Bernie Marsden - Green and Blues (1995)

Blues and Green is Bernie Marsdens ode aan John Mayall's Blues Breakers en dan vooral drie gitaristen die daarin voorbij kwamen: Eric Clapton, Peter Green en Mick Taylor.

Opvallend hoe de carrière van Marsden parallel liep aan die van Gary Moore. Beiden hebben hun wortels in de blues, om met hardrock door te breken en in de jaren '90 terug te keren naar hun eerste liefde. Alhoewel, Marsden was eigenlijk in eerste instantie onder de indruk van de beatgolf en ontdekte pas daarna de blues. Dat laatste genre domineerde evenwel zijn speelstijl.

Hij gebruikte ook blazers: de Midnight Horns, die tegelijkertijd met Gary Moore opnamen. Toen die het bericht vernam dat Marsden bezig was met een album vol muziek van Peter Green, nam deze in korte tijd Blues for Greeny op en bracht dat uit voordat Marsden toe was aan het uitbrengen van zijn Green and Blues.

Marsden had er geen problemen mee; sterker nog, hij besloot te wachten met zijn album, zodat de twee elkaar niet in de weg zouden zitten. Niet veel later zouden ze met veel plezier samenspelen op een festival in het Noorse dorp Hell, onder toeziend oog van Green. Geen concurrenten maar bluesbroeders.

Het album is dus goed vergelijkbaar met het veel bekendere Blues for Greeny en doet daar niet voor onder. Omdat ik geen bluespurist ben, is het wat minder geschikt voor mij. Wel leuk is dat we gitarist Micky Moody tegenkomen, net als Marsden ex-Whitesnake.
Mijn favorieten zijn het met vette slidegitaar ingezette My Heart Beats like a Hammer (dankzij Moody!), het dromerige en instrumentale The Supernatural met passende toetsensferen van Josh Phillips en het vriendelijke, in jaren '60-sfeer gedrenkte Man of the World dat het album afsluit.
Voor het overige klinkt traditionele blues van hoge kwaliteit, geschikt voor de liefhebber van het genre. Of vinden ze de zang van Marsden wellicht te braaf hiervoor?