The Fall of Troy - In the Unlikely Event (2009)

MMMhh....ben hier benieuwd naar!!

Panic Attack! is al vrijgegeven. Afgaande op dat nummer is hun sound toch wat veranderd: de cleane zang klinkt wat ruwer (en veel beter), en natuurlijk zijn er nu de bass en screams van Frank Ene. Klinkt allemaal erg goed zover, maar dan de song zelf... ! Vloeiend kan je het niet noemen, sommige stukken klinken zelfs echt geforceerd ("stuck in this hole...").
Die tendens was al merkbaar op hun vorig album, 'Cut Down All the Trees and Name the Streets After Them' leed aan dezelfde ziekte. Het is een kwestie van smaak, maar ik prefereer de Fall of Troy van vroeger die meer met een soort flow werkte dan dit rekenkundige werk.
Niettegenstaande klinkt Panic Attack nog altijd beter dan het meeste materiaal van op Manipulator!

Pfffft, nog een album uit 2009 die ik graag wil horen.

Hier ben ik ook uiterst benieuwd naar. Hoorde dat ie al geruime tijd klaar is, maar dat ze nog wachten met het uitbrengen. Ik geloof ivm touren.

30 seconds preview zijn beschikbaar op amazon.com .

Ondertussen zitten mijn eerste luisterbeurten er al op. De tweede helft van het album bevalt voorlopig beter, maar het valt zeker niet tegen

Dan zet je toch best voorzichtig in, niet? Ik ga hem zelf nu ook aan een eerste luisterbeurt onderwerpen.

Het zit voorlopig ergens tussen 3* en 3,5*; maar ik reken toch op een klein weekje vooraleer ik een serieus oordeel ga kunnen vellen. Zoals vanouds persen ze weer erg veel muziek in hun muziek
"Walk of Fame" is mijn voorlopige favoriet.

Ik snap na mijn eerste luisterbeurt wel wat je bedoelt met geforceerd. Er wordt nog steeds zeer goed gemusiceerd, maar het oogt allemaal wat minder spontaan. Er zullen nog wel wat luisterbeurten voor nodig zijn voor ik mijn definitieve oordeel kan vellen.

Over 'Manipulator' waren de meningen zwaar verdeeld. The Fall of Troy hadden een nieuwe richting proberen te geven aan hun muziek, maar vele fans konden niet overweg met de veredelde popmuziek die dat album typeerde. Na wat interne strubbelingen kwam er dan 'Phantom on the Horizon', de langverwachte uitwerking van de 'Ghostship' demos. Door het onverhoopte resultaat leefde de hoop weer op dat Fall of Troy zich zou herpakken, en de anticipatie voor 'In the Unlikely Event' was dan ook erg groot.

Muzikaal staat alles wederom op een extreem hoog niveau. Het gitaarspel van frontman Thomas Erak op 'A Classic Case of Transference' is ronduit indrukwekkend. Ook de drums zijn er nog verder op vooruit gegaan ('Walk of Fame') en zijn op dit album echt top. De zang blijft een wankel punt, en het blijft me een raadsel wie Erak influisterde om echt constant te gaan zeiken, doorheen solo's en kalme passages heen. Het veelbelovende 'Webs' gaat zo ietwat de dieperik in. De nieuwe bassist, Franke Ene, speelt zeker mee op niveau, maar zijn screams zijn wel wat eentonig.

Over hun songschrijftalent kan gediscussieerd worden. Zowat alle nummers die ze de laatste 5 jaar hebben geschreven zijn van een beduidend trager tempo, en missen de rauwe energie van hun debuut, een tendens die ik persoonlijk wat betreur. Echte climaxen zijn er ook zelden, het lijkt allemaal knip-en-plakwerk met riffs, maar er zitten nog steeds schitterende parels tussen (de tweede minuut van 'Nobody's Perfect' moet zowat hun beste groove tot dusver zijn). Maar het grootste punt van kritiek op dit album is hun klaarblijkelijke bloedarmoe. Ze lijken lyrics te hergebruiken ('People and their Lives' leent het een en het ander uit 'Chapter I' van Phantom on the Horizon) en 'Dirty Pillow Talk' lijkt een soort collage van die EP, wat de luisteraar een soort déjà-entendu kan geven.

Zoals zo vaak is dit nieuwe album weer een zoektocht naar extremen geweest. Ze spelen zwaarder dan ooit tevoor ('Straight-Jacket Keelhauled', met een wansmakelijke eerste twee minuten maar een omverblazend slot) en poppiger dan ooit '(Empty the Clip, the King Has Been Slain, Long Live the Queen!' - oh ow! oh ow!), spoken word ('Nature vs. Nurture'),... een tendens die de cohesie natuurlijk geen goed doet. Gelukkig zijn er de positieve uitschieters, die zich vooral op de rustigere tweede helft van het album bevinden.

Een eindoordeel geven voor dit album is erg lastig. Het is alleszins een verrassend album van een groep die duidelijk is weggeevolueerd van de muziek die me een fan maakte. Ik acht de kans klein dat ik ooit nog laaiend enthousiast zal kunnen zijn over the Fall of Troy. Het is een beetje zoals een meisje terugzien waarop je lang geleden verliefd was. De jeugdige vrolijkheid en prille aantrekkingskracht zijn door de jaren afgebot, maar bij momenten kan je nog flarden zien van wat je destijds zo kon betoveren.

Dit klinkt wel geheel anders dan ik verwacht had. Positief wel

Mooi geschreven weer Gajarigon!

Dit album is wat gepolijster dan de voorgaande, minder chaos en meer ruimte voor de cleane zang. Neemt niet weg dat de band nog steeds genoeg ruimte vind voor solo's en heerlijke gitaarpartijen. Ik ben wel een fan van de zanger, die vind ik eigenlijk elk album wel beter worden. De sound is ook een stuk zwaarder dan voorgaande albums en ook dat vind ik eigenlijk erg prettig.