Dizzee Rascal - Tongue N' Cheek (2009)

Even voortbordurend op wat de BoordAppel al zegt; die jongen doet gewoon zijn ding en de lol spat er tegenwoordig vanaf!! Natuurlijk is het een hele omschakeling van zijn eerste album naar deze plaat, maar ik weet niet wat het is; deze jongen kan in mijn ogen helemaal niets fout doen. Zelfs als hij een beetje de pimp gaat uithangen (iets waar ik binnen dit genre een ongelofelijke bloedhekel aan heb) blijf ik geboeid luisteren en zelfs een combi met Tiesto vergeef ik hem meteen. Bonkers is voor deze alternatieve rocker zelfs de track van het jaar tot nu toe. Och Dizzee, je doet je best maar. Ik vreet het toch wel. Prima dit!!

Het ergste nog denk ik is dat het Dizzee zelf niks boeit dat muziekfans afhaken en dat hij alleen nog maar 14 jarige TMF'ers bij zijn 'shows' krijgt.

Maar dat gaat dus niet gebeuren. Op Lowlands was het één groot feest en daar zag ik geen TMFers.

Nee omdat die niet op lowlands komen.

En toch kwamen veel mensen daar speciaal voor Dizzee. Zoals ik al eerder zei, hier gaat hij helemaal geen nieuwe doelgroep mee aanboren. Zeker niet in Nederland waar hij toch amper gedraaid wordt op de radio of TMF.

Letterlijk overal waar ik kom draaien ze die kutbonkers.

Bonkers is wel een beetje doodgedraaid, het nummer is al dik een half jaar oud onderhand. Ik moet zeggen dat ik Holiday wel tamelijk briljant vind.

Waarom geef je hier maar een 0,5* aan? Heb je dit album ueberhaupt wel gehoord of hang je de purist uit en heeft ie afgedaan omdat ie nu een paar hits scoort? Het misschien niet zo geniaal als I Luv U, maar ik beleef er bijna net zoveel plezier aan...

Nee nee sorry dat is het niet. Maar ik ben fan geweest van Dizzee rascal, heb zijn oude platen stuk gedraaid. Ik vond ook remixes goed die toendertijd zijn uitgebracht. En ik heb deze plaat meerdere malen geprobeerd en ik vind het bedroefd.

Mischien is de 0,5 overdreven maar dat komt omdat het een plaat is waar ik op zat te wachten, en dan zo'n wanproduct...dat doet bijna pijn...

Nou ok ik maar er 1 * van.

Voor de mooie clip van holiday dan maar

Okay, ik snap het. Die video kan er inderdaad mee door.

Wat me opvalt is dat deze plaats hier en daar in magazines en op websites hoge beoordelingen krijgt (minstens bovengemiddeld), maar ik, als liefhebber van Maths and English en in wat mindere mate zijn grime op Showtime (Boy in da Corner nooit geluisterd), vind Tongue n' Cheeks behoorlijk tegenvallen.

Het klinkt voor mij alsof er gewoon een beat ofzo is aangezet en dat Dizzee letterlijk wat onzin brabbelt. Het voelde ook behoorlijk als gerecyclede lyrics aan.

Ik ga hem nog wel checken volgende week, hopende dat het wel een groot feest wordt... want dat kan er nog wel in zitten... hoop ik.

Ik hoorde op Bang Face (neo-rave) eerder dit jaar een geweldig harde remix van Bonkers... het origineel op dit album kan daar absoluut niet tegenop!

ja zeg, enkel de rap is nieuw..

Echt een totaal onware uitspraak, er zijn artiesten die hun ziel nog niet verkocht hebben en nog geven om de integriteit van hun creaties, product, muziek.

Nee hoor niet onwaar, want er staat duidelijk bij "in die zin". Jij rukt zo'n uitspraak uit de context en claimt dan dat ik onwaarheden vertel. Ik had het duidelijk over de zin van geld verdienen aan albums en dat iedere artiest uiteindelijk blij is als hij (één of heel veel) cd's verkoopt.

ondanks dat het geen zin heeft ,
als dat je punt was dan ga je wel voorbij aan het punt wat ik daarvoor maakte. Want of iemand blij is met wat hij verkoopt of de muziek afstemt op hoe hij het beste kan verkopen zijn 2 verschillende dingen.
En dat was nu precies mijn punt

Fuuuuck, ik wist niet dat "in die zin" zo'n uitgebreide betekenis(sen) had.

Commerciële muziek is er puur op gericht te verkopen, als prioriteit heeft het "sell, sell, sell".
Dat iedere zichzelf respecterende artiest daarentegen blij is met het centje dat hij kan meepikken, met iets wat hij graag doet, nl. muziek maken, is helemaal te begrijpen. Maar daarom is het nog geen commerciële muziek.

