook zo'n beetje in een Gustav Mahler-periode, dat slorpt ook enorm veel van m'n luistertijd op. Ik ben de man geworden die ik altijd vreesde te worden: ééntje die bijna letterlijk verstijft onder de pracht van Mahler's composities, en als bij donderslag zijn muzikaal kompas met de Mahler-magneet bewerkt ziet. De muzikale kaarten zijn geschud, ben eens benieuwd waar ik ga terechtkomen

avatar van aERodynamIC
4,5
Zachary Glass schreef:

Momenteel zit ik ook zo'n beetje in een Gustav Mahler-periode, dat slorpt ook enorm veel van m'n luistertijd op.


Oei, de Mahler-periode: ik herken dat. En dan al helemaal de symfonie-uitvoeringen o.l.v. Haitink.
Nee, nu snap ik hem helemaal

avatar van Jochempie
4,5
Bam 5 sterren erop gegooid! beste jazz album wat ik ken.

avatar van Paalhaas
3,5
Zoek nog maar eens goed verder dan.

avatar van LeRoi
3,5
Toch ook deze maar op wenslijstje gezet (al vraag ik mij af of er gekken zijn op www.mailmydisk.com die van deze CD afwillen). Wat zeg zelf, al in 2005 gaf Aero een recentie die zelfs ik niet aan mij voorbij wil laten gaan:
'' MINGUS. Ja hoofdletters, je ziet het goed.
Alweer wat schrijven bij dit album ? Jazeker, want ik had het over een rijpingsproces. Net als wijn: na een rijpingsproces is de smaak voller, warmer, streelt het je tong nog meer. Muziek eigenlijk idem dito: na rijping klinkt het nog mooier, komt het beter tot zijn recht, klinkt het warmer, oorstrelender dan ooit te voren. Het kwartje valt. Alles gaat kloppen.
MINGUS krijgt dat voor elkaar bij mij. Naar horen zeggen is dit album een hele dikke middelvinger geweest naar de critici toe: MINGUS (ja ja nog steeds in hoofdletters) zou niet genoeg swingen.
WAT ??? Ik waardeer de man zo enorm omdat het mijn jazz-oogkleppen (of moet ik zeggen oordoppen ?) heeft weggenomen. MINGUS rockt, MINGUS swingt, MINGUS raakt, MINGUS scoort.
Eigenlijk kan je over dit soort muziek niet eens meer iets in woorden proberen te vangen. Al die mooie praatjes van MuMe-users (incl. mijzelf) stellen natuurlijk niks voor bij de prestaties die geleverd worden op albums als deze. In Rotterdam zeggen we dan "Muil dicht en luisteren".
Maar potverdorie, waarom zie ik dan maar 2 beoordelingen bij dit album (en de overige MINGUS platen) ? Dat kan toch niet ? Zijn er dan toch te veel mensen die dit niet aandurven of kunnen ?
Hoe overtuig ik mensen om eens een zijsprong te maken naar dit soort muziek ? dEUS is er door geinspireerd geraakt. Helpt dat ? Ik weet het niet. Angst voor het onbekende, of misschien willen mensen dit heel lang laten rijpen en er pas heel laat nog eens op terugkomen. Maar ach, ik draaf door.
"Muil dicht aERo...........luisteren!''

avatar van Xel
4,5
Xel
Wat een heerlijke plaat is dit. Duidelijk de parellelen waar te nemen met Ah Um, maar deze staat ook sterk op z'n eigen.....
Draai deze veel op dit moment samen met The Black Saint..., echter ik heb een lichte voorkeur voor deze!
Of is dit nu vloeken in de kerk?

eazyfan
Mingus en een leger aan sterke muzikanten - Bestaat er eigenlijk fijnere muziek?

"Mingus, je swingt niet genoeg" - welke randdebielen moeten het in hun hoofd gehaald hebben om dat toentertijd ook maar te durven beweren? Oké, het was nog maar 1959 maar Mingus had toch al een paar erg belangrijke albums uit (ik denk dan aan 'East Coasting' en 'Pithecanthropus Erectus', niet te vergeten 'The Clown'), Mingus swingt bij vlaggen niet zoals bv. Duke Ellington dat doet, maar wat de **** dondert dat? Charles Mingus was/en nog steeds is 'voorlaatste alinea' - Bedankt Zachary, zelden zo'n leuke stukken gelezen maar goed . Dit album was een erg mooie middelvinger naar die critici. 'Moanin' bruist alweer van de energie alsof het 4 redbulls betrof.

