Tori Amos - Boys for Pele (1996)

Mooi album, dit is helaas nog mijn enige van haar maar echt lekker sfeertje heerlijke stem, luister graag hier naar,

Eerst een bekentenis: ik heb een moeizame relatie met het clavecimbel. We gaan gewoon niet goed samen. Telkens het opduikt, zuigt het voor mij de ademruimte uit de muziek. Dat maakt het moeilijk om dit album hoger te scoren.

Ik heb volgens mij nog nooit een album van haar echt hoog beoordeeld. Dat blijft vreemd, want tekstueel zit het vaak erg sterk: ze kan onmiskenbaar songs schrijven. Alleen raakt het me zelden volledig. De arrangementen zijn hier zwaar aangezet, dicht geplakt, zonder veel ruimte om even te landen. Dan die hoekige instrumenten zoals de clavecimbel. Alles wil tegelijk iets zeggen. Dat doet me vaak denken aan Fiona Apple: intens, intelligent, maar ook vermoeiend als je er niet volledig in meegaat.

Neem bijvoorbeeld Professional Widow: tekstueel scherp, venijnig en zelfverzekerd, maar muzikaal zo overladen dat de emotie eerder bedolven raakt dan versterkt. ( Er was een tijdperk waarin ik vooral een clubhead was. De Armand Van Helden-remix van dat nummer heeft zich toen genadeloos in mijn systeem genesteld. Minder franje, meer ruimte, en ritme, en ik kan dat moeilijk loskoppelen.

Dit album is duidelijk wilder dan haar andere werk. Tekstueel is het bijzonder sterk en het hele “vrouw neemt wraak”-thema heeft hier echt gewicht. Het is rauw, onverbloemd en consequent doorgetrokken.

De Armand Van Helden-remix krijgt zonder discussie 5 sterren.
Dit album krijgt er 4.

Ik bewonder het meer dan dat ik het graag hoor.
Damn you, clavecimbel.