Op 18-jarige leeftijd heeft hij zijn landgenoten al weten te overtuigen van zijn talent met het debuut Boy in da Corner (2003). Dizzee Rascal rapte en produceerde, en als een echte ‘uomo universale’ wist hij op alle vlakken te excelleren. Voor zijn vervolgalbum Showtime wist de jongeling de lijn door te trekken en liet hij Europa verder kennismaken met zijn eigen geluid. De volgende stap was de V.S. en die wist hij uiteindelijk te bereiken met zijn derde plaat Maths + English. Om dit laatste te bewerkstelligen liet Dizzee zijn grime-achtergrond wat meer los en werkte hij samen met Amerikaanse rappers als Bun B en Pimp C. Toch wist de Londenaar een bepaald evenwicht te bewaren om een nieuw publiek aan te spreken, zonder de oude doelgroep te verliezen. De producties werden toegankelijker terwijl de raps even gretig bleven. Nu is het tijd voor alweer het vierde album van de Brit, waarbij hij beloofde dat Tongue ’N Cheek een nieuw hoofdstuk in zijn carrière zou inluiden.

Voordat men überhaupt het album opzet is er een aantal zaken dat de aandacht trekt. Ten eerste blijkt Tongue ’N Cheek een bijzonder kort album te zijn, dat maar elf nummers telt. Ten tweede is één van die tracks Dance Wiv Me, dat al uit 2008 dateert. Als laatste is de derde single Holiday net uit, terwijl de zomer net is geëindigd en iedereen zijn school of werk weer heeft herpakt. Om het album nu al te veroordelen op deze fouten is wellicht voorbarig, maar dat er sprake is van wat nalatigheid mag duidelijk zijn.

Maar wanneer men de plaat opzet blijkt de vrees op een tegenvaller juist. De muziek lijkt met dezelfde nonchalance te zijn gemaakt als de planning. Op productiegebied laat zo ongeveer iedereen het afweten, maar Cage is toch wel de grote schuldige. De boezemvriend van Dizzee laat inspiratieloze bliepjes bij elkaar komen en probeert de luisteraars ervan te overtuigen dat het beats zijn. Dat er bij Dirtee Cash en Money Money samples van het vorige album worden gebruikt, getuigt trouwens ook niet van grote ijverigheid. De Nederlandse inbreng van Tiësto op Bad Behaviour en Armand Van Helden op Bonkers is wel amusant, maar niet meer dan dat. Calvin Harris is met zijn funky dancemelodieën op twee nummers te horen, maar weet de plaat niet naar een hoger niveau te tillen. Zelfs drum & bass-legende Shy FX weet op Can’t Tek No More slechts een clichématig jungledeuntje af te leveren. Dizzee Rascal heeft tijdens interviews beweerd te kunnen rappen over elke beat die hem gegeven wordt, maar blijkbaar mogen slechte producties ook tot die categorie worden gerekend.

De rapper weet zich qua flow nog redelijk staande te houden. Dizzee laat nogmaals zien met alle gemak van de wereld zijn woorden aan de muzikale ondersteuning te kunnen laten kleven. Toch zijn de raps inhoudelijk flink uitgehold: als hij het niet over geld heeft, praat hij over welke seksuele handelingen vrouwen bij hem verrichten en anders beschrijft hij wel een willekeurig feestje. De onderwerpen zijn zeer eenzijdig en lijken puur voor de massa gemaakt te zijn. Men kan er ook niet omheen Tongue ‘N Cheek te vergelijken met de muzikale prestaties die reeds op zijn cv staan.

Als er wordt gekeken naar wat Dizzee Rascal de muziekwereld heeft gebracht, is het zeker niet gek om hoge verwachtingen te hebben van zijn vierde wapenfeit. Tongue ’N Cheek is echter een hele zwakke plaat gebleken. Naast de korte duur ervan en de slecht geplande release van de single is er muzikaal weinig goeds te ontdekken aan het album. De tracks doen het optimistisch gezien redelijk als achtergrondmuziek, maar dat kan niet de bedoeling zijn geweest. De super hongerige ‘Boy in da Corner’ op de snoeiharde eigenbeats heeft plaatsgemaakt voor een geldwolf die wat makkelijke beats probeert aan te kleden met bijna even simpele raps. Hopelijk verloochent Dizzee Rascal zijn wortels niet helemaal en zal hij het in de toekomst nog goedmaken.

Bron: www.hiphopleeft.nl

Flinke wanprestatie dit.

Om eerlijk te zijn vind ik Dizzee Rascal geweldig. Ik vind dees in ieder geval op het eerste gehoor beter dan Boy in the corner. Vooral deze versie van Chillin wiv da man dem later

Ik vind het een vrij aardig album. Commercieel maar oke

Ik kende de naam Dizzee Rascal alleen van de site Play.com en zag vorige week de video van Dirty Cash (Money Talks). Eigenlijk nog wat leuker dan het orgineel van The Adventures Of Stevie V.
Heb even de clips op youtube bekeken die hier gelinkt worden. Ik weet niet wat ik ervan moet vinden. Ik ben iig blij dat het Brits is en niet uit de VS (toch???)

