menu

Charles Mingus - Pithecanthropus Erectus (1956)

mijn stem
3,89 (106)
106 stemmen

Verenigde Staten
Jazz
Label: Atlantic

  1. Pithecanthropus Erectus (10:36)
  2. A Foggy Day (7:50)
  3. Profile of Jackie (3:11)
  4. Love Chant (14:59)
totale tijdsduur: 36:36
zoeken in:
avatar van beruk
4,0
Een van mijn eerste jazz cd's. Voor een recensie moet je maar elders zijn. Ik ga hier nog iedere keer van uit mijn plaat!

avatar van Zachary Glass
4,5
Toen ik me verwonderde over deze schijf ("A Foggy Day" - wàt is me dat voor een godsgruwelijk fascinerend nummer, zèg?), realiseerde ik me dat ik een hoop mensen mag danken voor hun muzikale input in mezelve

Ja, natuurlijk is én blijft deze site (en meer specifiek: Paalhaas, ElMeroMero, Koekebakker, JonnieBrasco, Hill, Onderhond, easyfan en anderen die ik nu vergeet. Sorry daarvoor ) een prachtinitiatief, waardoor zich menige onbekende (maar verdraaid spannende muziekpoort) opende

Maar wanneer ik even achterover leun in de canapé der nostalgie, zie ik toch vooral mensen in real-time die me danig begeesterden met hun liefde voor bepaalde muziek. Zo is er mijn vader, die me zijn Beatles-langspelers toevertrouwde toen ik veertien was. God weet dat de man zijn twijfels had bij mijn hardhandige (lees: enthousiaste) vinyl-aanpak, maar toch liet hij me begaan ("Heb je de dubbele witte al geprobeerd? Let wel op met mijn originele foto's hoor!").

Zo was er ook mijn professor geschiedenis van de derde wereld, meneer Doom. Quasi nonchalant wandelde ik zijn les binnen met een nagelnieuw exemplaar van R.E.M.'s "Up" (als zeventienjarige ben je trots op je nieuw aangeschafte popmuziek). Voor ik er erg in had was een conversatie opgestart:

"Ik merk jou veel op in de buurt van de platenwinkels"

"Eh ... ja" (en toen verwachtte ik de vraag: "Waarom zie ik je niet vaker in de bibliotheek?" )

"Heb jij eigenlijk al eens geluisterd naar Charles Mingus? Muziek met véél pit, hoor."

Die naam had ik al 'ns ergens gelezen ("Theme From Turnpike") - dus leende ik "Mingus Ah Um" uit. En nu ik verder door het universum van Mingus wandel, ben ik meneer Doom steeds erkentelijker

Dank, beste man

avatar van Toon1
4,5
Na 'The Black Saint & the Sinner Lady' de beste Mingus-plaat vind ik

wcs
Mijn 1ste echte kennismaking met deze Mingus was 'The Black Saint & the Sinner Lady' , meteen een plaat om u te zeggen die heel snel uitgroeide tot 1 van de albums waar ik het meest naar terruggrijp. Want het is er dan ook zo een van enorme klasse, die energie, dat pit waarover Zachary het al had, blies me omver en ik wist zeker, van deze artiest ga ik er nog heel wat verzamelen.
En dit is dus nummer 2 en het lijkt opnieuw een schot in de roos te zijn. Toegegeven ik had wel een beetje schrik dat na die 1ste kennismaking geen enkele van hem even goed zijn maar deze Pithecanthropus Erectus lijkt toch dicht in de buurt te komen. De plaat is toch een decennia ouder en Mingus was dus nog minder ontwikkeld in zijn stijl maar toch is dit weer een werkje van buitenaardse klasse.
Net als ik zat te hopen is er ook weer hier sprake van die energie en bij momenten swingt het echt heerlijk de pan uit. Het titelnummer heeft een sterke baslijn waaruit een boeiende song vloeit en zet meteen een hoog niveau neer dat zonder enig probleem wordt aangehouden gedurende de rest van de cd. Wat kalmer kan het ook en deze plaat lijkt me eigenlijk nog vrij toegankelijk. Het viel me ook al bij de vorige op: Charles Mingus weet briljante kakfonische( nu ja, kakafonie,misschien is energiek een beter woord) composities te maken als hij zijn muzikanten tegelijk op je loslaat maar wanneer er gesoleerd wordt , heeft het bijna altijd een meer rustgevend effect.
Even hard heen en weer slingeren als op 'The Black Saint & the Sinner Lady' doet deze nog niet maar dit is toch duidelijk weer een boeiende jazzplaat waar ik nog enorm veel plezier ga aan beleven.

