Tangerine Dream - Winter in Hiroshima (2009)
Alternatieve titel: Part Four from the Five Atomic Seasons
mijn stem
9 stemmen
0
CorvisChristi (crew)
geplaatst: 13 oktober 2010, 12:56 uur
Winter in Hiroshima is alweer het 4de deel van The Five Atomic Seasons, een zeer opvallend project van TD. Ook dit deel mag zeker als een geslaagd album genoemd worden, echter haalt ie het niet bij Autumn in Hiroshima, die ik over de gehele linie spannender en afwisselender vind klinken. Tevens weet ie ook niet zo te imponeren als Summer in Nagasaki.
Toch is ook Winter in Hiroshima een zeer aangenaam album te noemen en bevalt ie me sowiezo beter dan een gemiddelde winter in Nederland
.
Het album opent met "Transition" die meteen al aanstekelijk werkt vanwege een opvallend en charmerend thema, waarbij ook de zangpartij in positieve zin opvalt. Wat dat betreft een prima opener.
Vanaf "Ayumi's Loom" wordt het tempo binnen de muziek voor eventjes flink opgeschroefd en krijgen we een sterk stukje muziek te horen die sowiezo al opvalt, vanwege de simpele, doch aanstekelijke melodielijn. Naarmate het nummer overgaat in de 2de helft, wordt het nummer zweveriger van aard.
Vanaf nummer 3 blijft de muziek sowiezo vrij zweverig en ingetogen, maar in z'n geheel weet ie wel de aandacht op me te blijven vestigen. Zowel "Outlook" als "Togetherness" zijn bescheiden, rustgevende pareltjes te noemen, waar bij de eerste de piano en bij de tweede de dromerige electrische gitaar opvalt.
Ook "Echo of Light" en "Key Moment" is typische TD-kost: mooi en ingetogen, maar niet altijd even toegankelijk. Pas bij meerdere luisterbeurten ontdek je pas echt wat er binnen de muziek gebeurt en ontwaar je er meer uit. Tevens komen de verscheidene melodielijnen dan ook beter tot hun recht. Het is niet altijd even boeiend, maar binnen de muziek van dit album werkt het wel. Ook omdat het eigenlijk om één groot stuk muziek gaat, verspreidt over 9 nummers, waardoor ook dit TD-album het best tot z'n recht komt, indien deze in één keer geluisterd wordt.
Vanaf "Insiders" wordt het gaspedaal weer wat meer ingedrukt en krijgen we herkenbaar TD-materiaal voorgeschoteld wat me zelfs een beetje doet herinneren aan TD in lang vervlogen tijden. Heel onopvallend gaat "Insiders" over in "Nexuses" en het tempo blijft praktisch over de gehele linie redelijk hoog. Ondanks het tempo laten de nummers pas bij meerdere luisterbeurten hun geheim ietwat los, echter blijft het op een bepaalde manier 'afstandelijk' klinken. Hoewel ik dit niet altijd accepteer binnen de muziek van TD, kan het er hier wel mee door.
Afsluiter "Glowing Vision" sluit de plaat op passende wijze af.
Winter in Hiroshima valt misschien niet echt op t.o.v. het leeuwedeel van het werk van TD.
Ik vind het dan ook zeker geen slecht album, maar ook binnen het werk wat ik tot nu toe ken van The Five Atomic Seasons, plaats ik 'm wel in de gulden middenmoot. Het is een smaakvol werkje waar persoonlijk wellicht nog meer uitgehaald kon worden dan er nu inzit.
Ik ga toch vooralsnog voor een ruime 3,5 met wellicht in de nabije toekomst kans op een verhoging naar een 4tje.
Toch is ook Winter in Hiroshima een zeer aangenaam album te noemen en bevalt ie me sowiezo beter dan een gemiddelde winter in Nederland
.Het album opent met "Transition" die meteen al aanstekelijk werkt vanwege een opvallend en charmerend thema, waarbij ook de zangpartij in positieve zin opvalt. Wat dat betreft een prima opener.
Vanaf "Ayumi's Loom" wordt het tempo binnen de muziek voor eventjes flink opgeschroefd en krijgen we een sterk stukje muziek te horen die sowiezo al opvalt, vanwege de simpele, doch aanstekelijke melodielijn. Naarmate het nummer overgaat in de 2de helft, wordt het nummer zweveriger van aard.
Vanaf nummer 3 blijft de muziek sowiezo vrij zweverig en ingetogen, maar in z'n geheel weet ie wel de aandacht op me te blijven vestigen. Zowel "Outlook" als "Togetherness" zijn bescheiden, rustgevende pareltjes te noemen, waar bij de eerste de piano en bij de tweede de dromerige electrische gitaar opvalt.
Ook "Echo of Light" en "Key Moment" is typische TD-kost: mooi en ingetogen, maar niet altijd even toegankelijk. Pas bij meerdere luisterbeurten ontdek je pas echt wat er binnen de muziek gebeurt en ontwaar je er meer uit. Tevens komen de verscheidene melodielijnen dan ook beter tot hun recht. Het is niet altijd even boeiend, maar binnen de muziek van dit album werkt het wel. Ook omdat het eigenlijk om één groot stuk muziek gaat, verspreidt over 9 nummers, waardoor ook dit TD-album het best tot z'n recht komt, indien deze in één keer geluisterd wordt.
Vanaf "Insiders" wordt het gaspedaal weer wat meer ingedrukt en krijgen we herkenbaar TD-materiaal voorgeschoteld wat me zelfs een beetje doet herinneren aan TD in lang vervlogen tijden. Heel onopvallend gaat "Insiders" over in "Nexuses" en het tempo blijft praktisch over de gehele linie redelijk hoog. Ondanks het tempo laten de nummers pas bij meerdere luisterbeurten hun geheim ietwat los, echter blijft het op een bepaalde manier 'afstandelijk' klinken. Hoewel ik dit niet altijd accepteer binnen de muziek van TD, kan het er hier wel mee door.
Afsluiter "Glowing Vision" sluit de plaat op passende wijze af.
Winter in Hiroshima valt misschien niet echt op t.o.v. het leeuwedeel van het werk van TD.
Ik vind het dan ook zeker geen slecht album, maar ook binnen het werk wat ik tot nu toe ken van The Five Atomic Seasons, plaats ik 'm wel in de gulden middenmoot. Het is een smaakvol werkje waar persoonlijk wellicht nog meer uitgehaald kon worden dan er nu inzit.
Ik ga toch vooralsnog voor een ruime 3,5 met wellicht in de nabije toekomst kans op een verhoging naar een 4tje.
* denotes required fields.
* denotes required fields.