Hole - Live Through This (1994)

Ik snap je punt. Courtney klinkt hier zoals Stevie Nicks wat vaker had moeten klinken.

Lekker album. Courtney Love is een charismatisch en (mits clean) een charmante verschijning en blijkt ook nogeens over een uitstekenende stem te beschikken.

De muziek die Hole produceert doet me denken aan het hardere werk van Nirvana, maar nog meer aan de legendarische band The Gun Club!

Nirvana is anders ook behoorlijk legendarisch.

mwah, veel minder legendarisch dan men ons wil doen geloven

Wat is dit een mooi album, met voor mij als hoogtepunt Violet, wat een opener.

Gewoon een goede pop/rock-cd met aanstekelijke meeschreeuwnummers.

Ik heb nog eens na gedacht en ik heb alle Kurt/Courtney shit er af gegooid en het is eigenlijk een prima album!

Er wordt vaak negatief geschreven over Courtney Love, en vooral over de Live Through This periode.
Ze zou profiteren op het sterrendom en de trieste levensbeëindiging van haar echtgenoot Kurt Cobain.
Hij zou het brein zijn achter de geschreven songs, en door zijn dood zou het album vervroegd werden uit gegeven.
Dit alles gaat helaas ten koste van het album, en het langdurig profeit is dan ook minimaal.

Ik hoor op dit geslaagd rockalbum een vrouw die duidelijk worstelt met het leven.
De trieste ondertoon van een gekwelde junk.
Vanwege haar naamsbekendheid en financiële onafhankelijkheid was het eenvoudig om drugs te scoren.
Hierdoor werd het moeilijker om van haar verslaving af te komen.
Een labiele mede verslaafde echtgenoot, die vanwege depressies uit het leven wil stappen, gecombineerd met het jonge moederschap, maakten haar leven niet bepaald rooskleurig.

Live Through This is voornamelijk kwaadheid en onbegrip.
De zang van Courtney gaat door merg en been.
De schreeuw om hulp.
De foto van een verlopen Miss World op de albumhoes spreekt boekdelen.
Hoe wordt er op Live Through This gereageerd?
Hoeveel bakken stront zal ik nog over mij heen krijgen?
Het plotselinge overlijden van basgitariste Kristen Pfaff aan een overdosis heroïne maakte het alleen maar erger.

Waarschijnlijk had Courtney zichzelf liever gezien als de Amerikaanse tegenpool van een PJ Harvey.
Nu zal ze altijd de geldbeluste zwarte weduwe blijven.
Ik koester dit rockalbum, wat duidelijk in het heersende tijdsbeeld paste.

Lekkere riff van Gutless.
De eerste 2 tracks zijn ook dik te pruimen. De rest is hoogst-irritant.
Na een keer of 2 denk je, mens stel je niet aan en shut the f#ck up.

Dat mag je toch eens uitleggen.

wat een fantastische plaat ! gewoon helemaal mijn ding. was eigenlijk gelijk al verkocht na het nummer violet gehoord te hebben, ben toen de hele plaat gaan luisteren en helemaal verliefd geworden. deze krijgt zeker een mooi plaatsje in mijn top .10

Zo weinig enthousiasme hier, en zij die al enigszins positief zijn, delen geen stem uit of geven een zuinige 3 of 3.5*.
Op andere sites wordt deze opgehemeld en terecht als een klassieker gezien. Het is het portret van een getormenteerde vrouw die haar frustratie uitschreeuwt, en het klinkt volledig oprecht.

De lyrics zijn schitterend en bij momenten profetisch 'Someday you will ache like I ache', klinkt het in Doll Parts. Maar het is de energie van de nummers die uiteindelijk de sterkte van dit album vormen, met vaak een spanningsopbouw die als een catharsis werkt. Subliem!

Ik vind het echt een klassieker in het genre.
Vette band en goede zangeres. "You should learn when to gooo, you should learn how to say no!" geweldige meeschreeuwer. Gitaarwerk ook super mooi, niet zomaar raggen maar echt mooie opbouw en zo. Favoriete tracks hier zijn: Violet, Plump, Asking For It, Jennifers Body (mijn favoriet), Doll Parts, I think that I would die, Gutless.

Credits in the straight world klinkt erg Elastica voor mij maar dan wat ruiger, niks mis mee maar viel me op.

4* toen en nu!

Ik vind het ook een zeer sterke plaat. Geheel in de grungesferen van Cobain en consorten geschreven, aanstekelijke riffs en de woede spat er van af. Zulke feministische power-grungerock wordt heden ten dage niet gemaakt.
"Take everything, I want you to" is de ironische songtekst die iedereen te horen kreeg enkele dagen na de dood van haar man.
Door Rolling Stone-magazine genoemd als een van de beste 500 platen ooit gemaakt en ik ben het er misschien wel mee eens.

