Jim O'Rourke - The Visitor (2009)

jeej, lekker aan het pindakazen!

Bad Timing, Eureka, Halfway to a Threeway, Insignificance, allemaal ronduit topalbums. Zodoende zorgt een nieuwe Jim O'Rourke na acht jaar 'andere dingetjes' ervoor dat de verwachtingen hoog zijn. Als een hele goede vriend die je na jaren weer in je huis ontvangt.

Na een aantal luisterbeurten moet ik concluderen dat deze verwachtingen vooralsnog niet ingelost worden...

Het is schitterend opgenomen, goed gespeeld, mooi gearrangeerd, wonderschoon allemaal en het klinkt ook echt als die verre vriend die eindelijk weer iets schitterends laat horen, maar het doet me geen reet. Ik zit naar een intro van 38 minuten te luisteren dat volledig langs me heen trekt en me achterlaat met een leeg gevoel van lichte teleurstelling.

Ik probeer het nog wel een paar keer, maar het er niet goed uit voor onze ouwe Jim; Zijn we uit elkaar gegroeid?

Neigt het meer naar zijn ambient werk?

Ik meen gelezen te hebben een beetje als Bad Timing.

Combineer de structuren van Bad Timing met de rijkere orkestratie van Eureka en je bent er.

Dat moet dan toch goed zijn zou je zeggen

ik ben eigenlijk wel benieuwd wat jij er van vindt. Ik kan het natuurlijk vooralsnog mis hebben...

Wat is er tegen een intro van 38 minuten als het van Jim O´Roureke is ? Die beheerst de kunst van het spelen met conventies als geen ander. Mijn interesse is gewekt.

Ik heb m blind besteld. Dus ik ga mijn nieuwsgierigheid nog even bedwingen

Ik heb m nu voor de helft gehoord en moet zeggen dat het nog wel even zoeken is naar de lijn. Er komt veel voorbij, waaronder zeker mooie stukken. Maar doordat het zich zonder pauzes aan je opdringt, denk ik dat ik m nog maar eens een paar keer op mijn gemakje moet luisteren voor ik er mijn mening over kan vormen...

In het begin vond ik m wel wat vlakjes moet ik zeggen. Weinig spanning, te veel wendinkjes. Ik dacht even dat hij zou verzanden in subtiliteit.
Maar dat is inmiddels veranderd. Schitterend nu dus, het valt allemaal op zijn plaats al is ie soms wat ongrijpbaar Prachtig hoe al die verschillende dingen die op een hoop gegooid worden gewoon zo enorm Jim O'Rourke klinken.

Langzaam maar zeker begint mijn aanvankelijk negatieve gevoel weg te trekken en plaats te maken voor bewondering. Ik ga vooralsnog inzetten op 4*, maar die kunnen doorgroeien richting de vijf, maar ook wegzakken richting de drie. Feit blijft dat O"Rourke een plaat heeft afgeleverd die boeit.

Ik hoop het maar, want dat is mijn O'Rourke favoriet.
Vind zijn liedjesalbums wel aardig, maar ben toch meer van zijn instrumentale werk.

Deze komt morgen uit (volgens Bol), dus ga meteen de winkel in.

Verdomme.. Heb 'm op vinyl besteld, maar dat duurt dus minstens 2 weken.

Ik wil niet zo lang wachten, maar ik vind maar geen bruikbare torrent (ja, als je platen koopt mag je ze ook downloaden)

hmm, ik heb hem op cd besteld omdat het maar 1 nummer is.
Vond het suf om het dan in 2 te laten knippen

Ik heb m op vinyl en vind het geen enkel bezwaar. Niks abrupt afgekapt of plots begonnen. Prima los van elkaar te beluisteren. Maar natuurlijk ook als geheel.

Wel jammer dat ik het idee heb dat kant A iets uit het lood ligt. Alhoewel, toen ik de mp3 luisterde had ik het gevoel iets te missen...

ok, dus misschien had ik toch de LP moeten bestellen.
Nou ja, op zich maakt het niet zo heel veel uit. Kunt niet alles hebben.

