Sonata Arctica - Winterheart's Guild (2003)

Op weg naar perfectie... Sonata heeft hier alle zaakjes fantastisch goed bij elkaar gezet... op de ballads na, die kosten ze een halve ster. Ruins of my life en Gravenimage zijn daarentegen wel absoluut prachtig.

Een geweldig album. Voor Sonata Arctica vrij veel krachtige nummers. Perfect om de speakers flink bij open te zetten. Maar ook de teksten zijn zeker overdacht. Het beste nummer van dit album: Broken

Jij vindt Sonata Arctica zeker best goed, of nie?

Prachtig album.
Ook op dit album is te zien hoe briljant deze musici zijn. The Cage is daar een goed voorbeeld van, die snelheid is ongelooflijk.
Daarnaast vind ik "Draw me " toch een uitermate irritant nummer, helaas.

4,5 ster

Zeer goed album weer van deze Finse band. Uptempo nummers, afgewisseld met rustige momenten. Goede instrumentatie, met een goede zanger. En melodieus. 4 sterren.

eerste twee nummers zijn briljant en van af "the cage" domineert de middelmaat, maar nog altijd wel aardig om aan te horen

Silver Tongue, Victoria's Secret, Champagne Bath en Ruins of my Life zijn anders ook zeer sterk hoor.

victoria's secret vind ik ietwat standaard, silver tongue heeft een leuke aparte melodie maar is in z'n totaliteit toch vrij beperkt, champagne bath vind ik een beetje rommelig en ruins of my life snel en redelijk catchy maar niet echt bijzonder en onderscheidend

Geweldig album. Ik geniet letterlijk van elke seconde. Sommige melodietjes lopen niet super (refrein Champagne Bath), maar dat is niet zo erg dat het gaat storen. De gare melodieën maken Sonata Arctica misschien ook wel Sonata Arctica. Ik vind het heerlijk.

nee sorry, na paar keer luisteren blijkt victoria's secret toch wel sterk te zijn en dat geldt oo voor jouw nietgenoemde broken maar champagne bath blijft rommelig etc., etc.
aan de andere kant moet me even van het hart dat the misery echt zn naam aan doet; wat een walgelijk nummer echt een van de zwakste nummers die ik ken van SA samen met tallulah.
"if you fall i'll catch" dat soort cliché's ben ik niet van SA gewend

Hun ballads zijn over het algemeen wel wat zwak, behalve Broken, Shamandalie en They Follow.

Maar voor de rest is Sonata Arctica de enige band die ik kan blijven luisteren. Ben ik het zat? Na 'n maandje klinkt alles weer vers en heerlijk.

die tijd heb ik ook gehad, ik stapte op de fiets en moest eerst bedenken welk album ik van sonata arctica ik ging op zetten.
nu luister ik alleen de laatste twee zeer af en toe.

en vind je last drop falls en letter to dana trouwens geen mooie ballads?

Mijn favoriete album van de power metal periode van Sonata Arctica. Progressieve invloedjes komen hier al stiekem om de hoek kijken, en dan doel ik vooral op japanse bonustrack The Rest of the Sun Belongs to Me, met zijn rare maatwisselingen, en The Ruins of My Life. Verder is het songmateriaal toch een stuk afwisselender en donkerder dan bij Silence en Ecliptica en komt het allemaal wat minder kinds over.

Favoriete nummers: Victoria's Secret en The Ruins of my Life.

Zeer goed album Silver tongue en Broken zijn duidelijk een van de beste nummers van hun.

Ai, deze was ik helemaal vergeten! Ik dacht dat ik hun eerste twee albums veruit het beste vond maar dat moeten dus de eerste drie zijn! Deze gaat qua perfectie nog net iets verder dan voorganger Silence. Niet qua songs maar qua produktie bedoel ik. Toch geen 5 sterren want het afschuwelijke Draw me kost ze een halve ster. Gelukkig staat ie als laatste en kan ik 'm na The ruins of my life afzetten

'Draw Me' vind ik nog gaan, maar 'The Misery':

Voor de rest een vrijwel perfect album.

Waar op allmusic (2*) nog een beetje spottend wordt gedaan over het ontbreken van solo's in de eerste twee nummers, kan ik het daar toch niet mee eens zijn. Na de degelijke opener en het indrukwekkende Gravenimage klinkt de openingssolo van The Cage echt fenomenaal. Helaas een wisselvallig album verder, waar nog een paar leuke stukjes in Silver Tongue en Champagne Bath opvallen. O ja, en als hele nummer Broken natuurlijk: mijn favoriet van het album. In tegenstelling tot The Misery en Draw Me weten ze hier op een tempo lager wél interessant te klinken.

Na jaren weer is opgezet het blijft toch een heerlijk compact power metal abum.

Sonata Arctica 1.5

Laat nog net niet de oude sound helemaal vallen (Abandoned, Pleased, Brainwashed, Exploited en The Cage klinken nog heel erg 'klassiek SA'), maar zet een flinke stap in de progressieve richting. Het album bevat met songs als Gravenimage, Champagne Bath, Broken en The Ruins Of My Life vrij vooruitstrevende composities, waar de band voor het eerst goed experimenteert met het loslaten van de rechttoe rechtaan power metal en prog metal invloeden erin gooit. Tekstueel gezien lijkt het erop dat Tony het Engels eindelijk meester is geworden, waardoor het niet langer lachen geblazen is met hele kromme zinsconstructies.

Gravenimage is mijn eerste sublieme ervaring met Sonata Arctica, maar ook The Ruins Of My Life met zijn hectische begin en plotselinge overgang naar opzwepende gitaarsolo laat iets horen dat echt bijzonder is en nooit door een Stratovarius of Nightwish neergezet had kunnen worden. De semi-ballad Broken is daarnaast ook een zeer eigenzinnige track, terwijl het oppervlakkig vrolijke The Cage (totaal geen vrolijke tekst) niet uit je hoofd te slaan is.

Ik kan me moeilijk voorstellen dat dit album ooit overtroffen zal worden als het aankomt op wat de band nog gaat produceren, maar het betekent voor mij wel ook dat ik niet per se huiverig ben over het feit dat de band niet meer klinkt als op de eerste twee albums het geval is. Een absolute kraker waar ik altijd van zal genieten.

Voorlopige tussenstand:
1. Winterheart's Guild
2. Silence
3. Ecliptica

Ik ga rustig verder met het naar beneden halen van de gemiddeldes. Dit album heb ik ook vrij vaak gehoord. Mijn vrouw is hier dol op. Ik snap ook wel dat veel mensen dit geweldig vinden, maar Sonata Arctica heeft toch echt iets dat me irriteert. Over het algemeen hoor ik veel goede dingen. Sonata Arctica maakt duidelijk weer stappen in zijn ontwikkeling met dit album. Silver Tongue vind ik echt een goed nummer, totdat Kakko met stukken aan komt zetten waarbij ik het liefste toch weer wil doorspoelen. De basis is lekkere, op Stratovarius geënte, power metal. De progressieve elementen zijn zeker leuk, maar met Kakko is Sonata Arctica toch wel de emo van het genre. soms ook iets te happy, maar niet op een Helloweenmanier. Dat soort dingen zijn helemaal niet erg, maar dan hoor ik dat toch liever in andere genres. Na al die jaren hoopte ik dat Sonata Arctica niet meer zo zou jeuken, maar dat pakt helaas anders uit. Ik hoor genoeg goede dingen, maar net die paar minpuntjes kan ik me niet overheen zetten.

tussenstand:
1. Winterheart's Guild
2. Silence
3. Ecliptica