Charlie Mingus - Tijuana Moods (1962)

Dit album viel behoorlijk op door de "Mexicaanse invloeden".
Het maakt het geheel wat luchtiger, want op zich is het best zware kost dit album. Maar doordat het zo avontuurlijk is kan ik het zeer goed waarderen. Ja, Charles Mingus is wel een favoriet van me geworden

Vraagje, hoezo noemt ''Charles'' zich Charlie Mingus op dit album?

Opgenomen in 1962 in het mexicaanse grensplaatsje Tijuana.
Samen met een groep briljante muzikanten.
Volgens Mingus zelf zijn beste album, althans volgens een enthousiast betoog in het bijgeleverde boekje in de dubbele CD. Naast de originele LP versie een grappige bonustrack over de schoonheid van jazz. De tweede CD bestaat uit alternatieve tracks in dezelfde volgorde als het originaal..
Het is in ieder geval mijn favoriete jazz album met latijns amerikaanse invloeden, het lijkt allemaal wat nonchalant gespeeld maar uiteindelijk zit dit album vast in je hersenpan. Een geweldige voorloper op wat Mingus daarna nog ging maken o.a. het al even briljante The Black Saint and the Sinner Lady.
Mingus rules !!!!

Dat zei hij inderdaad zelf in 1962, dus vòòr hij 'The Black Saint and the Sinner Lady' zou maken. In die context wordt zijn quote natuurlijk een stuk minder 'waardevol'.
Het allerbeste werk van Mingus is 'Tijuana Moods' dus zeker niet, maar dit zwoele zomerplaatje heeft wel degelijk een lekkere portie sfeer te bieden. De kortere tracks zijn beduidend minder interessant, maar in oa. 'Ysabel's Table Dance' (waarvan de alternate take nòg beter is) schept Mingus op een meesterlijke manier chaos die hij zelf steeds via heldere lijnen "oplost". Ook het slotnummer laat de Mingus horen die we kennen van later: grappig, en toch onweerstaanbaar meeslepend.
Ik blijf ergens hangen tussen 3 en 3,5; maar voor Charles kan er altijd een halfje meer van af.

Los Mariachis, wat een schitterend nummer!

Hmm, toch echt opgenomen in 1957, geen idee of hij pas in 62' is uitgegeven. Gebeurt wel vaker met jazz uit de 50's merk ik.

Edit: Wel in 62' uitgegeven dus.

Dat gebeurt zeer regelmatig. Op sommige jazz-specifieke sites sorteren ze de albums dan ook niet op jaar van uitgave, maar op opnamejaar.

Dat zorgde ook voor mij verwarring. Ik zag 'm gesorteerd op 1957, vandaar

Mag ik dit onderschrijven? Heerlijk hoe die straatmuzikantensfeer ook daadwerkelijk naar buiten treedt. Een knap staaltje componeren en gewoon ook denken van Mingus. De overige songs zijn ook de moeite, trouwens. Met z'n 35 minuten is dit plaatje kort maar krachtig. Het kan niet wedijveren met z'n beste platen, zoals 'Pithecanthropus Erectus', 'The Black Saint & the Sinner Lady', 'Blues & Roots' e.a., maar zeer, zeer genietbaar.

”Tijuana Moods” van Charlie (Charles) Mingus is een swingende jazz plaat vol zomerse, latin en Caribische invloeden. Best een bijzondere combinatie, want dat had ik nog niet eerder gehoord. Nu zegt dat niets, want zo’n grote jazzkenner ben ik niet in. Maar toch, geïntrigeerd ben ik zeker. De korte liedjes zijn swingend en klinken erg zomers. De langere tracks zijn complexer en hebben een losser karakter. Gecontroleerde chaos is een kwalificatie die soms bij me opkomt, maar wel lekker klinkende chaos zogezegd. Ander werk van Charles Mingus ken ik (nog) niet, maar ”Tijuana Moods” vind ik in ieder geval, als niet jazzpurist, erg lekker.

Gisteren dit pareltje op cd gekregen. Ook op herfstdagen klinkt het opwekkend. Mingus is koning. Ik kan mij nu al verheugen op die plakkerige zomeravond in 2022 waar ik met vrienden -voor de gelegenheid minus a wife- tequila, limoen en zout ga omlijsten met Tijuana Moods. De tafeldansende dame glimlacht mij al tegemoet.

Heerlijk album op het kruispunt van jazz en latin. In 1962 verschenen bijvoorbeeld tientallen jazz/bossa nova-platen, vaak een enorme overdaad, maar dit in '57 opgenomen werk klinkt ook voor '62 fris en origineel. Meer Machito dan Gilberto.