Mingus - Mingus Mingus Mingus Mingus Mingus (1964)

Prima muziek, maar als betrekkelijke Mingus-fanboy (zij het niet meer zo erg als een paar jaar geleden) draai ik deze plaat effectief het minst van al zijn bekende platen. Kennelijk was Mingus nogal in zijn nopjes met het Impulse-label, omdat hij daar meer tijd kreeg om zijn ideeën in de studio uit te werken (en op tijd betaald werd). Kan zijn, maar wat kiest hij hier te doen met die vrijheid? Eigenlijk het opnieuw opnemen van oude prijsnummers onder een andere titel. Mooi gearrangeerd, maar je mist toch wel juist de rauwheid en de urgentie die deze composities wel hadden op de oorspronkelijke opnames voor, met name, Atlantic. En juist die rauwheid is, voor mij toch wel een cruciale kwaliteit van ons aller favoriete bassist/bandleider/bullebak.

Waarmee ik niet wil zeggen dat het een brave of mislukte plaat is, maar binnen het oeuvre van Mingus kan ik de meerwaarde ervan niet echt horen.

Eigenlijk is dit een van de beste albums van Charles Mingus. Na Ah Um en The Black Saint and the Sinner Lady dacht ik wel zo’n beetje zijn hoogtepunten te hebben gehoord maar dit is nog een 5* album. De energie waarmee op deze plaat gespeeld wordt is wonderbaarlijk. Er zit iets magisch, uitdagends, mysterieus en vrolijks op dit album. Nummer voor nummer blijft het geniaal. Charles Mingus vindt hier in de dynamiek tussen de muzikanten weer iets nieuws uit. Prachtalbum.