Gary Moore - Blues for Greeny (1995)

Need your love so bad is nog mooier dan het origineel!!!

Kan niet??????

Luister maar. Het kan.

Nee! Gary Moore kan wel goed gitaar spelen....maar geen Blues. Peter Green wel!

Ik ken van deze man eigenlijk maar één nummer ; Still Got The Blues, tja, misschien klein gaatje in mijn cultuur ??

Gary Moore staat op MuMe met een ander album. Neem eens een kijkje bij Ballads & Blues Op dat album staat Parisienne Walkways, mijn favoriete nummer van hem.

Hey Sheplays, ik ben op alles wat technische kennis betreft steeds erg JALOERS, hoe doe je dat toch, zo een LINKJE leggen, geen idee, potdorie toch hé !

Moore kan niet tippen aan Green, dus of Greeny hier zo blij mee moet zijn!! Zielloos gespeeld, jammer voor de prachtige nummers.

Green is erg blij met deze plaat, daar Green erg veel heeft geleerd aan Gary. Gary heeft namelijk gitaar leren spelen op de gitaar van Green.

Beter in de materie verdiepen.

Het verhaal achter deze plaat is niet relevant maar wel wat mijn oren horen en dat bevalt me allerminst.

De uitvoeringen van Moore kunnen in de verste verte niet tippen aan het orgineel van Greens Fleetwood Mac.

Vind dit toch wel een erg prettig plaatje van Gary Moore. Prima uitvoeringen staan hierop.

Moore had hier met zijn fikken af moeten blijven. Just as simple as that.

Absoluut geen fout album, Deze nummers zijn door Gary mooi uitgevoerd. Ik zie hier helemaal geen "heiligschennis" van het origineel in. Dit is gewoon een ode aan Peter Green en het is met liefde gedaan. Ik ken covers, die niet de de schaduw van de nummers op dit album kunnen staan.

Speelt Gary Moore nu de blues of niet? Helaas is deze vraag hetgeen waar Gary Moore te vaak mee wordt geconfronteerd (zelfs na zijn veel te vroege dood). Dat is jammer, want voor mij is Gary Moore vooral een erg goede gitarist. En ja, ik vind dat Moore ook de blues beheerst. Je zou kunnen zeggen dat het allemaal te gelikt en gepolijst klinkt, maar ik ben van mening als je dergelijke tonen uit je Gibson Les Paul weet te toveren, en dan ook nog eens verpakt in die heerlijke bluespatronen, dan beheers je wat mij betreft de blues. Dit wordt mijn inziens nog eens versterkt door dit prachtige eerbetoon aan Peter Green van de originele Fleetwood Mac. Gary Moore bewerkt op smaakvolle wijze deze nummers van Green en hij doet dit met respect en bewondering naar zijn leermeester. Het rauwe randje van Green is er wellicht af, maar daar stoor ik me allerminst aan. Met name het prachtige "Need Your Love So Bad" is een pareltje en overtreft misschien wel het origineel. Ook "Drfitin'" is doorspekt met fantastisch warm gitaarspel, maar dat geldt eigenlijk voor dit hele album. Peter Green zou trots zijn op zijn leerling en op dit eerbetoon, en anders ik wel.

Alleen voor Need Your Love so Bad en Looking For Somebody al zeer de moeite waard. Prachtige Klassieke Les Paul toon.

Dat Gary Moore de blues echt aankon toont vooral dit album aan, ondanks dat de nummers gecoverd zijn. Heerlijk gespeeld, en zijn stem is er ook echt perfect voor. De productie is wederom erg stak en super. Blues mag ook wel wat kraken en hoeft niet perfect te zijn, maar dit album klinkt ook wel erg lekker vind ik.

Moore had wel degelijk de blues. Ik moet wel zeggen dat ik de uitvoeringen van Green zelf toch nog ietwat lekkerder vond. Maar al met al zeker niet slecht gedaan. Een mooie hommage door Moore en wat een fijne nummers had Green eigenlijk gepend. Vandaag weer eens de platenkast ingedoken en gedraaid. Ter afsluiting deze Blues For Greeny en heb een aangename middag gehad. 4 sterren

Klinkt goed en ik laat de discussies wat ze zijn.

