Tangerine Dream - Winter in Hiroshima (2009)

Geweldig album, kom er nog op terug.

Hoe kom ik nou weer bij dit album terecht? Niet dat het er echt toe doet, maar misschien wel leuk om te weten. Het verhaal is niet heel spectaculair (sorry) maar ik was even in het profiel van tangmaster aan het snuffelen. Zo zag ik al vaker de naam Tangerine Dream staan, ik heb voor dit album gekozen omdat ik 5* voor een 2009 plaat niet niks vind. Nou weet ik niet precies hoe andere users beoordelen, maar aangezien tangmaster mij een wijs man lijkt (weliswaar een Tangerine Dream fan heb ik zo het idee ) werd ik toch nieuwsgierig naar deze plaat. Daarnaast spreken de albumtitel en de tracktitels mij ook wel aan, voor wat het waard is.

Nu wist ik dus totaal niet wat ik moest verwachten van Winter in Hiroshima, aangezien electronic een breed genre is en ik niet eerder in aanraking ben met deze act. Nu moeten jullie weten dat ik niet heel veel verstand heb van dit soort muziek. En ik kan er naast zitten maar heb begrepen dat dit ambient is (?). Ach ja, de vraag is of dit er echt toe doet.

Als het is om muziek op een professionele manier te beoordelen, de technische kant te beschrijven en te kunnen vergelijken met andere artiesten in het genre dan doet het er zeker toe. Op al deze punten zak ik met een diepe onvoldoende voor de test. Maar wat ik wel kan is de muziek ervaren en er wel of niet van genieten. En momenteel geniet ik hier heel erg van.

Winter in Hiroshima staat bol van de spanning, de verrassende effecten en momenten van rust in combinatie met een massaler geluid. Fraaie en soms dromerige melodieën, enkele vage maar daardoor zeker niet minder mooie muziekstukken. En als crème de la crème ook nog eens hypnotiserende zang. En dat allemaal gevangen op een cd die net iets langer dan een uur duurt. Ik vind het knap en luister vol bewondering naar Winter in Hiroshima van Tangerine Dream.

@ Rhythm & Poetry

He dat is grappig dat je dit album kan waarderen, toch zou je eens naar de andere drie in deze reeks moeten luisteren wordt deze nog duidelijker.

Nu zie ik het inderdaad - leuk met die albumtitels, doet me aan Atmopshere denken - ik ben nu bezig met wat ouder werk van Tangerine Dream (Phaedra) maar ik zal ze zeker gaan beluisteren. Dank voor de tip!

Ayumi's Loom is trouwens van een adembenemende schoonheid.

Dit klinkt lekker zeg!

Winter in Hiroshima is alweer het 4de deel van The Five Atomic Seasons, een zeer opvallend project van TD. Ook dit deel mag zeker als een geslaagd album genoemd worden, echter haalt ie het niet bij Autumn in Hiroshima, die ik over de gehele linie spannender en afwisselender vind klinken. Tevens weet ie ook niet zo te imponeren als Summer in Nagasaki.
Toch is ook Winter in Hiroshima een zeer aangenaam album te noemen en bevalt ie me sowiezo beter dan een gemiddelde winter in Nederland .
Het album opent met "Transition" die meteen al aanstekelijk werkt vanwege een opvallend en charmerend thema, waarbij ook de zangpartij in positieve zin opvalt. Wat dat betreft een prima opener.
Vanaf "Ayumi's Loom" wordt het tempo binnen de muziek voor eventjes flink opgeschroefd en krijgen we een sterk stukje muziek te horen die sowiezo al opvalt, vanwege de simpele, doch aanstekelijke melodielijn. Naarmate het nummer overgaat in de 2de helft, wordt het nummer zweveriger van aard.
Vanaf nummer 3 blijft de muziek sowiezo vrij zweverig en ingetogen, maar in z'n geheel weet ie wel de aandacht op me te blijven vestigen. Zowel "Outlook" als "Togetherness" zijn bescheiden, rustgevende pareltjes te noemen, waar bij de eerste de piano en bij de tweede de dromerige electrische gitaar opvalt.
Ook "Echo of Light" en "Key Moment" is typische TD-kost: mooi en ingetogen, maar niet altijd even toegankelijk. Pas bij meerdere luisterbeurten ontdek je pas echt wat er binnen de muziek gebeurt en ontwaar je er meer uit. Tevens komen de verscheidene melodielijnen dan ook beter tot hun recht. Het is niet altijd even boeiend, maar binnen de muziek van dit album werkt het wel. Ook omdat het eigenlijk om één groot stuk muziek gaat, verspreidt over 9 nummers, waardoor ook dit TD-album het best tot z'n recht komt, indien deze in één keer geluisterd wordt.
Vanaf "Insiders" wordt het gaspedaal weer wat meer ingedrukt en krijgen we herkenbaar TD-materiaal voorgeschoteld wat me zelfs een beetje doet herinneren aan TD in lang vervlogen tijden. Heel onopvallend gaat "Insiders" over in "Nexuses" en het tempo blijft praktisch over de gehele linie redelijk hoog. Ondanks het tempo laten de nummers pas bij meerdere luisterbeurten hun geheim ietwat los, echter blijft het op een bepaalde manier 'afstandelijk' klinken. Hoewel ik dit niet altijd accepteer binnen de muziek van TD, kan het er hier wel mee door.
Afsluiter "Glowing Vision" sluit de plaat op passende wijze af.

Winter in Hiroshima valt misschien niet echt op t.o.v. het leeuwedeel van het werk van TD.
Ik vind het dan ook zeker geen slecht album, maar ook binnen het werk wat ik tot nu toe ken van The Five Atomic Seasons, plaats ik 'm wel in de gulden middenmoot. Het is een smaakvol werkje waar persoonlijk wellicht nog meer uitgehaald kon worden dan er nu inzit.
Ik ga toch vooralsnog voor een ruime 3,5 met wellicht in de nabije toekomst kans op een verhoging naar een 4tje.

En ?