Ongelooflijk goed album vind ik zelf. Lekkere beats en goede raps vandaar dat hij bij mij op nummer 1 staat. Favorieten Bonkers, Dance Wiv Me en Dirtee Cash.

Ik kende Dizzees muziek al wel, maar sinds het optreden van hem op Glastonbury 2010, heeft hij mij echt geraakt. Wat ging het los daar zeg, en die cover met Florence is echt fantastisch. Heb dus alle albums van hem gekocht en ik begon met Tongue N Cheek. Leuk die hitjes, liggen goed in het gehoor, maar na een paar keer luisteren van het hele album moet ik helaas concluderen dat het niet echt beklijft. Het is gelikt geproduceerd, maar ik vind het niet vet. Bovendien vervelen de housedeuntjes al snel. Money Money vind ik qua beat eigenlijk het enige vette nummer van het album. En ik vind bovendien de tweede cd leuker om te luisteren. Daar staan live versies op en dus die cover met Florence. Kortom, leuk tussendoortje, maar ik luister toch liever naar z'n vorige cd's.

Ik hoop dat Dizzee met zijn 5e album wat meer terug naar z'n roots gaat, rauw en minder commercieel. Hij doet z'n ding, dat is te gek, maar wat minder commerciële housedeuntjes en meer diepgang vind ik toffer.

Leuk plaatje!

De negatieve kritieken zijn begrijpelijk, je zal maar een grimertje zijn en één van de grondleggers van het genre met een plaatje als dit zien aankomen. Ik heb het voordeel om toch al vooral via de electronic en dance kant het hiphop genre binnen te komen, dus dit ligt mij al een pak meer.

Niet dat daarom alles maar even goed is. Dirtee Cash vind ik maar matig, Freaky Freaky is wel érg plat en Holiday/Dance Wiv Me zijn ook niet de sterkste hits, maar verder staan er nog steeds een paar erg leuke nummers op.

Bonkers krijgen ze bij mij niet echt stuk, Road Rage is vooral een plaatje dat aan het eerdere Dizzee werk doet denken. Verder zijn het vooral plaatjes met erg veel humor en zelfberusting. Leisure is het perfecte antwoord voor alle streetcred-jankers, en Money Money is een aardig opgewekt en lollig tussendoortje.

Chillin' Wiv da Man Dem was voor mij de grootste verrassing van het album. Daarom zeker niet het beste nummer, maar hoewel qua tekst enorm banaal en qua muziek aardig fout weet het toch een geweldig chill en melancholisch sfeertje op te roepen.

Kleine 4* kan ik wel kwijt hier. De volbloed grimer zal wel stomen bij het horen van dit album, maakt het alleen maar grappiger.

Staan wel leuke mixes tussen rap en dance, maar ook wat missers.

Hier werd het allemaal wel heel commercieel en afgeraffeld. Dance wiv me en ook Bonkers zijn wel oke op zich. Maar de rest is zwaar onder de maat.

Ik snap het lage gemiddelde en de negatieve reacties echt niet. Natuurlijk is dit album niet te vergelijken met zijn eerdere albums. Met grime heeft dit niks meer van doen, hij werkt hier samen met grote namen in de dance-wereld, en het hele album gaat dan ook heel erg richting de dance-pop, met raps eroverheen. Is dat erg? Nee hoor, het is gewoon een andere stijl. En kijk alleen maar naar de albumtitel, daarmee wil Dizzee al duidelijk maken dat je dit niet al te serieus moet nemen. Niks mis met simpel vermaak, zeker niet als dat zo gebracht wordt als op dit album. Hier word ik nou echt vrolijk van.

Het album staat vol met vrolijke melodieën, maar is ook weer niet zo simpel als het op het eerste gehoor lijkt. Het is wat mij betreft gewoon ontzettend goed geproduceerd. Voor dit album waren we destijds al van tevoren lekker gemaakt door de leuke hits Dance Wiv Me (die ik steeds leuker ben gaan vinden, één van de fijnste Calvin Harris-producties) en Bonkers (ook een erg geinig hitje). Verder is ook Holiday een bijzonder leuke single. Als je dat nummer draait, is het meteen zomer in huis. De vierde single, Dirtee Cash, is natuurlijk grotendeels gebaseerd op Dirty Cash van Stevie V en daardoor eigenlijk niet zo bijzonder, maar klinkt toch leuk, vooral omdat het origineel ook al zo leuk is.

Máár, de albumtracks zijn ook zeker niet slecht te noemen. Road Rage doet nog het meest aan zijn grime-verleden denken, en Chillin' Wiv Da Man Dem valt ook enigszins uit de toon omdat het juist een heel relaxed nummer is. Verder staat het vol met vrolijkheid en gezelligheid, en beweeg je zo mee op het tempo van de aanstekelijke liedjes. De kracht van dit album zit hem echter in het feit dat het minder simpel is dan het lijkt, zoals ik al zei, waardoor het niet snel gaat vervelen. Helemaal niks mis mee, dit album, ondanks wat het gemiddelde en sommige reacties doet vermoeden.

Eens