Sonata Arctica - Ecliptica (1999)

Nu ik The Days Of Grays eindelijk gekocht heb en daarmee mijn Sonata Arctica studioalbumcollectie (mooi woord voor scrabble) compleet is, is een chronologische herbeluistering van het complete oeuvre. Nu luister ik Sonata Arctica's albums altijd op het moment dat de kou langzaamaan weer begint in te zetten, dus een straf is het zeker niet. Met The Ninth Hour nog maar net een maand uit, is het helemaal leuk om de evolutie duidelijk te zien.

Ecliptica is een album dat overduidelijk geschoeid is op de Stratovarius-leest. Snelle en opzwepende power metal met hoge zang, neoklassieke solo's en olijke toetsenpartijen. Het kan echter de Finse charme zijn, maar Sonata Arctica klinkt slechts oppervlakkig vrolijk en speelt al vanaf het begin vrij naargeestige en serieuze nummers. Oorlogstrauma's, internetprivacy en liefdesverdriet; slechts Fullmoon valt een beetje buiten de boot qua thematiek (maar zorgt wel meteen voor een erg vermakelijke track).

De voornaamste kracht van de band zat hem al meteen in de zang van Tony Kakko die bij vlagen aan Joey Tempest (Europe) doet denken, maar toch behoorlijk wat rauwer uit de hoek komt. In tegenstelling tot het wat gladdere stemgeluid van Timo Kotipelto (Stratovarius), raakt Kakko bij mij toch altijd net wat krachtiger de gevoelige snaar. Of dit nu gebeurt bij een mierzoete (en tegelijkertijd nare) ballad als Letter To Dana of bij een supersnelle kraker als Destruction Preventer, de zang is altijd topnotch in al zijn jonge ongedwongenheid.

Ecliptica is een absolute powermetalklassieker, maar is tegelijkertijd eigenlijk het enige album waarop de band deze sound handhaafde. Als de fans roepen dat de band tegenwoordig niet meer speelt zoals ze dat vroeger deden, is hier in feite niets foutiefs aan, maar op het vervolgalbum evolueerde de sound al meteen veel meer naar een progressievere stijl. In ieder geval een erg mooi begin van een mooie carriere!

Aangezien Lennert een band voorloopt, vind ik wel dat ik deze achterstand moet inhalen. Sonata Arctica is voor mij ook niet zomaar de eerste de beste band. Toen mijn vrouw nog mijn vriendinnetje was, was ze gek op deze Finnen en ik zal maar eerlijk bekennen dat ik er weinig mee had. Gaandeweg zal wel duidelijk worden waarom.

Ecliptica is het album dat hier in huis nooit echt gedraaid is. Ik ken er wel wat materiaal van. Er zitten wel wat verplichte nummertjes van de live set op. Ik luister dit weer na enige jaren en om eerlijk te zijn kan ik de Stratovarius sound wel waarderen. Tony Kakko zal waarschijnlijk voor mij altijd wel die aalgladde zanger blijven, maar hij irriteert me vrij weinig op dit album. De songs zijn heel redelijk, maar pas met Picturing The Past en Destruction Preventer wordt het pas echt leuk. Aangezien ik verwacht had veel onvoldoendes uit te delen, verbaas ik mezelf in elk geval door hier een heel keurige 3,5* te geven.

Ik dacht vroeger altijd dat er in Metal alleen maar gebruld en geschreeuwd werd en dat de teksten over satan en de dood gingen. Dat geldt uiteraard alleen maar voor de extreme metalgenres en het is jammer dat dit vooroordeel nog steeds leeft bij veel onwetenden.

Sonata Arctica is het volledig tegenovergestelde. Cleane zang, melodisch gitaarwerk, meestal een zeer hoog tempo, catchy refreinen en teksten over liefde, wolven en fantasy. Het subgenre Power Metal wordt vaak gay metal genoemd door 'true' metalheads, maar dat kon mij nooit iets schelen. Dit was het geluid van mijn pubertijd. Ik heb alle grote Power Metal bands gehoord: Hammerfall, Sabaton, Stratovarius, Dragonforce, Blind Guardian, Iced Earth en veel veel meer. Aan de basis daarvan lag dit album. Sommige nummers hierop heb ik letterlijk 100den keren gehoord en het opnieuw beluisteren is dan ook pure nostalgie. Love it!

Favoriete nummer: Fullmoon