LocoHermano
1 en 4 horen bij de beste nummers die ik van Mingus ken, bijna maar net niet helemaal hetzelfde niveau als Track C Group Dancers.

avatar van platedraaier
3,5
Een geweldig album van Mingus. Dit swingt en grooved heerlijk. Veel meer weet ik eigenlijk niet te melden. Soms is het gewoon lekker.

avatar van josbosvos
3,0
Ik vind dit toch gewoon echt te rommelig, misschien een kwestie van wennen, maar voor nu nog 3 sterren.

avatar van josbosvos
3,0
Toch maar een halfje eraf, ik ben zeker een liefhebber van Jazz, ook werk van Mingus, maar dit vind ik toch echt een grote rommelige bak herrie.

avatar van LeRoi
3,5
josbosvos schreef:
Toch maar een halfje eraf, ik ben zeker een liefhebber van Jazz, ook werk van Mingus, maar dit vind ik toch echt een grote rommelige bak herrie.


Begrijp Jos wel een beetje, toch hoor je op deze plaat toch al wel het enorme talent van de man (en zijn band)......zou nog 1 jaar en 1 maand duren toen Charlie Charles werd met zijn eerste grote Jazz-classic: 'Haitian Fight Song' op 'The Clown'. Rest is history of nee is eigenlijk nog steeds actueel: de muziek van Mingus, niet alles, is van alle tijden en 1 van de kroonjuwelen binnen het genre Jazz!

avatar van josbosvos
3,0
Aan talent ontbrak het bij hem en zijn band ook zeker niet en laat Haitian Fight song nou mijn favoriete mingus song zijn . ik ga binnenkort maar deze plaat een extra kans geven, je weet maar nooit .

avatar van AOVV
5,0
Charles Mingus, een artiest die ik nog helemaal moet leren kennen eigenlijk. Een nummer van hem stond in de MuMeLadder 2011, en ik was zodanig onder de indruk dat ik dat nummer meteen de meeste punten heb toegekend. Dat nummer ('Goodbye Pork Pie Hat') staat dan wel niet op deze plaat, die ik nu aan het beluisteren ben. Ik kan me niet herinneren dat ik 'Pothecanthropus Erectus' al eerder had beluisterd, misschien een jaar geleden of zo, maar ik ben toch onder de indruk hoor.

Dat gemiddelde dat hier nu staat (3,80) vind ik maar aan de lage kant, maar ach. Ik heb nog niet gestemd, dus mag ik daar nog niet al te veel over zeggen; ik heb ook de indruk dat ik deze plaat nog wat beter moet leren kennen om een beoordeling uit te brengen.

avatar van Ataloona
4,5
Ik zou zeggen gooi hem over een paar weken in als ''Review-Album van de Week!'', heb ik ook weer excuus om me te verdiepen in jazz.

avatar van AOVV
5,0
Dat zou ik eventueel wel eens kunnen doen; ik wou er toch zowiezo een jazzplaat bij, en ik had er nog geen in gedachten, volgens mij.. Soit, de kans is wel groot dat er een plaat van Charles Mingus tussen zit, dat hoeft daarom niet per sé deze te zijn

avatar van LeRoi
3,5
AOVV schreef:
.... ik wou er toch zowiezo een jazzplaat bij, en ik had er nog geen in gedachten....


