Dizzee Rascal - Tongue N' Cheek (2009)

Leuk en lekker afwisselend album. Tracks als Bonkers, Road Rage, Dance Wiv Me of Can't Tek Me No More lijken in niets op elkaar. Een commerciële move van Dizzee? Welnee, dit zal totaal niet aanslaan buiten waar Dizzee al voet aan wal heeft.

Hij doet gewoon lekker zijn eigen ding en veel mensen kunnen daar blijkbaar niet mee omgaan. Als je een grimealbum verwacht ben je inderdaad aan het verkeerde adres maar voor aanstekelijke feestmuziek aan het goede.

Op 18-jarige leeftijd heeft hij zijn landgenoten al weten te overtuigen van zijn talent met het debuut Boy in da Corner (2003). Dizzee Rascal rapte en produceerde, en als een echte ‘uomo universale’ wist hij op alle vlakken te excelleren. Voor zijn vervolgalbum Showtime wist de jongeling de lijn door te trekken en liet hij Europa verder kennismaken met zijn eigen geluid. De volgende stap was de V.S. en die wist hij uiteindelijk te bereiken met zijn derde plaat Maths + English. Om dit laatste te bewerkstelligen liet Dizzee zijn grime-achtergrond wat meer los en werkte hij samen met Amerikaanse rappers als Bun B en Pimp C. Toch wist de Londenaar een bepaald evenwicht te bewaren om een nieuw publiek aan te spreken, zonder de oude doelgroep te verliezen. De producties werden toegankelijker terwijl de raps even gretig bleven. Nu is het tijd voor alweer het vierde album van de Brit, waarbij hij beloofde dat Tongue ’N Cheek een nieuw hoofdstuk in zijn carrière zou inluiden.

Voordat men überhaupt het album opzet is er een aantal zaken dat de aandacht trekt. Ten eerste blijkt Tongue ’N Cheek een bijzonder kort album te zijn, dat maar elf nummers telt. Ten tweede is één van die tracks Dance Wiv Me, dat al uit 2008 dateert. Als laatste is de derde single Holiday net uit, terwijl de zomer net is geëindigd en iedereen zijn school of werk weer heeft herpakt. Om het album nu al te veroordelen op deze fouten is wellicht voorbarig, maar dat er sprake is van wat nalatigheid mag duidelijk zijn.

Maar wanneer men de plaat opzet blijkt de vrees op een tegenvaller juist. De muziek lijkt met dezelfde nonchalance te zijn gemaakt als de planning. Op productiegebied laat zo ongeveer iedereen het afweten, maar Cage is toch wel de grote schuldige. De boezemvriend van Dizzee laat inspiratieloze bliepjes bij elkaar komen en probeert de luisteraars ervan te overtuigen dat het beats zijn. Dat er bij Dirtee Cash en Money Money samples van het vorige album worden gebruikt, getuigt trouwens ook niet van grote ijverigheid. De Nederlandse inbreng van Tiësto op Bad Behaviour en Armand Van Helden op Bonkers is wel amusant, maar niet meer dan dat. Calvin Harris is met zijn funky dancemelodieën op twee nummers te horen, maar weet de plaat niet naar een hoger niveau te tillen. Zelfs drum & bass-legende Shy FX weet op Can’t Tek No More slechts een clichématig jungledeuntje af te leveren. Dizzee Rascal heeft tijdens interviews beweerd te kunnen rappen over elke beat die hem gegeven wordt, maar blijkbaar mogen slechte producties ook tot die categorie worden gerekend.

De rapper weet zich qua flow nog redelijk staande te houden. Dizzee laat nogmaals zien met alle gemak van de wereld zijn woorden aan de muzikale ondersteuning te kunnen laten kleven. Toch zijn de raps inhoudelijk flink uitgehold: als hij het niet over geld heeft, praat hij over welke seksuele handelingen vrouwen bij hem verrichten en anders beschrijft hij wel een willekeurig feestje. De onderwerpen zijn zeer eenzijdig en lijken puur voor de massa gemaakt te zijn. Men kan er ook niet omheen Tongue ‘N Cheek te vergelijken met de muzikale prestaties die reeds op zijn cv staan.

Als er wordt gekeken naar wat Dizzee Rascal de muziekwereld heeft gebracht, is het zeker niet gek om hoge verwachtingen te hebben van zijn vierde wapenfeit. Tongue ’N Cheek is echter een hele zwakke plaat gebleken. Naast de korte duur ervan en de slecht geplande release van de single is er muzikaal weinig goeds te ontdekken aan het album. De tracks doen het optimistisch gezien redelijk als achtergrondmuziek, maar dat kan niet de bedoeling zijn geweest. De super hongerige ‘Boy in da Corner’ op de snoeiharde eigenbeats heeft plaatsgemaakt voor een geldwolf die wat makkelijke beats probeert aan te kleden met bijna even simpele raps. Hopelijk verloochent Dizzee Rascal zijn wortels niet helemaal en zal hij het in de toekomst nog goedmaken.

Bron: www.hiphopleeft.nl

Ik kende Dizzees muziek al wel, maar sinds het optreden van hem op Glastonbury 2010, heeft hij mij echt geraakt. Wat ging het los daar zeg, en die cover met Florence is echt fantastisch. Heb dus alle albums van hem gekocht en ik begon met Tongue N Cheek. Leuk die hitjes, liggen goed in het gehoor, maar na een paar keer luisteren van het hele album moet ik helaas concluderen dat het niet echt beklijft. Het is gelikt geproduceerd, maar ik vind het niet vet. Bovendien vervelen de housedeuntjes al snel. Money Money vind ik qua beat eigenlijk het enige vette nummer van het album. En ik vind bovendien de tweede cd leuker om te luisteren. Daar staan live versies op en dus die cover met Florence. Kortom, leuk tussendoortje, maar ik luister toch liever naar z'n vorige cd's.

Ik hoop dat Dizzee met zijn 5e album wat meer terug naar z'n roots gaat, rauw en minder commercieel. Hij doet z'n ding, dat is te gek, maar wat minder commerciële housedeuntjes en meer diepgang vind ik toffer.

Leuk plaatje!

De negatieve kritieken zijn begrijpelijk, je zal maar een grimertje zijn en één van de grondleggers van het genre met een plaatje als dit zien aankomen. Ik heb het voordeel om toch al vooral via de electronic en dance kant het hiphop genre binnen te komen, dus dit ligt mij al een pak meer.

Niet dat daarom alles maar even goed is. Dirtee Cash vind ik maar matig, Freaky Freaky is wel érg plat en Holiday/Dance Wiv Me zijn ook niet de sterkste hits, maar verder staan er nog steeds een paar erg leuke nummers op.

Bonkers krijgen ze bij mij niet echt stuk, Road Rage is vooral een plaatje dat aan het eerdere Dizzee werk doet denken. Verder zijn het vooral plaatjes met erg veel humor en zelfberusting. Leisure is het perfecte antwoord voor alle streetcred-jankers, en Money Money is een aardig opgewekt en lollig tussendoortje.

Chillin' Wiv da Man Dem was voor mij de grootste verrassing van het album. Daarom zeker niet het beste nummer, maar hoewel qua tekst enorm banaal en qua muziek aardig fout weet het toch een geweldig chill en melancholisch sfeertje op te roepen.

Kleine 4* kan ik wel kwijt hier. De volbloed grimer zal wel stomen bij het horen van dit album, maakt het alleen maar grappiger.