The Black Atlantic - Reverence for Fallen Trees (2009)

Reverence for Fallen Trees werd me via last.fm getipt. Het stond nog op de luisterpaal en dan is het snel opgezocht natuurlijk.
Die luisterpaal was vroeger een enorme ontdekkingsbron maar de laatste tijd werd het een beetje een opgedroogde put, niet omdat er niks moois op stond maar gewoon omdat ik er niet meer aan toe kwam er allerlei moois uit te vissen. Er zijn immers zoveel bronnen op het wereldwijde web.
Maar goed, het nederlandse The Black Atlantic mocht de eerste zijn die me wist te lokken de luisterpaal weer eens aan te slingeren.
De echte eer gaat natuurlijk naar last.fm-tipgever Baculaat. Mooi, want ik krijg vaker tips en daar zit mooi spul bij, maar ik moet ook toegeven dat ik niet aan alles toekom (sorry tipgevers: ik blijf er voor open staan hoor).

Het leuke van dit album is dat je het in z'n geheel legaal kunt downloaden. Als de luisteraar niet naar het ceedeetje komt dan komt het ceedeetje wel naar de luisteraar. Zoiets.
Zelf hou ik toch nog steeds van dat zilveren schijfje dus als dit album zich op langere termijn weet te bewijzen dan komt het in mijn kast te staan. Want na beluistering moet ik concluderen dat het een fraai plaatje is, maar dat het niet in de categorie 'één keer luisteren, onmiddellijk kopen' valt. Tegelijkertijd is het wel van dusdanig niveau dat het me genoeg weet te boeien om niet gelijk in een stoffig iTunes-hoekje te parkeren waardoor het zilver mijn kast nooit zal weten te bereiken.
Dit is wel een stijltje waar ik van hou (er zit wat Radiohead-zweverigs in), de tipgever kent mijn smaak, en het feit dat ze uit Nederland komen geeft het meerwaarde.
We klagen er hier vaak over dat onze zuiderburen veel betere bands herbergen, maar als ik The Black Atlantic hoor besef ik dat we blijkbaar niet goed genoeg ons best doen om ze te ontdekken. Wij hebben blijkbaar ook uitstekende bands, alleen weten ze niet goed genoeg door te breken.
Of Reverence for Fallen Trees gerekend moet worden tot een klassieker van eigen bodem weet ik zo net nog niet, maar ik weet wel dat het een mooi, sfeervol album is geworden dat best aan meer mensen zoals ik zelf getipt mag worden.
Laat dit dan mijn duit in het zakje zijn.

Ik ben niet heeeel erg dol op Bon Iver, en ook al niet op Patrick Watson, dus dan kom je vanzelf in de problemen met deze plaat. Hoezeer ik het bandje en het label ook waardeer, ik zoek naar iets meer schattige vlotheid (bij gebrek aan een betere omschrijving) a la Dandelion.

2,5*.

In 2009 schreef ik hier eerder dat ik deze plaat maar gauw eens moest gaan luisteren, dat heb ik toen vluchtig gedaan en ben er eigenlijk nooit op terug gekomen.
Ik voegde de EP Darkling toe en werd weer even aan de band herinnerd, maar veel heeft dat niet teweeg gebracht, tot ik van de week tegen het album aanliep in een uitverkoop bak...

Wolle sokken, houthakkers-pop. Zo omschrijf ik het geluid van deze band dan maar even. Mistige weilanden waar de zonneschijn net doorheen probeert te prikken...

In mijn gedachte stamde deze plaat af uit 2007, het zelfde jaar als Bon Iver's For Emma.. maar het blijkt uit 2009 te komen, en dat maakt het allemaal nét wat minder origineel.
Echt verkeerd is dat niet, want er zijn er maar weinig die zo'n geluid, en dat dan minstens even goed klinkt, als Bon Iver uit de stroten de gitaar weten te toveren.
Petje af voor the Black Atlantic.

Aerodynamic vroeg zich af of dit een klassieker van eigen bodem zou zijn. Ja en nee.
Het is geen klassieker in de zin van dat iedereen het zal waarderen en dat met over 50 jaar nog zal zeggen dat dit een fantastische plaat is, sterker nog.. hij zal dan wel 'verdwenen' zijn.

Maar we hebben hier te maken met een ongekend goede folkplaat van Nederlandse bodem, met een opracht geluid. Ik heb niet het idee dat hier wordt gefaked zoals ik dat wel erg heb met de Bony King of Nowhere, waar ik het idee heb een toneelstukje zit te aanschouwen. Of Douglas Firs, de folktroubadour... wat ontaard in naïef gedraal en clichés.

4 sterren voor deze plaat.