Badfinger - Straight Up (1971)

Weer eens geprobeerd en toch een halfje erbij. Een album dat de tijdgeest van de jaren 70 ademt maar misschien zijn tijd wel iets vooruit was. Geïntrigeerd vanwege de zelfmoord van 2 bandleden heb ik vooral ook de teksten tegen het daglicht gehouden

Opener "Take It All" is een ballad geschreven door zanger Pete Ham en vormt een reflectie op de moeilijkheden van een langdurige relatie en de druk die daarop wordt uitgeoefend.

Baby Blue beschrijft deze gebroken relatie met zijn Amerikaanse vriendin Dixie Armstrong, waarbij hij bezingt hoe hij haar te lang liet wachten en haar daardoor verloor. Het nummer is gebruikt in de laatste aflevering van de TV serie Breaking Bad.

Money is oorspronkelijk door George Harrison geproduceerd, maar later, net als "Flying" voltooid door Todd Rundgren, met toevoeging van orkestrale arrangementen door George Martin. De tekst gaat niet over een diepgaand thema. Het is een typisch rocknummer over het verlangen naar geld, in lijn met de financiële problemen waar de band mee te maken kreeg. Samen met het verlies van zijn vriendin heeft dit uiteindelijk geleid tot de zelfmoord van Pete Ham.

Flying fungeert als een soort muzikale reis of vlucht met een tekst zonder een echte boodschap in contrast met de meest songgeoriënteerde nummers op het album en een onderdeel van de progressieve rock/power pop-sound waar de band naartoe evolueerde door de inbreng van producer Todd Rundgren.

"I'd Die Babe" gaat over diepe, bijna wanhopige toewijding en liefde, waarin de zanger zijn bereidheid uitdrukt om alles te doen voor de persoon van wie hij houdt, zelfs sterven, vanwege de onmogelijkheid om zonder die persoon verder te leven. De wat lichte melodie lijkt daarmee in schril contrast maar het is typisch voor Pete Ham.

Name of the Game beschrijft de worsteling van een artiest met de verwachtingen en druk van de muziekindustrie, het zoeken naar een identiteit en de zoektocht naar "de naam van het spel" of de essentie" van succes. Het heeft een ietwat dromerige sfeer.

Suitcase is vooral bekend om zijn muzikale arrangement en bijdragen van gastmuzikanten, met name de arrangementen van George Harrison en de elektrische piano van Leon Russell, wat het een onderscheidende sound geeft binnen het album. De tekst zelf is vrij eenvoudig en gaat over een algemeen gevoel van vertrek en het achterlaten van spullen.

Sweet Tuesday Morning is een lieflijk, melancholisch popnummer over de ontroerende, tedere momenten van liefde en verbondenheid op een specifiek dagdeel.

Day after Day gaat over een verliefde man die zich eenzaam voelt en dag in, dag uit in zijn kamer vastzit, verlangend naar zijn geliefde, met een melancholische, maar mooie melodie. Het is een klassieker uit 1971

Sometimes is een melancholisch lied dat gaat over verliefd zijn en de hoopvolle, maar vaak pijnlijke, ervaring van een relatie op afstand met de liefde van je leven, waarbij de zanger 's ochtends opstaat en denkt: "Soms ben je van mij, soms ben je van een ander.

Perfection heeft niet zozeer een specifieke diepe betekenis, maar is wel een voorbeeld van de muzikale ontdekkingsreis binnen de pop-rock stijl van de band

It’s Over gaat over het besef dat een relatie definitief voorbij is, ondanks misschien nog aanwezige . gevoelens. Het nummer heeft een melancholische toon van acceptatie dat de liefde is verloren.

Afsluiter I’ll Be the One is een perfect voorbeeld van melodieuze, gitaar-gedreven rock, dat, net als veel van de nummers een melancholische ondertoon heeft en gaat over eenzaamheid en onbeantwoorde liefde.

Conclusie: een album dat een stuk beter op zijn plaats valt als je de omstandigheden van dat moment erbij in ogenschouw neemt.