Dan heb ik nog wel een tip: 'Mingus Ah Um', uit 1959, met idd 'Goodbye Pork Pie Hat' en een MM-gemiddelde van 4,07. Vanaf dat ik Jazz een klein beetje begon te ontdekken, zo'n 20 jaar terug, en tegen die plaat aanliep, staat ie strak als mijn no. 1 Jazz (en in mijn Overall top 10)....

avatar van Sandokan-veld
4,0
AOVV schreef:
Dat zou ik eventueel wel eens kunnen doen; ik wou er toch zowiezo een jazzplaat bij, en ik had er nog geen in gedachten, volgens mij.. Soit, de kans is wel groot dat er een plaat van Charles Mingus tussen zit, dat hoeft daarom niet per sé deze te zijn


Ik wil niets verklappen, maar...

(en ik ben eerder aan de beurt )

avatar van Edwynn
Ik ben gek op het titelnummer met zijn knotsgekke wendingen. Het afsluitende Love Chant is ook ronduit schitterend. Een kalme ode aan de liefde.

Het geluid bevalt me ook zeer. Alsof het combo bij je in de huiskamer staat.

avatar van AOVV
5,0
Wat doe je met een kanjer van een jazzplaat van een ronduit geniaal jazzmuzikant? Ik zou het niet weten, maar wat deze plaat betreft, heb ik de knoop vandaag eindelijk doorgehakt. De eindelijke aankoop van dit album zal er ook wel voor iets tussenzitten, maar ik zet 'm gewoon in m'n top 10! Jazz in m'n top 10, nog nooit gebeurd (buiten 'Closing Time', dat als tweede tag "jazz" heeft). Maar een volbloed jazzplaat? Neen, maar voor alles is een eerste keer. De eerste metalplaat in m'n top 10, dat zal ook niet lang meer duren, vermoed ik.

Waarom ik deze plaat eruit heb gepikt, hoop ik in een later stadium nog wel uit te kunnen leggen, door middel van een uitgebreide bespreking. Ik ben sowieso nog van plan om alle platen uit m'n top 10 die ik nog niet van mening heb voorzien, te bespreken.

Wordt dus (hoogstwaarschijnlijk) vervolgd.

5 sterren

avatar van Ataloona
4,5
Niet bepaald onbegrijpelijk, duidelijk mijn favoriete Mingus-album, ná The Black Saint uiteraard. Het kan natuurlijk nooit geen kwaad om jazz in je top 10 te zetten, maar nu er één schaap over de dam is..

avatar van AOVV
5,0
Ataloona schreef:
Niet bepaald onbegrijpelijk, duidelijk mijn favoriete Mingus-album, ná The Black Saint uiteraard. Het kan natuurlijk nooit geen kwaad om jazz in je top 10 te zetten, maar nu er één schaap over de dam is..


Bij mij is het net andersom. Met 'Blues & Roots' op 3.

avatar van kobe bryant fan
4,5


Jazz op zijn best! Het swingt, het is spannend en toch ontroert het me iedere seconde.
De opener komt bij vlagen zeer onverwacht uit de hoek met grootse saxofoonuitbarstingen.
Ik vind deze denk ik iets beter dan The Black Saint And The Sinner Lady.
De drums klinken fantastisch, samen met de prachtig bespeelde bass geven ze de plaat een swingend sfeertje. Het toetsenspel klinkt zeer fris om uit '56 te komen en de sax klinkt in één woord schitterend. 4,5*

avatar van kobe bryant fan
4,5
Ik verhoog naar een 5*, wat een plaat!
Van de achtergrond geluiden op A Foggy Day, tot fantastische solo's op de opener.
Verdiende 5*!

