Postman - Postman (2009)

Postman, die ooit Postmen en met z’n drieën was, is weer terug met een nieuw album. Na allerlei persoonlijk besognes was het weer eens tijd om een nieuw album te droppen. Hiervoor is de beste man helemaal naar de US of A geweest en heeft daar samengewerkt met de muzikanten die ook samenwerkten met onder andere Beyoncé, Lauryn Hill en the Roots.

Zijn vorige solo-album ‘Green’ werd vrij goed ontvangen, ook door ondergetekende. Het is de vraag of Postman dat nu weer kan, of er verrassingen te melden zijn, of dat het misschien juist helemaal niks is geworden. Ik ga het jullie vertellen, zoals jullie gewend zijn van mij, per nummer.

Op albumopener horen we voor het eerst een zangeres meezingen. Dit is een gegeven dat we nog vaker zullen terughoren. Eveneens is dit nummer de eerste single van het album. Het nummer is vrij aardig. Productioneel zit er aardig wat energie in en de raps van Postman zijn vrij pakkend. Eigenlijk gewoon een lekker nummer.
‘The Way’ begint muzikaal vrij simpel, maar lekker. De verwachte reggae-invloeden komen in dit nummer wat meer terug als in de opener. Maar de korte raps van Postman vind ik gewoon irritant. Hierdoor komt het nummer nooit echt op gang. Eigenlijk best jammer, want met de leuke zanglijntjes had er best meer uitgehaald kunnen worden.
En dan mijn inziens de grootste misser van het album. Een remake van de hit ‘Crisis’. Dit had nou echt nodig geweest. ‘Crisis’ was met het origineel al een topsong, maar nu wordt het gewoon een beetje verkracht. Nee, dit hadden ze beter niet kunnen doen.
Het 4e nummer dan. Weer een zangeresje in voor de hook. Het nummer heeft een wat rockerig karakter, al zijn de reggae-invloeden ook erg aanwezig. Het nummer is vrij laidback en behoort wel tot de betere van het album. Het kan namelijk de aandacht geheel vasthouden.
‘The Rain’ is een erg recht-toe-recht-aan nummer. Dit is natuurlijk helemaal niet zo erg. De raps van Postman klinken gewoon lekker in dit nummer en muzikaal is het recht-door-zee goed. Gewoon een voorbeeld van less is more.
In het nummer ‘Happy’ is in de intro heel even het zoontje van Postman te horen. De zangeres hier is Kimberly Nichole. Het nummer doet erg reggae aan. De combinatie waar Postmen zo bekend mee is geworden wordt hier door Postman goed doorgetrokken. Lekker nummer.
‘Crowded’ begint er dramatisch met een pianootje en een blazer. En wederom is het een sterk nummer. Het is duidelijk dat we nu in het sterkste gedeelte van het album terecht gekomen zijn. Want op de laatste 3 nummers is echt niks aan te merken.
Een vrij simpele zang-hook bij ‘Get Out’, dat overtuigd me niet helemaal. Ook de raps van Postman doen me dat niet op dit nummer. Muzikaal gezien vrij aardig, maar niet al te verrassend en pakkend.
‘Afraid’ begint serieus. Maar dat is dit album tekstueel over algemeen wel. Daar liggen natuurlijk de diverse persoonlijke gebeurtenissen aan ten grondslag. Het nummer is niet al te bijzonder, maar kan ik zeker niet slecht noemen. Ligt gewoon op het gemiddelde niveau.
‘Wait For Me’ is meer een happy song. Muzikaal erg lekker en fijn in elkaar gezet. Ik begin al snel lekker mee te bewegen op dit nummer. De raps van Postman klinken erg fris en spitsig op dit nummer. Goede song.
‘The Wind’ is alweer de afsluiter van dit album. Een album dat een kort goed tussenstuk heeft en veel nummers die rond de middelmaat hangen. Een paar nummers zijn vrij slecht. Deze afsluiter hoort bij de 2e categorie. Gewoon niks mis mee, maar niet al te verrassend.