De gelijkenissen met 'Mingus Ah Um' zijn er natuurlijk, logisch ook lijkt me - Mingus paste 4 maanden later gewoon dezelfde formule gewoon anders toe.
~ "Oh I know, what I know"

- Het blijft zwaar uitkijken wanneer je weer op het punt staat een nieuw album van deze man te leren kennen, zoals bij deze, en teleurstellen doen ze nooit heb ik zo het gevoel.

En nu op naar het volgende album van deze Legende...

avatar van Sandokan-veld
5,0
Inmiddels een jaar lang, als iemand mij zou vragen, zeg, wat is nou je favoriete plaat ooit?, dan zou ik antwoorden, nou, wat fijn dat je het vraagt, het is wel een moeilijke vraag, maar met een geweer tegen mijn borst zou ik gaan voor alle platen die Charles Mingus maakte voor het Atlantic-label, en terwijl ik dat zei zou ik een heel interessante gezichtsuitdrukking opzetten, zodat het leek alsof ik er heel erg veel verstand van heb, terwijl ik maar één maat hoef te horen van een band die geleid wordt door Charlie Mingus om te weten, nee, ik weet eigenlijk geen zak van muziek, dit is talent, dit is magie, dit is de waarheid zoals alleen muziek die kan verwoorden.

Ik ben redelijk enthousiast over Mingus.

Ik hou denk ik wel ietsje meer van 'Changes one', 'Changes two' en 'Oh Yeah' dan van deze plaat.

avatar van AOVV
4,5
aERodynamIC schreef:
dEUS is er door geinspireerd geraakt.


Kan ik goed geloven. dEUS geeft mij ook vaak die 'swingende, maar louterende' indruk.

'Blues & Roots', een plaat die ik iedereen kan aanbevelen. Jammer dat op MuMe vrij weinig aandacht is voor jazzmuziek. Ik denk dat deze man nog één van de meer beoordeelde artiesten is op dat vlak.

Ook het feit dat een plaat als deze een gemiddelde van onder de 4 sterren heeft, terwijl bijvoorbeeld de nieuwe van Arcade Fire ('The Suburbs') een net iets hogere score heeft, met ook nog eens een stuk of 800 stemmen meer..

Maar goed, dat is iets van deze tijden denk ik (ik wil niet zeggen dat ik Arcade Fire niet waardeer hoor ).

avatar van MDV
MDV
Zo langzamerhand heb ik met pijn in mijn hart moeten veronderstellen dat ik geen man van goede keuzes ben. Deze hele vakantie is de zoveelste verkeerde beslissing die ik in mijn leven heb gemaakt. Alleen naar Amerika, mensen ontmoeten, de wereld ontdekken, volwassen worden. Dat was het plan.

Maar nee hoor. Veel mensen heb ik hier nog niet ontmoet. De meesten gaven me gezichten die ‘wat moet je?’ schreeuwden of onderhielden me over hun liefde voor sleutelen aan motoren. Ik heb er geen spijt van dat ik die man een luisterend oor heb gegeven, de duur van zijn verhaal maakte mij wel duidelijk dat hij een eenzame man was, hij had het vast nodig. Maar toch, maak ik mezelf gelukkig met het ongeboeid luisteren naar verhalen over motortechniek, maak ik die man gelukkig door uit beleefdheid naar hem te luisteren? Ik denk het niet.

Ik klink niet echt enthousiast, en dat spijt me. Ik hou de moed er echt in jongens, maar er gebeuren hier gewoon dingen met me waar ik moedeloos van word. Gisteravond bijvoorbeeld, toen overkwam het me weer, dat gevoel. Dat gevoel dat ik krijg als alle binding met mijn omgeving verdwenen lijkt, dat gevoel dat een rode draad door mijn leven vormt.
Ik zat gisteravond in een muzikaal café. Ik ging daar heen met de overtuiging dat ik daar zielsverwanten tegen zou komen, ik kwam bedrogen uit. De mensen die er kwamen, kwamen er iedere donderdagavond. Ik was een vreemdeling die hun gevoel voor humor niet begreep en lang niet zo veel dronk als zij.

Het meest indrukwekkend was nog wel de muziek die er gespeeld werd. Jazz, en niet zomaar jazz, dit was hardcore jazz. Misschien lag het aan de drank, maar dit was niet allen jazz voor mijn oren, maar voor al mijn zintuigen. Ik ging helemaal op in de muziek, maar helaas kan ik niet zeggen dat ik daar veel van genoot. De musici toeterden, tokkelden en drumden alle kanten op. Ik geloof niet dat ze dezelfde maat ook maar één keer hebben herhaald. Ik kon het moeilijk volgen. De muziek klonk als een ruimte vol met mensen die allemaal verschillende gesprekken voeren, alle gesprekken zijn te horen, maar niet één gesprek is te volgen omdat er simpelweg te veel geluid om je heen is. Goed, ik zat in een café, dus eigenlijk was dat ook zo. Het zal wel de drank geweest zijn, zo helder weet ik het ook niet meer.

