Waylon - Wicked Ways (2009)

De talentenshows waar we mee platgegooid worden op de televisie hebben voor aardig wat deelnemers geen windeieren gelegd.
Zo doet Boris lekker zijn eigen ding, Jim en Jamai zijn uitgegroeid tot musical-sterren en deze Waylon is zelfs getekend bij Motown!

Waylon werd 2e bij het SBS-6 programma Holland's Got Talent. Hij maakte daar furore met vertolkingen van nummers van onder andere James Brown en Otis Redding. Dus de soulkant opgaan was geen moeilijke keuze voor deze jongen. Maar getekend worden door Motown, dat is toch wel andere koek.

Dit album werd, zoals het tegenwoordig commercieel gezien betaamt, vooraf gegaan door een single. Dat is ook de opener van deze plaat: 'Wicked Way'.
In dit nummer laat Waylon meteen horen over een zeer goede stem te beschikken met een zeer eigen en herkenbaar geluid. Maar het nummer zelf heeft niet zoveel om handen. Het is eigenlijk zo in te ruilen voor alle andere soulnummers met een 60's-70's vibe van de laatste tijd. Vooral het electronisch aandoende intermezzo is mijn inziens totaal misplaatst.

'Fragile People' is de volgende song. Dit is meer een popnummer als een soulnummer. Country-pop zou je bijna zeggen door het corny gitaartje. Ergens doet het me denken aan een ballad van Maroon 5. Dit is misschien wel het minste nummer van het album.

Daarna volgt een ballad. Ik heb het gevoel dat Waylon hier vocaal weer veel meer zijn eigen ding doet als in voorgaand nummer. 'Could Have Been Me' is best een aardig nummer en het eerste nummer dat mijn volle aandacht weet te krijgen dit album. Maar de soulvibe die je verwacht is ook hier lastig te vinden. Gewoon een aardige popballad.

Dan eindelijk! Simpelweg het beste nummer van het album en ook B-kant van de single 'Wicked Way'. Hier is nummer 4: 'Nothing to Lose'. Het lijkt eindelijk een beetje los te gaan. Vooral in het refrein met het heerlijke gitaartje. De muzikale aankleding is lekker funky en met goed geplaatste blazers aangezet.

'Hey!' begint met een mooi a-capella stukje. Wederom is het een ballad. Eigenlijk klinkt ook dit weer vrij inwisselbaar. Het luistert heus allemaal wel lekker weg hoor. Maar het knalt me niet van mijn stoel af. (of waar je dan ook zit).

En alsof het tempo nog niet genoeg naar beneden is geschroefd is daar song nummer 6. 'Tell Me What You're Thinking' klinkt wederom erg poppy. Het enige rauwe wat er in zit is de stem van Waylon. Het nummer is wederom vrij traag en lijkt maar voort te kabbelen. Dan kan ik zeggen dat de vorige ballad toch echt beter was.

'Happy Song' doet zijn titel toch wel wat eer aan. Happy binnen de strak getekende lijntjes die dit album lijkt te volgen. Het nummer brengt zowaar ook wat meer tempo in het album. Het is een lekker midtempo song met een aanstekelijk refrein.

En als we dan in het swing-tempo zitten worden we weer getrakteerd op een ballad. Nu is daar natuurlijk niks mis mee, mits ze ook goed en vol beleving gezongen zijn. En dat is bij 'Sometimes an Angel' toch wel het geval. Door de kleine muzikale aankleding komt Waylon's stem goed tot zijn recht en boeit het nummer zeker.

En dan steekt de platgereden poppaden zich de kop weer op. Het bijna schrijnend te zien dat ze bij Motown het hele album in een strak pop-pakje hebben gestoken. Hierdoor gaan ze voorbij aan de kwaliteiten die Waylon zeker heeft. 'Don't Go Changing' is gewoon weg een slecht nummer.

Gitaarriff, dat is mooi. Lekker drums, ook mooi. Funky sound dat is mooi. Kan het dan toch nog? Ja op zich wel. 'Ain't Nothing Wrong With That' laat ons weer eens wat meer swingen. Dit soort nummers passen perfect bij Waylon. Het komt daardoor allemaal ook meteen weer een stuk geloofwaardiger over. Was het hele album maar zo goed.

Haten zullen we hem niet, maar toch wel weer jammer. 'Hate Me' zorgt weer voor een hoofdschuddende beluistering. Een slecht nummer is het wederom niet. Maar dertien in een dozijn wel. En dan ook nog het herhalende 'Baby'!'. Tekstueel valt dit nummer daardoor toch erg tegen.

En dan zijn we alweer aanbeland bij nummer 12, het laatste nummer van dit album. Het nummer heet 'Until We Meet Again'. En om daar op in te spelen zou ik zeggen dan te komen met een meer soulgericht album, in plaats van een platgestampt popconcept.
De afsluitende song is best aardig en behoort zeker tot de betere ballads van dit album. Maar er hoeft niet getroost te worden nu het album afgelopen is.

Als je als Nederlander getekend bij een wereldberoemd label als Motown zijn de verwachtingen natuurlijk hoog. En die verwachtingen zijn totaal niet ingelost. Maar of dit door de zanger zelf komt is wel een beetje de vraag. Hij is namelijk erg in een pop-dwangbuis gepropt door het label. Vooral de uptempo nummer zijn het meest soul en ook meteen het meest boeiend. Dus Waylon moet volgende keer maar eens wat meer zijn stem laten horen en veel meer soulgericht een album opnemen.