Fantastisch album! Vooral de afwisseling van dromerige zang en het gefrustreerde geschreeuw vind ik erg sterk. Helemaal omdat dit perfect ondersteunt wordt door rauwe, maar ook melodieuze muziek. Juist deze contrasten maken dit album interessant voor mij.

Tijdelijk 'vergeten' deze, vandaag weer eens uitgebreid beluisterd en geen spoor van slijtage! Hoewel (of misschien: omdat) voor mij de hele associatie met de dood van Kurt onbekend was tot pakweg een jaar geleden, heb ik dit altijd als een heel zelfstandig album gezien. Na een beetje wikipediaën weet ik er meer over maar ik blijf erbij: Zeer tof en genietbaar album. Doorstaat voor mij de tand des tijds. Halfje erbij, naar 4*

Was toentertijd wel weg van dit album, ik was toen een jaar of vijftien en dit ging er in als koek. Maar tegenwoordig vind ik het niet zo boeiend meer, nog wel leuk om eens een keer weer te horen en er staan een aantal echt goede nummers op zoals Doll Parts, maar over het algemeen toch wat te simpel en voor grunge uit die tijd luister ik liever naar een Soundgarden of een Alice in Chains.

Wat een strakke riffs!!!! Dit is één van de weinige albums met een vrouw op zang die ik geweldig vind.

Ik heb altijd een vermoeden gehad dat nummers als "Violet", "Plump", "Doll Parts" en "Softer, Softest" (deels?) geschreven zijn door Cobain, ze dragen, vind ik dan, zijn signatuur. Cadeautjes van Kurt aan Courtney?

Grappig, ik hoor er weer meer Smashing Pumpkins in terug.

Ja het was er één, die Courtney Love.

Toch een stukje geschiedenis, dit album van Hole. Ondanks alle stigma die de naam Courtney Love tegenwoordig met zich meedraagt heeft ze echt een heel behoorlijke strot, zeker als ze de scheur er flink in weet te gooien. Haar tamme stem vind ik af en toe wat zeurderig, maar goed, dat past bij het grunge-beeld. Wanneer Hole de registers opengooien geniet ik ook enorm van deze plaat. Ze leunen toch net wat teveel naar de Nirvana-stijl van grunge in plaats van de riot grrl punk of de zwaardere grunge, waardoor ik toch net wat felheid mis af en toe die ik van een band als L7 of Soundgarden wel terugkrijg.

Moet je toch eens het oeuvre van PJ Harvey gaan beluisteren, nog een paar niveaus hoger

GrootfaasHole is één van de weinig bands met een zangeres, naast the Cranberries, die ik kan waarderen. PJ wel geprobeerd, maar is niet blijven hangen. Ik zal het nog eens een kans geven!

Doe het!
To bring you my love vind ik het mooist
Cheers

Eens met Beachlicious, behalve over Cranberries dan.
Niet heel slecht of zo, maar de zangeres teveel horen is niet aan mij besteedt.
Hole dan, en vooral dit album vind ik echt geweldig. Veel frustratie/agressie maar toch ook een mooie stem om naar te luisteren.
Ik heb PJ Harvey ook wel eens geprobeerd (moet denk ik nog eens proberen is wel weer een tijd terug) en vond het heel mager.

Volgens ene Ian James (van de band Cell, ook op Geffen destijds) is dit dus wel degelijk het geval. Kan me voorstellen dat dit, om wat voor reden dan ook, nooit officieel toegegeven is. De (meeste) nummers zijn overduidelijk Cobain songs, en ook de titels zijn typische Cobain titels. Love heeft, zoals bekend, wel vaker gebruikt gemaakt van andere songwriters (zoals Billy Corgan).

Ik hoor er geen "typisch Cobain" in, ik zou het knap vinden als iemand dat kan. Het is gewoom grunge uit de jaren 90, shitloads of bands die een soortgelijk geluid hadden. Overigens vond ik zelf Nirvana ook geweldig en heb zo'n beetje alle albums, maar ik vind Hole geen Cobain 2.

Helaas kan ik Hole toch nooit meer los zien van de waardeloze onprofessionele rotstreek die Courtney Love haar publiek in Paradiso midden jaren '90 flikte. Dit album klinkt veel gepolijster dan de gruizige voorganger "Pretty on the inside" waarmee ik de band ontdekte en bevat een paar mooie nummers. Het veel betere geluid zal wel te maken hebben gehad met het budget dat ze tot haar beschikking had, gecombineerd met meer professionaliteit. Ik vind het zeker geen niveau Nirvana, da's echt teveel eer. Maar ik hoor wel de "echo van Kurt" in haar stem. Ze zullen elkaar wel qua zang geïnspireerd hebben. Maar verder, Hole, ik ben er al heel lang klaar mee...

Wat is er gebeurd in Paradiso?