Hood - Cold House (2001)

Cold House schiet sterk uit de startblokken met opener They Removed All Trace That Anything Had Ever Happened Here, wat gelijk als een mooi overzicht dient voor de inhoud van dit album: Dribbelende beats die constant van vorm veranderen, rustig evoluerende melodieën, repeterende percussies en ingetogen vocalen. Het moment dat de drums zich er mee gaan bemoeien, steekt goed in elkaar. Een verfijnde, soepele transitie.

Opvallende toevoeging is de aanwezigheid van Doseone and Why?, 2 artiesten afkomstig uit hiphop collectief cLOUDDEAD, een groep die altijd al een zeer onconventionele, abstracte visie op hiphop uitoefende. cLOUDDEAD experimenterende zelf met elektronische elementen, dus de match met Hood is niet eens zo vergezocht als het klinkt. De inbreng van de groep voor dit album is niet eens zo uitgesproken en voelen meer als samples, maar op de tracks waar ze gefeatured staan, dragen ze absoluut bij aan de onwerkelijke en humeurige ambiance. De scherp gemixte vocalen van de rappers zorgen voor een levendig afwisseling met de toch iet wat grauwe vocalen van Hood zelf.

Album kent welkome variatie tussen de nummers. You Show No Emotion At All was naar voren geschoven als de promotionele single en met de toegankelijke beat en grootse melodieën is dat goed te begrijpen, maar het nummer ontwikkelt zich gaandeweg goed dankzij een rijkelijke spreiding aan instrumenten. Branches Bare begint met de ambities van een melancholische post-rocker en eindigt met een onvervalste hiphop beat. Enemy of Time verzorgt voor vermaak voor de slowcore liefhebber, terwijl I Can’t Find My Brittle Youth de indie rock verrijkt met een op hol geslagen drummachine. Lines Low To Frozen Ground heeft zelfs een dark jazz-feel.

Cold House is een album met een opmerkelijke eigen sound, vooral gekarakteriseerd door muzieklandschappen afkomstig uit de post-rock scene, maar die bewoond worden door schichtige elektronische tonen. Naast het gebruik van elektronica, voegt de band ook snufjes aan violen, trompetten en andere blazers toe, wat zorgt voor een verfijnde ‘volle’ sound. Ondanks deze unieke samensmelting van stijlen en een geslaagde ijzige ambiance, vind ik de gekozen composities bij vlagen wat dunnetjes. Dit wordt vooral duidelijk tijdens het middenstuk. Er wordt iets te veel op de repeterende percussie vertrouwd en ondanks dat de nummers genoeg ademruimte krijgen, blijven bepaalde passages relatief oppervlakkig in hun ontplooiing.

Om het album nog 2 grote complimenten te geven: You’re Worth The Whole World is een geslaagde afsluiter en wederom een bevestiging dat het een goed idee was om cLOUDDEAD te betrekken. Daarnaast zit de mixing van dit album echt superb in elkaar, ijzersterke transities en een natuurlijke samenvoeging van de verschillende elementen, die eigenlijk in schril contrast met elkaar staan.

Getypt in de album top 100 van...

In de categorie "ik snap niet waarom niet veel meer mensen dit kennen". Waarom heeft Kid A 2312 stemmen en Cold House 70? Want dat is altijd wat ik denk: dat fans van die plaat hier echt wel wat mee zouden moeten kunnen. Gevoel van vervreemding? Check. Ratelende maar gedempte beats? Check. Neuzelzanger? Check.

Okee, misschien komt het omdat Cold House wel heel erg in de verstikkende sfeer blijft hangen. Weinig hoop en lucht te vinden hier, het klink allemaal heel erg begin januari: het leuke deel van de winter ligt achter je, de lente is nog heel ver weg, alle licht is verdwenen, je hebt geen geld voor een trip naar de zon, en de verwarming is kapot.

Maar het is ook prachtig: je kan je in jezelf opsluiten om eens geconcentreerd te luisteren. De productie is rijk en helder. De aanvulling van de abstracte hiphoppers van cLOUDDEAD op een aantal nummer werken echt heel erg goed. Het enige wat ik op Cold House heb aan te merken is dat hij een beetje frontloaded is: naar het einde toe wordt het wat te eenvormig.

Aangekruist als favoriet:
1. They Removed All Trace That Anything Had Ever Happened Here
2. Branches Bare (feat. cLOUDDEAD)
3. You Show No Emotion at All