Normaal gesproken heb ik het niet zo op covers. Maar als je ze doet zoals Vijay Iyer en zijn kornuiten op dit album, dan heb ik er helemaal geen probleem mee. Liefst zes van de tien tracks zijn covers. Zo wordt de beroemde West Side Story-song Somewhere onder handen genomen, is het geen toeval dat pretfrit hierboven Andrew Hill noemt aangezien zijn Smoke Stack wordt gecoverd, en is er zelfs plek voor een verrassende (en verrassend leuke) cover van Sri Lanka's beroemdste popartieste M.I.A. Ook Stevie Wonder moet eraan geloven (Big Brother), net als avant-jazzcomponist Julius Hemphill (Dogon A.D.) en loungejazz-organist Ronnie Foster (Mystic Brew).
Al deze covers hebben gemeenschappelijk dat het eigenlijk niet eens echte covers meer te noemen zijn: het trio geeft er een dusdanig eigen draai aan dat het bijna op zichzelfstaande werkjes worden. Het heeft meer weg van samplen dan coveren. Iyer noemt het zelf geloof ik 'versioning'.
En dan staan er natuurlijk ook nog 4 Iyer-composities op, waarvan vooral de titeltrack en Trident eruit springen. Een heerlijk fris en modern jazz-album inderdaad!