Wat ik me nog wel goed kan herinneren was de manier waarop de contrabassist me aankeek. Ik durf te wedden dat hij door had dat ik zijn muziek niet aan kon, ik durf te wedden dat hij zich door mij teleurgesteld voelde, zoals zoveel mensen. Ik kreeg geen prettig gevoel van die man en zijn muziek, maar ik kon het ook niet helpen dat ik me schuldig voor hem begon te voelen. Zo’n getalenteerde kerel die speelt in kroegen waar men zich naar de vergetelheid zuipt en totaal geen oor voor muziek heeft. Ik was de enige die luisterde, en ik kon de muziek niet hebben.

Nee, het was geen prettige ervaring. Maar wel een ervaring die me bij zal blijven. Is het ongeluk dat ik nu voel de zware bevalling van iets moois? Wie weet. Ik heb nu in ieder geval genoeg geschreven. Ik ga nu weer de stad in, op zoek naar een nieuwe ervaring.


avatar van AOVV
4,5
Charles Mingus was één van de eerste jazzartiesten waarvan ik iets beluisterde. Je had natuurlijk ook Miles Davis en John Coltrane, twee absolute giganten. Maar Mingus mag toch ook zeker niet onderschat worden. Neem nu bijvoorbeeld dit album; een bijzondere plaat, dat is wel het minste wat je erover kan vertellen. Swingende gekte in combinatie met intense ingetogenheid. Ik heb het lijstje met meespelende artiesten eens opgezocht, en ik ken er, naast Mingus dan, slechts één: Jackie McLean. En dat is dan vooral van naam. Ik ben jazzliefhebber in een vroeg stadium, en dus geen jazzkenner. Maar wat ik hoor op ‘Blues & Roots’, dat is toch van een erg hoog niveau.

‘Moanin’’ is mijn absolute favoriet op deze plaat. Prachtig pianospel, de saxofonisten werkelijk in topvorm, en Mingus natuurlijk ook, met z’n bass. De muziek is gecomponeerd voor buitenaardse wezens, lijkt het wel; je hebt tien paar oren nodig om dit allemaal te bevatten. Maar dat is wel meer het geval met jazz, denk ik dan. Toen ik dit plaatje voor de eerste keer beluisterde, kon ik het natuurlijk nog niet allemaal vatten. Na drie keer werd mij al heel wat meer duidelijk dat Mingus een erg goede componist is. En na vijf keer luisteren was Mingus in mijn ogen reeds een genie.

Dit schrijft Mingus volgens Wikipedia over het album:

“This record is unusual—it presents only one part of my musical world, the blues. A year ago, Nesuhi Ertegün suggested that I record an entire blues album in the style of Haitian Fight Song (in Atlantic LP 1260), because some people, particularly critics, were saying I didn't swing enough. He wanted to give them a barrage of soul music: churchy, blues, swinging, earthy. I thought it over. I was born swinging and clapped my hands in church as a little boy, but I've grown up and I like to do things other than just swing. But blues can do more than just swing. So I agreed.”

Dit stukje tekst vat de plaat eigenlijk vrij goed samen. Net als de titel trouwens, die heel goed gekozen is. Het is blues, ja. Maar het swingt. Tegelijkertijd werkt het erg op je gemoed. Die aanhef van ‘Tensions’ bijvoorbeeld, die weegt echt op mij. En toch kan ik niet stoppen met bewegen; mijn ledematen laten zich meedrijven met de aanstekelijkheid van deze song (niet enkel van deze song, trouwens), en ik geef ze hun zin; maar in mijn hoofd spookt een heel andere soort emotie rond. Die tweeledigheid, dat vind ik persoonlijk erg fraai aan deze plaat. Dat vind ik persoonlijk erg fraai aan jazz tout court.

‘My Jelly Roll Soul’ geeft me een heel warm gevoel, alsof ik in één of andere Parijse club voor me uit zit te staren, naar een film noir, met een glas whisky in de hand, om af en toe van te nippen. Half beneveld door de whisky en de rook die in de club de atmosfeer overheerst, begrijp je geen jota van de film. Je ogen pikken, je handen trillen. Maar je weet dat het mooi is. Het is een gevoel, je kan het niet uitleggen of zo, je wéét het gewoon. ‘E’s Flat Ah’s Flat Too’ is van geheel andere orde, veel drukker. Maar even mooi, op een heel andere manier. Een verhit eindsalvo van Mingus. Alsof hij je nog één keer wil raken, maar dan recht tussen je ogen. Koel en meedogenloos, tot de warme kogel binnendringt. Het is een kwestie van besef, volgens mij.