Wat een rijke sfeer heeft deze plaat toch. Muziek die al mijn zintuigen op scherp zet.

avatar van niels94
4,5
Wil ik hier écht van genieten, dan is opperste concentratie vereist. Zodra ik even ook maar een beetje niet oplet verwordt dit direct tot fijne maar totaal onopvallende achtergrondmuziek. Maar goed, als ik dan ook echt oplet is dit erg mooi.

avatar van korenbloem
4,5
Volume knop harder zetten! Maar herken wel wat je zegt, daarom hou ik ook zo van jazz omdat het echt verplicht om op te letten. Het zuigt je helemaal in zich op. Nu ik er over nadenk, heb deze plaat al lang niet meer gehoord, zo dadelijk weer eens op zetten.

avatar van Tupelo
4,5
Een heel bijzonder album, dat in 1956 velen de weg moet hebben gewezen (zoals Duke Ellington Mingus de weg heeft gewezen). De titeltrack, met dat o zo fraaie thema, en de verkeersopstopping van A Foggy Day waren hun tijd vooruit. Later zou het allemaal nog veel mooier worden (bijv. Cornell 1964), maar dit album bekoort mij zeer. (Overigens, de Jazzical Moods van het jaat hiervoor zijn ook zeer de moeite waard - waarom lijkt niemand terug in de tijd te gaan vanaf dit album?.)

avatar van Flottante
4,5
Als het lente wordt, wil ik deze plaat draaien. Muziek als een aanzwellende rivier van smeltsneeuw in een woud dat ontwaakt en langzaam weer tot leven komt. Het is dan vooral het titelnummer die ik beluister. Nummer twee, A foggy day, is een synesthetische ervaring; vooroorlogs stadsverkeer in de mist, de sfeer van een ouderwetse detective met hoedendragende mannen in rammelende T-Fords op een weg van bobbelkeien.
Voordat nummer drie en vier beginnen, ben ik vaak al uit mijn roes wakker geworden.

avatar van Dardan
4,5
Via de Mingus-pagina merkte ik dat mijn persoonlijk gemiddelde, ondanks het niet geringe aantal albums dat ik reeds geluisterd heb, bijzonder hoog is bij deze man. Nu ben je daar zelf ergens onbewust ook wel op de hoogte van, maar het heeft iets wanneer je met de neus op de feiten gedrukt wordt Nu zegt dat natuurlijk twee dingen: ten eerste dat ik zéér graag naar zijn muziek luister, maar ten tweede en dit ligt misschien wat dichter bij een minder subjectief oordeel: dat dit genie gewoon consistent geweldige albums gemaakt heeft (toch?). Nu bevindt mijn relatie met de albums van Mingus zich nog in die prille fase van rozengeur en maneschijn (10 albums: 4,35 gem en daarmee reken ik Ah Um en Blues and Roots niet eens tot de vijf beste werken...).

Een tijdje geleden vroeg een vriend van me wie Mingus was, waarop ik - aangezien we toch over verscheidene genres aan het praten waren - poogde een treffende metafoor te vinden om hem meteen naar een album te doen grijpen: "De Beethoven van Jazz". Liever had ik die stelling als overdreven compliment omgedraaid maar daarmee geef je niet bepaald een logisch antwoord Pithecanthropus Erectus doet me een beetje denken aan de zevende symfonie: een zéér sterk werk dat simpelweg hoort bij het beste uit het oeuvre. Misschien niet het allerbeste - voor mij dan - maar veel scheelt het niet.

Vanaf dat begin dat iets wegheeft van een mysterieze detectievefilm - het klinkt allemaal zo raadselachtig fijn - met later die saxofoons die stilaan toch ook hun geduld lijken te gaan verliezen: héérlijk! Foggy Day klinkt het ene moment als verkeersagressie op een mistige maandag - zelfs de fietsers zetten het op een roepen en bellen! - het andere moment klinkt het als een circus dat op hol dreigt te slaan: kortom, één groot feest Daarnaast zijn er die twee type liefdesverklaring: aan de ene kant kort, krachtig en rechtuit, aan de andere kant een poëtische ophemeling die tot in het laatste detail is overzien. Kortom, een album dat van alle kwaliteiten voorzien is en als geheel nog sterker uit haar verf komt.

De Penguin Guide to Jazz gaf dit album de maximale score en een kroon "als essentieel album binnen het Mingus-oeuvre": amen to that

Gast
geplaatst: vandaag om 18:36 uur

geplaatst: vandaag om 18:36 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.