Sonata Arctica - Winterheart's Guild (2003)

Sonata Arctica 1.5

Laat nog net niet de oude sound helemaal vallen (Abandoned, Pleased, Brainwashed, Exploited en The Cage klinken nog heel erg 'klassiek SA'), maar zet een flinke stap in de progressieve richting. Het album bevat met songs als Gravenimage, Champagne Bath, Broken en The Ruins Of My Life vrij vooruitstrevende composities, waar de band voor het eerst goed experimenteert met het loslaten van de rechttoe rechtaan power metal en prog metal invloeden erin gooit. Tekstueel gezien lijkt het erop dat Tony het Engels eindelijk meester is geworden, waardoor het niet langer lachen geblazen is met hele kromme zinsconstructies.

Gravenimage is mijn eerste sublieme ervaring met Sonata Arctica, maar ook The Ruins Of My Life met zijn hectische begin en plotselinge overgang naar opzwepende gitaarsolo laat iets horen dat echt bijzonder is en nooit door een Stratovarius of Nightwish neergezet had kunnen worden. De semi-ballad Broken is daarnaast ook een zeer eigenzinnige track, terwijl het oppervlakkig vrolijke The Cage (totaal geen vrolijke tekst) niet uit je hoofd te slaan is.

Ik kan me moeilijk voorstellen dat dit album ooit overtroffen zal worden als het aankomt op wat de band nog gaat produceren, maar het betekent voor mij wel ook dat ik niet per se huiverig ben over het feit dat de band niet meer klinkt als op de eerste twee albums het geval is. Een absolute kraker waar ik altijd van zal genieten.

Voorlopige tussenstand:
1. Winterheart's Guild
2. Silence
3. Ecliptica

Ik ga rustig verder met het naar beneden halen van de gemiddeldes. Dit album heb ik ook vrij vaak gehoord. Mijn vrouw is hier dol op. Ik snap ook wel dat veel mensen dit geweldig vinden, maar Sonata Arctica heeft toch echt iets dat me irriteert. Over het algemeen hoor ik veel goede dingen. Sonata Arctica maakt duidelijk weer stappen in zijn ontwikkeling met dit album. Silver Tongue vind ik echt een goed nummer, totdat Kakko met stukken aan komt zetten waarbij ik het liefste toch weer wil doorspoelen. De basis is lekkere, op Stratovarius geënte, power metal. De progressieve elementen zijn zeker leuk, maar met Kakko is Sonata Arctica toch wel de emo van het genre. soms ook iets te happy, maar niet op een Helloweenmanier. Dat soort dingen zijn helemaal niet erg, maar dan hoor ik dat toch liever in andere genres. Na al die jaren hoopte ik dat Sonata Arctica niet meer zo zou jeuken, maar dat pakt helaas anders uit. Ik hoor genoeg goede dingen, maar net die paar minpuntjes kan ik me niet overheen zetten.

tussenstand:
1. Winterheart's Guild
2. Silence
3. Ecliptica