Charles Mingus is een begenadigd man, en slaagt in iets waar maar weinigen in slagen. Hij zalft en pijnigt tegelijkertijd.

4,5 sterren

avatar van essence
4,0
Ik ben verre van een jazzkenner, ik luister ook niet zo heel vaak naar jazz.
Maar de platen van Mingus kunnen me keer op keer bekoren. Ook deze weer.
Mingus staat momenteel helemaal bovenaan op mijn lijstje van favoriete jazzartiesten.

avatar van Ducoz
3,5
Lekker plaatje, alleen soms wat rommelig in mijn oren.
Dat kan misschien aan de LP liggen(eventueel wat kraakjes?) maar voor de rest vind ik dit wel enorm lekkere Jazz.

kistenkuif
AOVV schreef:
Charles Mingus is een begenadigd man, en slaagt in iets waar maar weinigen in slagen. Hij zalft en pijnigt tegelijkertijd.

4,5 sterren


Mooie recensie met slotzin als erg rake typering.

Een paar weken geleden heb ik je vergeten te attenderen op Ah Hum maar inmiddels weet ik dat jij meer verstand hebt van Mingus dan ik dus is die tip overbodig. Sowieso een verademing om jazzliefhebbers op MuMe tegen te komen. Er bestaat trouwens een fijn boekje van Rudy Koopmans (oude jazzrecensent) met als title 'Jazz' uitgegeven door SUA. Tweede hands wellicht nog te vinden. Echt de moeite waard.

avatar van Kronos
4,0
aERodynamIC schreef:
Maar potverdorie, waarom zie ik dan maar 2 beoordelingen bij dit album (en de overige MINGUS platen) ? Dat kan toch niet ? Zijn er dan toch te veel mensen die dit niet aandurven of kunnen ?

Intussen tel ik toch al 68 stemmen en de mijne komt er binnenkort bij. Ik denk dat er 10 jaar geleden gewoon nog niet voldoende users op MusicMeter waren. Bij The Black Saint and the Sinner Lady staan nu zelfs al meer dan 300 stemmen. Genoeg om me hier niet alleen te voelen als liefhebber die nog volop verder aan het verkennen is.

Dit album zit in een geweldige box die ik pas heb gekocht. Alleen Giant Steps had ik al, dus 19 albums om te ontdekken.

Met Blues & Roots zit het al meteen helemaal goed. Het swingt zo als een gek dat het bijna een parodie lijkt om de draak te steken met de critici die vonden dat Mingus niet swingt. Ik zie het commentaar bij deze al staan: Mingus swingt te hard.

Kronos schreef:
(quote)
Dit album zit in een geweldige box die ik pas heb gekocht. Alleen Giant Steps had ik al, dus 19 albums om te ontdekken.


Jij gaat een mooie periode tegemoet!
Ik heb ze zelf bijna allemaal in de kast staan. Geniet ervan zou ik zeggen. En niet in het minst van dit album want dit is een ware topper.

avatar van Kronos
4,0
Franck Maudit schreef:
Jij gaat een mooie periode tegemoet!
Ik heb ze zelf bijna allemaal in de kast staan. Geniet ervan zou ik zeggen. En niet in het minst van dit album want dit is een ware topper.

Jep. Mingus is me nog niet tegengevallen, maar zo'n swingend album had ik niet verwacht.

Leuk dat er in die box ook enkele weinig bekende albums zitten. Twee albums staan nog niet op de site. Joe Mooney, Lush Life en Dave Pike, Jazz For The Jet Set. Toevoegingen staan in de wacht.

Kronos schreef:
Twee albums staan nog niet op de site. Joe Mooney, Lush Life en Dave Pike, Jazz For The Jet Set. Toevoegingen staan in de wacht.


Laten we er een wedstrijd van maken

Kronos schreef:
Mingus is me nog niet tegengevallen, maar zo'n swingend album had ik niet verwacht.


Indien je ander werk beluisterd hebt kan dit toch niet zo'n verrassing zijn?

avatar van Kronos
4,0
Het ging me om de mate waarin. The Black Saint swingt bijvoorbeeld soms ook wel, maar eerder als een logge olifant. E's Flat Ah's Flat Too is toch wat anders. Misschien heb ik het gemist terwijl ik hier aan het schrijven was, maar Blues & Roots lijkt me niet echt rustpunten te bevatten.

avatar van aERodynamIC
4,5
Tien jaar is een lange tijd Kronos, het heeft even geduurd

Gast
geplaatst: vandaag om 21:56 uur

geplaatst: vandaag om 21:56 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.