The Fall of Troy - In the Unlikely Event (2009)

Over 'Manipulator' waren de meningen zwaar verdeeld. The Fall of Troy hadden een nieuwe richting proberen te geven aan hun muziek, maar vele fans konden niet overweg met de veredelde popmuziek die dat album typeerde. Na wat interne strubbelingen kwam er dan 'Phantom on the Horizon', de langverwachte uitwerking van de 'Ghostship' demos. Door het onverhoopte resultaat leefde de hoop weer op dat Fall of Troy zich zou herpakken, en de anticipatie voor 'In the Unlikely Event' was dan ook erg groot.

Muzikaal staat alles wederom op een extreem hoog niveau. Het gitaarspel van frontman Thomas Erak op 'A Classic Case of Transference' is ronduit indrukwekkend. Ook de drums zijn er nog verder op vooruit gegaan ('Walk of Fame') en zijn op dit album echt top. De zang blijft een wankel punt, en het blijft me een raadsel wie Erak influisterde om echt constant te gaan zeiken, doorheen solo's en kalme passages heen. Het veelbelovende 'Webs' gaat zo ietwat de dieperik in. De nieuwe bassist, Franke Ene, speelt zeker mee op niveau, maar zijn screams zijn wel wat eentonig.

Over hun songschrijftalent kan gediscussieerd worden. Zowat alle nummers die ze de laatste 5 jaar hebben geschreven zijn van een beduidend trager tempo, en missen de rauwe energie van hun debuut, een tendens die ik persoonlijk wat betreur. Echte climaxen zijn er ook zelden, het lijkt allemaal knip-en-plakwerk met riffs, maar er zitten nog steeds schitterende parels tussen (de tweede minuut van 'Nobody's Perfect' moet zowat hun beste groove tot dusver zijn). Maar het grootste punt van kritiek op dit album is hun klaarblijkelijke bloedarmoe. Ze lijken lyrics te hergebruiken ('People and their Lives' leent het een en het ander uit 'Chapter I' van Phantom on the Horizon) en 'Dirty Pillow Talk' lijkt een soort collage van die EP, wat de luisteraar een soort déjà-entendu kan geven.

Zoals zo vaak is dit nieuwe album weer een zoektocht naar extremen geweest. Ze spelen zwaarder dan ooit tevoor ('Straight-Jacket Keelhauled', met een wansmakelijke eerste twee minuten maar een omverblazend slot) en poppiger dan ooit '(Empty the Clip, the King Has Been Slain, Long Live the Queen!' - oh ow! oh ow!), spoken word ('Nature vs. Nurture'),... een tendens die de cohesie natuurlijk geen goed doet. Gelukkig zijn er de positieve uitschieters, die zich vooral op de rustigere tweede helft van het album bevinden.

Een eindoordeel geven voor dit album is erg lastig. Het is alleszins een verrassend album van een groep die duidelijk is weggeevolueerd van de muziek die me een fan maakte. Ik acht de kans klein dat ik ooit nog laaiend enthousiast zal kunnen zijn over the Fall of Troy. Het is een beetje zoals een meisje terugzien waarop je lang geleden verliefd was. De jeugdige vrolijkheid en prille aantrekkingskracht zijn door de jaren afgebot, maar bij momenten kan je nog flarden zien van wat je destijds zo kon betoveren.