Je kan niet alles hebben, dat is zo. Maar deze plaat wel inmiddels, alles in de zin van 5 sterren

Lang geleden dat ik zo verslaafd aan een plaat was.

Ik krijg 'm binnen enkele dagen binnen en ik ben razend benieuwd

Zo dit klinkt weer fijn, ookal ben ik net over de 30 minuten heen. Vakwerk is het juiste woord. En ik zie net dat The Visitor maar 9.99 euro is incl verzending bij CDwow.nl.

Heb net 20 betaald voor de vinyl, maar als die CD zo cheap is kan dat er ook nog wel vanaf

Dank voor de tip!

Wat een waanzinnig goed album is dit. De stijl van de albums zoals Halfway to a Threeway en die andere pop albums (Eureka en Insignificance) zijn terug te herkennen, het is een stijl die de eerste keer een soort kinderlijke naiviteit uitstraalt maar uiteindelijk veel meer blijkt te zijn dan dat.

Verder wil ik graag opmerken dat het album een prachtig geheel is, melodieen en patroontjes lopen in elkaar over en vullen elkaar goed aan. Ook de instrument keuze is weer herkenbaar en erg fijn.

Vandaag heb ik The Visitor pas 3X geluisterd, maar ik denk dat ik 'm vanavond nogmaals opzet. Ik heb 'm pas sinds begin deze week, maar ik vind het nu al een sublieme popplaat.

Bingo! Ten eerste omdat ik meende dat O'Rourke er de brui aan had gegeven om zich in Japan te storten op het maken van films. Ten tweede omdat dit de Jim O'Rourke is die ik het liefst hoor, met akoestische gitaar, piano en pedal steel als klankenpalet.

Ja het zit goed in elkaar, maar nee al die abrupte wendingen vind ik niet echt nodig. Zit je net lekker in een stuk breekt hij het af en moet je weer helemaal opnieuw beginnen. Als of hij een doos met schetsjes aan elkaar heeft geplakt.

Dit is dan wel de eerste luisterbeurt, maar moeten het nog zien hoor.
Verder is het allemaal ook wel heel erg gelikt (sommige piano stukken kunnen zo bij de Japener dan wel Chinees op de achtergrond kabbelen).
Tot nu toe blijft zijn electronica toch een stuk spannender...

Ik ben weer een aantal luisterbeurten verder en de losse onderdelen beginnen stees meer in het geheel te passen.
Overigens vind ik die gelikte stukjes waar Sietse het over heeft, stiekem erg smakelijk...
Ik doe er weer een halfje bij. Hup naar 4,5*

Soms dwingen bepaalde momenten je om nog eens goed voor muziek te gaan zitten. Griep bijvoorbeeld. Met een beetje pech ook nog eens taco-hoest. Anyway, gisteren ko ik echt mijn bed niet uitkomen door de griep, maar gelukkig was de afstandsbediening van mijn cd speler in de buurt. Uiteindelijk heb ik The Visitor wel vijf of zes keer aangehoord. En dat was een hele, plezierige ervaring.

het is mij allemaal net iets te knus...warme chocolademelk en biologische appeltaart...

Hmm dit is wel slaapkamer muziek. Nu is daar niets op tegen, zeker niet als het zo goed in elkaar zit als hier. Echter, het is allemaal zo netjes. De productie, de manier van arrangeren, het voortkabbelende, NETJES!
Ja, deze plaat schiet wel veel kanten uit en ik hoor genoeg instrumenten en sferen en voorbij komen, maar echt boeien doet het me nog niet. Zoals eerder gezegd, grote schuldige hieraan, is toch echt de saaie en gladde productie.

Ik probeer het nog wel eens. Natuurlijk geen plaat die zich makkelijk laat prijsgeven. Toch, echt uitdagen doet het me niet.

Dat is volgens mij precies wat O'Rourke NIET wil: achtergrondmuziek maken.
Daarom brengt hij z'n platen niet op internet: hij wil dat mensen er voor gaan zitten i.p.v. op de achtergrond aanzetten. Het liefst bracht 'ie alleen vinyl uit.

Speaking of which: het langverwachte vinyl is binnen, ik ga 'm vandaag ophalen