The Hassles - The Hassles (1967)

Ik had verwacht hier allemaal krabbels van Billy Joel-fans aan te treffen ...

Nou, ik zie zojuist dit bericht bij Synchronity van The Police dat Every Step I Take (Every Move I Make) geleend zou zijn van het gelijknamige nummer op deze plaat van The Hasslers.

Weet jij misschien meer, Pieter Paal? Dan krijgen we zestien jaar na je bericht wellicht enige reuring bij The Hassles.
Nu ik de voorbije week berichten las over de gezondheid van Billy Joel plus zijn mentale welzijn plus een docu (zie hier bij Nu.nl) is het wellicht goed om eens aandacht te besteden aan dit album met hem in de bezetting?

Ik ben geen kenner, maar kan zijn muziek zeker waarderen!

PS - Xie dat Pieter niet meer actief is op MuMe. Iemand anders die meer weet?

Ik zit nu de Billy Joel docu te kijken op HBO, maar buiten de titel hoor ik eigenlijk geen gelijkenissen.

Dankjewel, Germ! Hoe was de docu? En is er daarin aandacht voor The Hassles?

Ik zou zeggen: vergelijk zelf. Ik hoor, behoudens de titel, ook nauwelijks overeenkomsten met het Police-nummer. Ik vind het niet eens onaardig, en het is ook leuk om een heel jonge Billy Joel (hier al herkenbaar) te horen zingen.

Het antwoord is hoorbaar een 'nee'. De grootste overeenkomsten zijn de twee regels uit het refrein en heel misschien hebben die Sting & co geïnspireerd.

Ik ga later vandaag deze plaat van The Hassles eens helemaal draaien en er vervolgens, tussen de drukte door, een stukkie over schrijven. Met die docu erbij is het goed als er hier wat inhoudelijks over hun muziek valt te lezen!

Groeten uit verhuisdozenland!

In 1967 heette dit psychedelische rock, waarbij ik moet denken aan The Spencer Davis Group of de eerste drie platen van Deep Purple. Je hoort bij The Hassles namelijk een mengsel van r&b en (westcoast) rock, waarbij expressiviteit voorop staat.
Dit is een coveralbum met werk uit de soul, eentje van Traffic (Coloured Rain) , eentje van Van McCoy (Giving Up) en één eigen compositie: I Can Tell werd geschreven door toetsenist William (Billy) Joel.

Muzikaal gezien een spannende tijd en dat geldt ook voor dit naamloze debuut van The Hassles. Het kan "alle" kanten opgaan met gitaar en elektronisch orgel als fundamenten. Zo is A Taste of Honey deels in driekwartsmaat en in Every Step I Take wordt maar liefst twee violen een bijrol gegund.
Opvallend is dat de nummers nogal eens vrij vlot worden weggedraaid, geheel naar de gewoonte van die dagen. Het doet vermoeden dat er live wel degelijk lange en geïmproviseerde versies werden gespeeld, want menigmaal is zo'n nummer nog niet af.

En nee, dit klinkt geheel niet als de Billy Joel die in het decennium erna solo doorbrak. Mede omdat ene John Dizek zingt, is het geluid van The Hassles geheel anders. Hij heeft een aangename stem met soms een rauw randje, passend bij de toegankelijke psychedelica die hier klinkt.
In 1992 kreeg The Hassles een cd-editie met bonussen, waar soul nadrukkelijker klinkt. Die versie staat op streaming. Aangenaam album, zeker voor hen die van sterk toetsenspel houden.

Dat het heel anders klinkt, ben ik met je eens. Maar ik denk in dat nummer wel degelijk de (vroege) stem van Billy Joel te herkennen.
Ik lees op Wikipedia inderdaad dat John Dizek de leadvocalen voor zijn rekening nam. Op het tweede album, na diens vertrek, trekt William Joseph Martin Joel de leadzang naar zich toe, maar ik denk dat hij deze op dat eerste album ook al deelt met Dizek. Discogs lijkt dat te bevestigen. Dus ik denk dat je in Every step you take wel degelijk Billy Joel hoort zingen.

Wel leuk dat Joel op het tweede album alle nummers zelf geschreven heeft (en dus ook zingt). Dat album geeft dan toch een beter beeld van 's mans vroege muzikale verrichtingen. Ik hoef het niet per se te bezitten, maar het is wel een leuk historisch artifact.

Hier nog een mooi en uitputtend overzicht van alles wat Billy Joel maakte voordat hij beroemd werd met Piano man.

En nou wil ik ook wel eens gaan luisteren naar Attila, Billy's volgende band. Ik heb altijd begrepen dat die een soort vroege hardrock maakten.

Heb het eerste deel net uitgekeken, prima docu. Het verhaal wordt mooi chronologisch verteld, ieder album komt langs. Ook zijn werk met The Hassles en Attila wordt besproken.