Lekker.....hoor, wat te denken van Merry go round

?

Een mooie ode aan mijn gitaarheld Peter Green. Vakkundig gedaan, met respect en een buiging naar Meester Peter Green hemzelf. Meerdere gitaristen zouden een ode mogen brengen aan Peter Green. Echter, de kracht van de originele nummers en de mindere stem van Moore maakt dat voor mij qua smaak de originelen beter blijven, doch op één nummer na: De wijze waarop Moore een superintrigerende, spannende en opbouwende gitaarversie van Looking for Somebody heeft gemaakt, vind ik helemaal top.

Het zat in de aanloop naar Blues for Greeny niet mee voor Gary Moore, aldus Harry Shapiro in zijn biografie over de gitarist. Baker-Bruce-Moore was uit elkaar gevallen. De twee B's hadden net als in de jaren '60 hun conflicten, maar het managen van de Europese tournee was extra ingewikkeld omdat zij inmiddels werden gemanaged door hun echtgenotes. Bovendien kreeg Moore weer gehoorproblemen, waarop Baker woedend werd omdat de gitarist wél per se ontzettend hard wilde spelen, ook tijdens de repetities voor ieder optreden, waarin de drummer echt geen zin had. Een geplande Amerikaanse tournee kwam te vervallen.
Het einde van BBM was echter niet Moores grootste teleurstelling: Zijn echtgenote Kerry was bevallen van een tweede zoon, maar het huwelijk liep spaak. Het had mede te maken met zijn neerslachtige stemming. In november '93 publiceren The Sun en The Daily Mirror een verhaal over een buitenechtelijke affaire die hij inderdaad bleek te hebben.

Hij blijft enige maanden in de luwte, waarbij compilatie Ballads & Blues de belangstelling warm houdt.
Op zekere maandag spreekt Moore zijn blazersgroep, the Midnight Horns. Die vertellen hem dat ze die zondag met Bernie Marsden in de studio hadden gezeten, die werkte aan "een tributealbum voor Peter Green". Dat blijkt achteraf onjuist: het album moest een ode aan John Mayall worden met tevens aandacht voor alle bluesgitaristen in diens invloedssfeer. Moore echter speelde al enige tijd met de gedachte om een compleet album met werk van Green en besluit hier haast mee te maken.
Dit met de bezetting van zijn vorige soloplaat After Hours (1992), te weten Tommy Eyre op toetsen (hij was er als enige wél bij ten tijde van BBM), bassist Andy Pyle en drummer Graham Walker.

Green jamde in 1970 of '71 kortstondig met de groep Skid Row met daarin Gary Moore, door Green gekoesterd. In de zomer van '73 nam Moore diens Les Paul over, nadat Snowy White deze had geweigerd, omdat hij vond dat Green gitaar moest blijven spelen. Green was echter inmiddels in een te slechte psychische conditie om dit te kunnen doen.
De vriendschap was dus al oud en Moores genegenheid was gebleven, zoals de albumtitel verraadt. Wat me opvalt is hoe ingetogen Moore hier speelt. Hij blijft dicht bij de originelen (voor zover ik die ken) en laat de klank van de Les Paul in volle warmte en diepte klinken.
Ik ben fan van Moore vanwege diens hardrockjaren; mij ligt deze ingetogen blues dus niet. Vandaar mijn lage waardering, waarbij ik wel wil opmerken dat Moore hier beter dan ooit zingt: hij heeft de mogelijkheden en grenzen van zijn stem goed leren kennen. Mijn favorieten zijn de steviger nummers, te weten The Same Way en Driftin', waarin hij iets uitbundiger soleert dan op de rest van het album.

Een reprise van de blanke Britse blues zoals die in de tweede helft van de jaren '60 furore maakte. Het zegt iets over Moores passie voor dit genre en tijdvak.